HardRockway

Οι Rage μιλάνε στο Rockway.gr

2012-02-16T22:14:00.000+01:00

Δεν είμαι σίγουρος για το ποια θα ήταν η πρέπουσα εισαγωγή για μια μπάντα σαν τους Rage. Το συγκρότημα είναι ενεργό εδώ και 26 χρόνια (συν άλλα 2 ως Avenger) και αυτό που κυρίως χαρακτηρίζει τις δουλειές του είναι η αξιοπρέπεια, η ειλικρίνεια και η συνέπεια ως προς τους οπαδούς τους. Μπορεί να μην κατάφεραν να μπουν στα μεγάλα σαλόνια, αλλά ποσώς τους ενδιαφέρει, μιας και στόχος τους είναι να παράγουν καλή μουσική και να περνάνε καλά. Μιας λοιπόν και κυκλοφορούν το album "21" (το οποίο αποτελεί το εικοστό πρώτο δίσκο τους), το Rockway.gr μίλησε με τον Victor Smolski (κιθάρες) και ιδού το αποτέλεσμα…

Γεια σου Στέφανε, τι κάνεις;

Καλησπέρα Victor! Μια χαρά είμαι… Εσύ πως νιώθεις που κυκλοφορεί το νέο album των Rage;
Πάρα πολύ καλά! Καταρχάς, έχουμε ακούσει από όλους καλά λόγια και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό.

Πρέπει πάντως να είναι η πιο heavy δουλειά των Rage από τότε που ανέλαβες τις κιθάρες, έτσι;
Μη σου πω ότι πιο βαρύ από την εποχή του "Black In Mind"! (γέλια)

Καλά, δεν ξέρω για αυτό, αλλά τέλος πάντων… Αυτή η στροφή προς τον πιο παλιό ήχο του σχήματος είναι επιλογή του Peavy, ή γενικά της μπάντας;
Κοίτα, δε θεωρώ πως γυρνάμε "πίσω"... Βαδίζουμε μπροστά, κοιτάζοντας παράλληλα και το παρελθόν! Θέλω να πιστεύω πως εξελισσόμαστε και όχι ότι αναμοχλεύουμε παλιές συνταγές… Για να σου απαντήσω όμως στην ερώτησή σου, αποφασίσαμε σα σχήμα να διαχωρίσουμε τη heavy πλευρά μας από την ορχηστρική, κυκλοφορώντας δύο διαφορετικούς δίσκους. Το "21" λοιπόν είναι πιο άμεσο και πιο "εύκολο" από πλευράς παραγωγής. Το επόμενο θα είναι πιο κλασσικότροπο, με ορχήστρα κτλ

Δύο cd λοιπόν… Πότε να περιμένουμε το δεύτερο μέρος;
Μέσα στη χρονιά θα ξεκινήσουμε τις ηχογραφήσεις, οι οποίες λόγω ορχήστρας θα χρειαστούν πολύ δουλειά, οπότε δεν είμαι σίγουρος για το πότε θα είναι έτοιμο… Λογικά του χρόνου, αν πάνε όλα καλά…

Σύντομα σχετικά για Rage, ε;
Βασικά ναι, αλλά όπως προείπα, είναι σα δύο διαφορετικά project… Το ένα heavy και το άλλο με τη Lingua Mortis Orchestra.

Πάντως στο "Strings to a Web" ισορροπήσατε τα δύο αυτά πρόσωπά σας…
Ναι, αλλά να σου πω την αλήθεια, είναι δύσκολη καμιά φορά η εναλλαγή για τους ακροατές. Για παράδειγμα, στο "Speak of the Dead" δεν πιστεύω πως λειτούργησε καλά το "Suite Lingua Mortis" σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμάτια που ήταν πιο heavy. Για αυτό είπαμε στο "Strings to a Web", να βάλουμε το συμφωνικό τραγούδι στο μέσον του album. Και πάλι όμως δε μείναμε 100% ευχαριστημένοι, οπότε αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε την κυκλοφορία δύο διαφορετικών δίσκων…

Η σύνθεση πολυμερών κομματιών είναι πλέον μια ωραία συνήθεια για τους Rage. Θεωρείς πως αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι είσαι fan της κλασσικής μουσικής, οπότε αυθόρμητα σου βγαίνει αυτό και σε κάποια τραγούδια σου;
Βασικά ποτέ δεν έχουμε κάποιο συγκεκριμένο πλάνο. Τυχαίνει να βγαίνουν έτσι κάποιες συνθέσεις, αυθόρμητα. Τώρα, το ότι παίζει ρόλο η κλασσική μουσική, σωστό είναι, αλλά να ξέρεις πως σίγουρα διασκεδάζω περισσότερο παίζοντας καθαρόαιμο heavy metal και ας μη φαίνεται! (γέλια)

Θεωρείς πως το ενίοτε κλασικίζον παίξιμό σου, σε συνδυασμό με τα πιο βαριά riff του Peavy, βγάζει πλέον ένα πιο ολοκληρωμένο πρόσωπο σε ότι αφορά τους Rage;
Αυτό δε μπορώ να το κρίνω εγώ, αλλά οι fan. Εκείνο όμως που ξέρω είναι πως πολλές φορές κάποιοι μπερδεύουν το ποιος έγραψε το κομμάτι, διότι ο τρόπος σκέψης μου πολλές φορές συνάδει με αυτόν του Peavy, οπότε θεωρώ πως υπάρχει πια μια σαφή μουσική κατεύθυνση για τους Rage, η οποία εκπροσωπείται από όλη τη μπάντα.

Το "21" θα αρέσει πιστεύεις στους old school fan των Rage;
Δε μπορώ να ξέρω, αλλά γιατί όχι; Πολλά από τα στοιχεία που άρεσαν στο παρελθόν, βρίσκονται στο νέο δίσκο. Παρόλα αυτά, δε σκεφτόμαστε απαραίτητα έτσι, γιατί όπως έχουμε οπαδούς που γουστάρουν τη "heavy" πλευρά μας, έτσι έχουμε και άλλους που τρελαίνονται με τα συμφωνικά τραγούδια μας. Προσπαθούμε να χαροποιούμε όλους τους fan.

Οι περισσότεροι στίχοι στο "21" έχουν να κάνουν με το θάνατο, ενώ γενικά το όλο κλίμα είναι κάπως πεσιμιστικό…
Ναι, ο Peavy έγραψε ιδιαίτερα προσωπικούς στίχους αυτή τη φορά… Αναφέρεται στην παιδική του ηλικία και τα προβλήματα με τον πατέρα του, οπότε ναι είναι κάπως πεσιμιστικοί οι στίχοι του…

Είσαι μέλος των Rage εδώ και δώδεκα περίπου χρόνια… Πως είναι να συνεργάζεσαι με τον Peavy;
Τέλεια! Είναι πολύ εύκολος χαρακτήρας, ενώ το ότι έχουμε παρεμφερή λογική στον τρόπο που συνθέτουμε βοηθάει πάρα πολύ! Γενικά δεν υπάρχουν καθόλου προβλήματα στη συνεργασία μας.

Πως συνθέτετε τα κομμάτια; Εσύ είσαι υπεύθυνος για τις μελωδίες και ο Peavy για τους στίχους;
Όταν πρόκειται για καθαρά δική μου σύνθεση, ετοιμάζω σχεδόν εξ ολοκλήρου το τραγούδι και ο Peavy γράφει στην πορεία τους στίχους. Αλλιώς, όταν υπάρχει γενικά κάποια ιδέα, καθόμαστε στο studio και τη συζητάμε και σιγά σιγά χτίζουμε τη σύνθεση από την αρχή. Βέβαια κάθε φορά είναι διαφορετικά, οπότε είναι σχετικό αυτό που σου λέω…

Για μια ακόμη φορά συνεργαστήκατε με τον Charlie Baurfeind για την παραγωγή…
Ναι, από το "Unity" και μετά έχουμε μια σταθερή μουσική σχέση με τον Charlie! Σου λύνει τα χέρια το να έχει πίσω από την κονσόλα έναν άνθρωπο που γνωρίζει τον ήχο σου και ξέρει τι κάνει.

Και ο Andre πάντως κάνει καλή δουλειά στα drums. Η συγκεκριμένη σύνθεση της μπάντας λειτουργεί καλά; Διότι με τον Mike Teranna είχατε θέματα…
Σίγουρα είμαστε πολύ καλύτερα χωρίς τον Mike! Ο τύπος ήταν απλά μπελάς! Ο Andre ασχολείται περισσότερο με τη μουσική παρά με το στυλ και γενικά είναι πολύ απλός, συζητήσιμος και πάνω από όλα επαγγελματίας! Βοηθάει πολύ τη μπάντα και έχουμε ηρεμία και σταθερότητα πια.

Να σε ρωτήσω… Τι trigger χρησιμοποίησε ο Peavy σε κάποια κομμάτια;
Δε χρησιμοποίησε…

Πλάκα μου κάνεις; Στο "Serial Killer" ακούγονται brutal φωνητικά!
Αυτό που ακούς είναι όντως ο Peavy! (γέλια) Κοίτα, πέρυσι ξεκίνησα να γράφω ένα solo δίσκο και σε αυτόν εμπεριέχεται ένα τύπου thrash κομμάτι και ζήτησα από τον Peavy να κάνει μερικά growls. Στην αρχή δεν ήθελε, γιατί ήταν κάτι που δεν το είχε ξαναδοκιμάσει και φοβόταν πως δε θα έβγαινε καλό, αλλά να που μπορεί να τραγουδήσει και έτσι! (γέλια)

Μάλιστα… Άρα να περιμένουμε και κάποιο death metal κομμάτι από τους Rage;
Ποτέ δεν ξέρεις! (γέλια) Βέβαια, δε νομίζω να χρησιμοποιεί συχνά growls, αλλά είναι μια αλλαγή.

Θα υπάρξει κάποια limited edition του "21";
Εννοείται! Θα βάλουμε μια live ηχογράφηση από το Τόκυο. Μη φανταστείς καμιά hi- tech παραγωγή! Θέλαμε να βγει κάπως "ωμό", έτσι για αλλαγή.

Πάντα βγάζετε και κάποιο bonus… Πιστεύεις πως αυτό βοηθάει την εταιρεία να πουλήσει περισσότερο;
Να σου πω την αλήθεια, δε με νοιάζει ποια είναι η λογική της εκάστοτε εταιρείας. Εμένα με ενδιαφέρει να δίνουμε περισσότερο υλικό στους οπαδούς μας με λίγα παραπάνω χρήματα. Άλλες μπάντες κυκλοφορούν ξεχωριστά κάποια live τους, προκειμένου να βγάλουν και άλλα χρήματα. Εμείς, το βάζουμε στη limited edition και στην ουσία βγαίνει πολύ πιο οικονομικό σαν πακέτο.

Η άποψή σου για την πειρατεία ποια είναι;
Δεν έχω πρόβλημα, αρκεί να γίνεται με μέτρο… Αυτό που πρέπει να καταλάβουν όσοι κατεβάζουν παράνομα είναι πως κάνουν κακό στις νέες μπάντες.

Ναι, αλλά πολλοί πιστεύουν πως άσημα group μπορούν να διαδώσουν τα τραγούδια τους πιο εύκολα μέσω internet και να γίνουν πιο γρήγορα γνωστά.
Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αυτό… Είμαι στο χώρο πολλά χρόνια και αυτό που βλέπω εγώ είναι πως το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο για πολλές μπάντες.

Οκ, ας αλλάξουμε θέμα… Πριν δύο χρόνια, επανέφερες δισκογραφικά τους Mind Odyssey! Να περιμένουμε κάτι από αυτούς στο άμεσο μέλλον;
Οι Mind Odyssey δεν είναι full time μπάντα πλέον, οπότε στην ουσία είναι περισσότερο "διασκέδαση", με αποτέλεσμα να μην υπάρχει προγραμματισμός. Σίγουρα θα υπάρξει κάτι καινούριο, αλλά θα αργήσει, μιας και προτεραιότητά μου είναι ούτως ή άλλως οι Rage!

Ανέφερες πριν για ένα solo cd… Θα είναι κυρίως instrumental, ή θα έχει και άλλες συμμετοχές, πέραν του Peavy;
Ναι, έχω ξεκινήσει να ηχογραφώ διάφορες ιδέες… Όταν με το καλό βρω χρόνο θα το συνεχίσω. Όσο για το τι θα είναι, δεν έχω κατασταλάξει ακόμα… Σκέφτομαι διάφορους quests, αλλά μπορεί τελικά να προκύψει ένα καθόλα instrumental album.

Η περιοδεία για το "21" έχει κλείσει;
Ναι, ξεκινάμε στις 20 Μαρτίου και κλασικά θα περάσουμε από Ευρώπη, Ιαπωνία, Ρωσία και φυσικά το καλοκαίρι μας περιμένουν διάφορα festival…

Την περσινή σας εμφάνιση στην Ελλάδα τη θυμάσαι;
Φυσικά και τη θυμάμαι και κρίμα γιατί από όσο ξέρω, δε θα παίξουμε φέτος…

Θες να στείλεις λοιπόν ένα μήνυμα στους fan σου εδώ, μιας και δε θα τα πούμε από κοντά;
Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για την πολύχρονη στήριξη! Έχουμε έρθει αρκετές φορές και πάντα περνάμε καλά, ενώ έχουμε έναν καλό πυρήνα οπαδών στη χώρα σας! Ελπίζω να σας πωρώσει το "21"!

Συνέντευξη: Στέφανος Στεφανόπουλος

MR. BIG: “Live From the Living Room”

2012-02-15T21:43:00.000+01:00

Τον Φεβρουάριο του 2009, όταν ανακοινώθηκε ότι οι Mr. Big, ένα από τα “ποιοτικότερα” Hard Rock συγκροτήματα, επρόκειτο να επανασυνδεθούν με το αρχικό τους lineup όλοι οι φανατικοί οπαδοί της μπάντας και γενικότερα αυτής της σκηνής περίμεναν με ανυπομονησία!!

'Ετσι, λοιπόν, οι Eric Martin, Paul Gilbert, Billy Sheehan και Pat Torpey, για να γιορτάσουν την εικοστή επέτειο από το ντεμπούτο album τους ανακοίνωσαν την τουρνέ τους που άρχιζε τον Ιούνιο με παραστάσεις σε δέκα πόλεις (συμπεριλαμβανομένου και του Budokan). Αυτή η περιοδεία τελικά έφερε την κυκλοφορία ενός φανταστικού Live CD και DVD και τον ενθουσιασμό γύρω από την επανένωση για το συγκρότημα και τελικά την επιστροφή τους στο στούντιο για να γράψουν και να ηχογραφήσουν ένα νέο άλμπουμ με τίτλο "What If ...". Το νέο άλμπουμ έγινε χρυσό στην Ιαπωνία και η μπάντα περιόδευσε για την προώθηση του "What If ...". Στο τέλος της περασμένης χρονιάς, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού για την προώθηση του άλμπουμ, οι Mr. Big κλήθηκαν στα WOWOW TV Studios στο Τόκιο για να κάνουν μια special-guest εμφάνιση. Τα μέλη της μπάντας είχαν στο μυαλό τους να παρουσιάσουν στο κοινό τους κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ότι είχαν κάνει τις προηγούμενες φορές μπροστά στο Ιαπωνικό κοινό τους. Η ιδέα ενός καθαρά ακουστικού show με κάποια μικρά “ηλεκτρικά” μέρη καθώς και ένα κουιντέτο έγχορδων το οποίο επιμελήθηκε, όσον αφορά τις ενορχηστρώσεις, ο Takashi Miyazaki έγινε πραγματικότητα και αποτυπώνεται στο "Live From the Living Room". Έτσι, λοιπόν, σε αυτό το Live θα ακούσουμε δέκα κλασσικά Mr. Big κομμάτια με μια “φρέσκια” προσέγγιση. Το ερώτημα είναι εάν χρειαζόταν ακόμα μια ζωντανή ηχογράφηση από τους Mr. Big; Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η συγκεκριμένη κυκλοφορία είναι κακή, το αντίθετο. Είναι ένα καλοπαιγμένο άλμπουμ με πολύ καλές ενορχηστρώσεις και με όλη την μαεστρία των Mr. Big αποτυπωμένη σε κάθε τραγούδι. Για τους φανατικούς και παλιούς οπαδούς της μπάντας επιβάλλεται να το τσεκάρουν. Για τους υπόλοιπους καλό θα είναι να ακούσουν μία αρκετά ενδιαφέρουσα ζωντανή κυκλοφορία από μια εκπληκτική μπάντα.

Βασίλης Χασιρτζόγλου

To καινούργιο κομμάτι των REDRUM

2012-02-15T21:40:00.000+01:00

Διαβάστε την αποκαλυπτική συνέντευξη που έδωσαν στο Rockway.gr οι εκπληκτικοί Redrum!!!

http://www.rockway.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2656:redrum&catid=60:interviews&Itemid=65

HI FI: “The Complete Collection”

2012-02-12T14:26:00.002+01:00

Ήταν τέλη της δεκαετίας του ‘70 όταν δύο σημαντικοί μουσικοί, οι David Surkamp (Pavlov’s Dog) και ο Ian Matthews (Fair Convetion, Matthews Southern Comfort) αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να ακολουθήσουν το new wave ήχο που κυριαρχούσε εκείνη τη περίοδο.

Το σχήμα ονομάστηκε HI FI και κυκλοφόρησαν μόλις δύο άλμπουμ και δεν είχαν μακρά πορεία. Η Rockville Music αποφάσισε λοιπόν να ξεθάψει αυτές τις δύο κυκλοφορίες δηλαδή τα “Demonstration Record” (1981) και “Moods for a Mallards” (1982) παράλληλα προσθέτοντας αρκετό bonus υλικό (χριστουγεννιάτικο single, ακυκλοφόρητα κομμάτια και διασκευές) με συνέπεια να κάνει την εν λόγω κυκλοφορία πιο ελκυστική ενώ μαζί με όλα αυτά, το πακέτο συμπληρώθηκε με επιπλέον οπτικό υλικό αφού περιέχεται και ένα dvd με live ηχογραφήσεις και μερικές συνεντεύξεις από τους δημιουργούς των HI FI. Όλο αυτό το επεξεργασμένο υλικό το βάπτισε “The Complete Collection” και το έβγαλε στην αγορά με αρκετό νοσταλγικό χαρακτήρα. Το ηχητικό μίγμα που ακολουθούν οι HI FI αποτελείται όπως είπαμε αποτελείται βασικά από new wave ήχους με μπόλικες δόσεις από rock και pop μελωδίες αλλά και μικρές punk αναφορές. Η συναρπαστική και παρανοϊκή φωνή του David Surkamp προσθέτει αρκετές γοητευτικές στιγμές στο “The Complete Collection”, οι κιθάρες είναι το μεγάλο ατού σε πολλά τραγούδια των HI FI ενώ σε μερικά σημεία η μπάντα θυμίζει λίγο από τους Roxy Music. Βέβαια όλες οι συνθέσεις απευθύνονται αυστηρά σε οπαδούς του συγκεκριμένου ήχου αλλά και στους λάτρεις των ‘80s.

Φώτης Μελέτης

RAGE: “21”

2012-02-09T22:56:00.000+01:00

Εικοσιοκτώ χρόνια! Ναι, τόσα έχουν περάσει από την ίδρυση των Rage (οι οποίοι, for the record, ξεκίνησαν ως Avenger) και μπορεί να μην έχουν πλέον πίσω τους το κοινό που διέθεταν κάποτε (κάτι που δυστυχώς επαληθεύτηκε και στην Αθήνα πέρυσι), παρόλα αυτά συνεχίζουν ακάθεκτοι να κυκλοφορούν αξιοπρεπέστατα album που πολλοί άλλοι, φτασμένοι και μη, θα ζήλευαν στο χώρο.

Όπως και να έχει, οι οπαδοί τους είναι πάντα ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα και αυτός είναι ουσιαστικά ο κύριος λόγος που οι Rage όχι μόνο δεν επαναπαύονται, αλλά είναι δισκογραφικά ενεργοί ανά δύο- τρία χρόνια.

Το “21” είναι προφανώς η εικοστή πρώτη δουλειά της μπάντας και ο Peavy (φωνητικά, μπάσο) μαζί με τους Victor (Smolski, κιθάρα) και Andre (Hilgers, drums) δείχνουν πως δεν έχουν τη διάθεση να χαριστούν σε κανέναν, συνεχίζοντας το καλό σερί δίσκων που έχουν. Ύστερα από μια ομολογουμένως αδιάφορη εισαγωγή (“House Wins”), το κομμάτι “Twenty One” δίνει σαφή στοιχεία για το ποιόν του album. Heavy διάθεση, πωρωτικά riff και το βλέμμα περισσότερο στα “Carved In Stone” και “Soundchaser”, παρά στα “Speak of the Dead” και “String to a Web” (σε ότι αφορά τις πιο πρόσφατες κυκλοφορίες του συγκροτήματος). Γενικά έχουμε ίσως να κάνουμε με τον πιο “βαρύ” δίσκο των Rage, εδώ και πολλά χρόνια! Αλληλούια! Το “Forever Dead” που ακολουθεί έχει κάτι από την εποχή του “End of All Days” και ξυπνάει ευχάριστες μνήμες, δεκαέξι χρόνων πριν. Το “Feel My Pain” είναι λιγότερο thrashy, με μια σχετικά πιο αισθαντική χροιά. Καλό, αλλά δε με ενθουσίασε. Στο “Serial Killer” θα ακούσετε τα πιο brutal φωνητικά του Peavy, τα οποία δεν είναι μέσω εφέ (όπως υποστηρίζει ο Victor Smolski) και παρόλο που οι εποχές των βρυχηθμών του “Black In Mind” και “Ten Years In Rage” έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, είναι πολλοί που θα χαρούν με τα growls που βγάζει ο αγαπητός frontman. Το “Psycho Terror” συνεχίζει το heavy ντελίριο, ενώ το “Destiny” μας γυρνάει (ευχάριστα) στη “Unity” περίοδο. Τα “Death Romantic” και “Black and White” που ακολουθούν δεν εκπλήσσουν μεν, αλλά κινούνται στα γνωστά μουσικά πλαίσια που αγαπάμε. Το παρελθόν συναντάται για μια ακόμη φορά, με το “Concrete Wall” να είναι μπολιασμένο με την αύρα του “The Missing Link”. Το “21” κλείνει με τη μπαλάντα “Eternally”, ένα όμορφο κομμάτι, το οποίο, αν και αργόσυρτο και μελαγχολικό εν γένει, έχει τις “εντάσεις” του.

Η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τις υπόλοιπες δουλειές που έχουν κυκλοφορήσει με τον Victor Smolski, είναι η έλλειψη της έντονης νεοκλασικής κουλτούρας που έφεραν συνήθως οι κιθάρες, προσεγγίζοντας περισσότερο από ποτέ τους Rage εποχής 1992- 1996. Επίσης, στο album δεν υπάρχει κάποιο μεγάλης διάρκειας κομμάτι, τύπου “Empty Hollow”, “Falling From Grace”, “Suite Lingua Mortis” κτλ, κάνοντάς το πιο άμεσο (όχι πως χάλασαν κανέναν οι παραπάνω πολυμερείς συνθέσεις, αλλά κουβέντα να γίνεται). Αν ο στόχος της μπάντας ήταν η (με την καλή έννοια) μουσική αναπόληση, τότε το “21” κρίνεται πετυχημένο! Άλλωστε, εδώ και χρόνια φλερτάρουν έντονα με το παρελθόν τους και κατ’ εμέ, καλά κάνουν. Οι fan θα μείνουν ικανοποιημένοι από το σύνολο του album, ως είθισται, οι έχοντες αποσπασματική σχέση με τους γερμανούς θα βρουν πολλές ενδιαφέρουσες στιγμές, κυρίως ελέω της heavy χροιάς, ενώ όσοι δεν έχουν ακόμη ασχοληθεί με το σχήμα είναι άξιοι της μοίρας τους και εικοσιοκτώ χρόνια φτωχότεροι.

Στέφανος Στεφανόπουλος

FREEDOM CALL: “Land of the Crimson Dawn”

2012-02-09T22:55:00.001+01:00

Οπαδοί του παλιού και κάλου Power metal ξεσηκωθείτε! Αυτό είναι που περιμένατε έτσι; Ο νέος δίσκος των Γερμανών κλώνων των Gamma Ray είναι γεγονός και αν δε σας χαλάει η όλη φάση του Ι.Ι.Ε.Κ Γερμανικού power metal, το "Land of the Crimson Dawn" είναι μια πολύ καλή φάση!

Εντάξει, είμαι βέβαιος πως πολλοί από εσάς, θα δυσανασχετήσετε με τις χαρούμενες μελωδίες, την ταμπέλα που δίνει το ίδιο το συγκρότημα στον εαυτό του ως “Melodic Happy Metal” και την αλά καρμπόν ομοιότητα σε μπάντες όπως οι Gamma Ray, Helloween, Hammerfall κ.τ.λ. μα αν τα προσπεράσετε ολ’ αυτά σφυρίζοντας αδιάφορα κάνοντας το Κινέζο, υπάρχει η περίπτωση να σας αρέσει αρκετά η δουλειά αυτή!

Πειραματιστείτε! Ακούστε τα “Age of Phoenix”, “Rockstars” (Hammerfall εισαγωγή!), “Crimson Dawn”, “66 Warriors” και περάστε καλά αποκτώντας μια χαρούμενη διάθεση κι ένα χαμόγελο.. αν πάλι όχι, καλώς!

Οκ είναι κατανοητό πως όλο αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι για τη μπάντα και είναι κρίμα να χαραμίζονται έτσι καλοί μουσικοί αντιγράφοντας ένα δύο συγκροτήματα, αντί να χαράξουν τη δική τους πορεία, μα αυτό είναι στο δικό τους χέρι, οπότε τη παρούσα δισκογραφική τους δουλειά με τα 14 κομμάτια, μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε όπως θέλουμε σωστά;

Και γι’ αυτό λοιπόν, όσοι θέλετε ν’ ακούσετε ωραίες και δυνατές μελωδίες, εδώ είστε! Οι υπόλοιποι δε θα χάσετε και δε θα σας παρεξηγήσει κανείς αν προσπεράσετε!

Μιχάλης Κανακουσάκης

POISON IDEA: “Darby Crash Rides Again: The Early Years”

2012-02-07T22:19:00.002+01:00

Πρώιμο σκληροπυρηνικό hardcore/punk από τους πρωτομάστορες του είδους Poison Idea. Μιλάμε για κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '80 και με την πρώτη δισκογραφική δουλειά να κάνει την εμφάνιση της το 1983. Υπάρχει όμως και υλικό που δεν κυκλοφόρησε ποτέ, που είχε σχεδόν χαθεί, που είχε σχεδόν ξεχαστεί. Γι αυτό λοιπόν το υλικό πρόκειται η συγκεκριμένη κυκλοφορία της Southern Lord με τίτλο "Darby Crash Rides Again: The Early Years".

Για να κρίνουμε μία τέτοια κυκλοφορία θα πρέπει να σταθούμε στο πόσο αξία έχουν τα ακυκλοφόρητα που περιέχει, στον αν βγαίνει κάποιο νόημα με τον ήχο και στο αν προσφέρετε σε μια ωραία συσκευασία για να τη βάλουμε στη συλλογή μας. Αυτό γιατί όσον αφορά την ποιότητα της μπάντας και τη συναισθηματική αξία που έχει αυτή η συλλογή για κάποιους δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε κάτι. Μιλάω λοιπόν κατά κύριο λόγο γι’ αυτούς που δεν ξέρουν για τι ακριβώς πρόκειται.

Ξεκινάω λοιπόν: Η συλλογή περιέχει το πρώτο demo του 1981, το δεύτερο demo του 1982, ένα ολόκληρο live από την εμφάνιση των Poison Idea στο KBOO radio, καθώς και όσα κομμάτια μείνανε απ’ έξω κατά την ηχογράφηση του “Record Collectors Are Pretentious Assholes”. Όσον αφορά το πρώτο σκέλος λοιπόν η συλλογή παίρνει άριστα.

Το υλικό έχει υποστεί ηχητική επεξεργασία και τα πάντα ακούγονται τέλεια διατηρώντας όμως την τραχύτητα και την αυθεντικότητα των Poison Idea και της συγκεκριμένης εποχής. Άριστα και εδώ λοιπόν. Οι στίχοι, παλιά flyers και μια στοίβα από φωτογραφίες της μπάντας που δεν έχουν δημοσιευτεί ποτέ είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Οι συλλέκτες μάλλον θα έχουν ήδη την συλλογή, αυτοί που δεν την έχουν να πάνε να την πάρουν και οι καινούργιοι στο “άθλημα” ως σεβασμό προς τον εαυτό τους και προς μια μπάντα με τόσο μεγάλη ιστορία στο χώρο που κατά πάσα πιθανότητα έχει επηρεάσει τους καλλιτέχνες που ακούν σήμερα, ας αφιερώσουν λίγο χρόνο και ας ακούσουν αυτή τη συλλογή για να δούνε πως ξεκίνησε το όλο σκηνικό.

Νίκος Τόλης

Οι εκπληκτικοί Foxy Shazam σας καλούν στην The Church of Rock and Roll

2012-02-07T22:18:00.002+01:00

Οι Αμερικανοί Foxy Shazam κυκλοφόρησαν πριν από λίγες εβδομάδες το νέο τους απίθανο άλμπουμ The Church of Rock and Roll oι οποίοι αποτελούν ένα τρομερό μίγμα The Darkness με Queen. Τσεκάρετε άφοβα...και το δεύτερο καταπληκτικό video clip τους...

http://www.youtube.com/watch?v=U2QH9fpJSgw&feature=player_embedded

http://www.rockway.gr/

YIANNEIS: “Yianneis”

2012-02-06T20:10:00.002+01:00

Οι έλληνες Yianneis είναι μια πολύ περίεργη περίπτωση (από αυτές δηλαδή που απευθύνονται σε εμένα). Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, η εξαμελής αυτή μπάντα θεωρεί πως η επανάσταση μπορεί κάλλιστα να ξεκινήσει από την τέχνη (εάν αναρωτιέσαι "ποια επανάσταση;" τότε σίγουρα ζεις σε άλλη χώρα).

Επίσης, περιγράφουν τη μουσική τους ως μια μίξη χαοτικού punk με κλασική ορχήστρα, που συναντάει ενίοτε το indie rock, την art pop, το freak folk, το trip hop ενώ σε σημεία jazzίζει. Avant Garde, για να μην πολυλογούμε! Ενδιαφέρον concept μεν, αλλά έχω συνηθίσει να κρατάω μικρό καλάθι σε ότι αφορά τέτοιου είδους εγχώριες προσπάθειες (και δε μιλάω αυθαίρετα, πιστέψτε με). Ας δούμε όμως τι έχει να προσφέρει το ντεμπούτο των Yianneis.

Ύστερα από ένα ιδιόρρυθμο “δελτίο ειδήσεων”, ξεδιπλώνονται εννέα συνθέσεις με μια άκρως πειραματική διάθεση και διάχυτη θεατρικότητα. Μια πρόταση διαφορετική από ότι συνήθως, με σωστές χρονικά εξάρσεις και όμορφες μελωδίες (όπου χρειάζονται). Επίσης είναι αρκετά τεχνικό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι περίπλοκο. Βασικά η ακρόαση του δίσκου, θυμίζει επίσκεψη στο θέατρο (κάτι που δεν κάνω συχνά, αλλά τέλος πάντων). Κάθε νότα, κάθε όργανο, κάθε ερμηνεία, έχει ένα σκοπό και όλα μαζί δίνουν μια καθόλα ολοκληρωμένη παράσταση (για λίγους ίσως, αλλά δεν πειράζει).

Στα αρνητικά βάζω την παραγωγή, η οποία είναι “ελληνική” (αυτό ακριβώς που φοβόμουν), όπως επίσης την προφορά στα φωνητικά (κλασικό φαινόμενο). Και η αλήθεια είναι πως θα προτιμούσα να ήταν ολόκληρος ο δίσκος ξενόγλωσσος, αλλά αυτό είναι μάλλον προσωπικό θέμα, οπότε δεν είμαι σίγουρος εάν θεωρείται όντως αρνητικό.

Συνοψίζοντας, το ντεμπούτο των Yianneis αποτελεί “τέχνη” η οποία όμως δεν απευθύνεται σε όσους αποζητούν κάτι συγκεκριμένο στα ακούσματά τους. Στόχος είναι να περάσουν ποικιλόμορφη μουσική (και όχι μόνο) που θα αγγίξει όσους διατηρούν ανοιχτό μυαλό για ιδιότυπες μορφές έκφρασης.

Στέφανος Στεφανόπουλος

ΥΓ Στις 3 Μαρτίου οι Yianneis θα κάνουν την επίσημη παρουσίαση της δουλειάς τους στο Gagarin 205, με συνοδεία κουαρτέτου εγχόρδων. Εγώ λέω να πάω πάντως, διότι οπτικοακουστικά λογικά θα λειτουργεί ακόμη καλύτερα το album…

YΕS: “In The Present - Live From Lyon”

2012-02-05T20:27:00.002+01:00

Την πανέμορφη γαλλική πόλη της Λυών διάλεξε το θρυλικό συγκρότημα των YES για να κυκλοφορήσει την 28η κυκλοφορία του. Δηλώνοντας παρών στη ροκ μουσική σκηνή για 4 δεκαετίες το συγκρότημα με περισσότερα από 33 εκατομμύρια πωλήσεις παγκόσμια κυκλοφορεί "πακέτο" την συναυλία με 2πλό δίσκο ακτίνας και την εμφάνιση της μπάντας βιντεοσκοπημένη παρουσιάζοντας το νέο τραγουδιστή Benoît David πίσω από το μικρόφωνο.

Ίσως για όλους εμάς που μεγαλώσαμε με τη φωνή του ενός και μοναδικού Jon Anderson να είναι λίγο δύσκολη η προσαρμογή , αλλά όλοι οι υπόλοιποι αστέρες είναι εδώ: Steve Howe (κιθάρα), Oliver Wakeman και Geoff Downes (πλήκτρα), Chris Squire (μπάσο), Alan White (τύμπανα) οι βιρτουόζοι, τιμημένοι με βραβείο Grammy σε συνέχεια του επιτυχημένου “Fly From Here” (κυκλοφορία 2011), κυκλοφορούν στον γνωστό συμφωνικό ήχο μία εκπληκτική συλλογή από παλαιές επιτυχίες ζωντανά παρουσιαζόμενες και οπτικοποιημένες συνεντεύξεις, αποσπάσματα από την συναυλία της Λυών της 1ης του Δεκέμβρη στα 2009 με τον καινούργιο τραγουδιστή να δίνει καινούργια πνοή στις παλαιές πλην όμως αειθαλείς συνθέσεις, καθώς και υλικό πίσω από τις κάμερες. Οι δυναμικές progressive συνθέσεις προερχόμενες από τα DRAMA, FRAGILE, CLOSE TO THE EDGE και το 90125 άλμπουμ και με all time hits (με αποκορύφωμα το νούμερο 1 σε Αγγλία και Αμερική) “Owner of a Lonely Heart” δεν αρκούν για να καταστήσουν μοναδική την κυκλοφορία τούτη. Μόνο για αυτούς που θέλουν να κατέχουν τα πάντα από μία μπάντα επιδραστική για πολλές νεώτερες, οι υπόλοιποι προτιμήστε το φανταστικό “90125” και το ζωντανά ηχογραφημένο το 1985 dvd επιγραφόμενο “Yes- 9012 Live” της ομόχρονης περιοδείας.

Νότης Γκιλλανίδης

CRIPPLED BLACK PHOENIX: “(Mankind) The Crafty Ape”

2012-02-05T20:26:00.002+01:00

Θέλω να αντιδράσω, να εναντιωθώ στο εγκεφαλικό μου κατεστημένο που με παρασύρει πάντα και για πάρα πολλά χρόνια στην τακτική μιας καθόλα άρτιας παρουσίασης.

Είναι απλά από τις ελάχιστες φορές στην μουσική μου ενασχόληση που θέλω να κάνω μια παρουσίαση που να είναι όλη κι όλη μια πρόταση και θα λέει τα εξής: “Σε λίγες μέρες θα κρατάτε στα χέρια σας, και θα ακούτε ένα από τα πιο συγκλονιστικά άλμπουμ των τελευταίων χρόνων, σίγουρα ένα αριστούργημα που ανήκει ήδη στα καλύτερα της χρονιάς 2012, και ένας απαραίτητος μουσικός δυναμίτης έτοιμος να εκραγεί, δικός σου”. Ναι, και οι μισοί από σας θα με περνούσατε για υπερβολική και γραφική, και οι άλλοι μισοί ότι τα έχω χάσει. Πάμε λοιπόν μαζί να δούμε γιατί αυτή η πολυτάλαντη από το Bristol collectiva, σηματοδοτεί την απαρχή μιας νέας μουσικής γενιάς. CRIPPLED BLACK PHOENIX, ένα βαρύ όνομα στο Post-Rock που στις φλέβες του κυλάει αίμα των MOGWAI και των PORTISHEAD (και όχι μόνο), έφτασε με το 5ο άλμπουμ τους, “(Mankind) The Crafty Ape”, να μας πετάξει στην μούρη όλα εκείνα που καθημερινά ζούμε, και που με τόση προσπάθεια κάποιοι άλλοι βιάζουν καθημερινά την ανθρωπιά μας , την επιβίωση μας, την ζωή μας. Με την πολυπληθή παρέα αυτή δύσκολα θα βγάλεις άκρη, και ακόμα πιο δύσκολα μπορείς να βάλεις ταμπέλα στο μουσικό τους ιδίωμα, μολονότι δηλώνουν απλά Post-Rock,όταν αφιερωθείς στην μουσική τους απλά ξεχνάς μέτρα και σταθμά. Οι C.B.P είναι σαν κινούμενη άμμος. Τόσο ότι αφορά το σύνολο της ομάδας, όσο και δισκογραφικά. Τίποτα δεν αφήνουν να μείνει σταθερό. Ένα μουσικό σύνολο λοιπόν που δισκογραφία από το 2006 έχει καταφέρει σε λίγα μόλις χρόνια να φέρει τούμπα όλα αυτά που ξέραμε περί Post ήχων, γιατί απλά δεν μένουν μόνο εκεί. Έχοντας περάσει πάνω από καμιά δεκαπενταριά μέλη σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, τώρα είναι πάλι εδώ ίσως με το πιο επαναστατικό τους άλμπουμ, και πανέτοιμοι. Η πολυεπίπεδη προσωπικότητα των C.B.P κατατίθεται στο “(Mankind) The Crafty Ape”, με όλη της την μεγαλοπρέπεια. Ένα διπλό άλμπουμ, διασπασμένο σε τρία κεφάλαια, και που σε κάθε ένα από αυτά μπορείς να αναγνωρίσεις γιατί κάποιοι μουσικοί έχουν αυτό που λέμε, παιδεία. 92 λεπτά μουσικής πορείας στην διαφθορά της ανθρωπότητας, την αδικία και όλα εκείνα που πρέπει τελικά να ξεριζώσουμε για να συνεχίσουμε να ζούμε σαν άνθρωποι. Κάπου όμως τελικά δεν θα χαθεί η ελπίδα και υπάρχει ένας σύνδεσμος, ένα νήμα , που θα φέρει σε μια επαφή και πάλι τους ανθρώπους. Γνωστοί για την στάση τους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις και πολέμιοι όλων αυτών που γίνονται εκεί έξω, οι C.B.P με την μουσική τους και την θεματολογία τους, αντιπροσωπεύουν τον άνθρωπο χωρίς συμβιβασμούς. 3 κεφάλαια γεμάτα γεγονότα και ιστορίες. Κλείνοντας τα μάτια σου, αν αφεθείς στους ήχους τους θα ακούσεις σχεδόν τα πάντα. Από ύφος progressive, stoner, folk, μέχρι doom, drone και post. Μα… είναι δυνατόν; Τι σύμπλεγμα παράξενο να είναι αυτό; Ναι, είναι αυτό που χαρακτηρίζει την ομάδα αυτήν και την ξεχωρίζει μακράν από πολλές άλλες. Είναι αυτοί που με μεγάλη ευκολία έχουν κάνει σήμα κατατεθέν τους, την δυστυχία με την ελπίδα, αυτοί που με την εκλεπτυσμένη δυναμική τους, το ευρύ φάσμα οργάνων, μα πάνω από όλα την επιμονή τους και την θέληση τους για αγώνα, φωνάζουν με την μουσική τους σε όλον τον πλανήτη. Το “(Mankind) The Crafty Ape”, θα μπορούσε να είναι μια προκήρυξη, ένα πλακάτ, μια πορεία. Είναι μια νέα δυναμική, μια καινούργια αρχή, μια αντίδραση και σε αυτό το δημιούργημα οι C.B.P είναι εκείνοι που δεν μπαίνουν σε καλούπια, που έχουν φτιάξει το δικό τους μονοπάτι από τις επιρροές και τις γνώσεις που απέκτησαν από την εμπειρία τους στην ζωή. Έχοντας πια ακόμα πιο προκλητική στάση απέναντι στην κάθε μορφή αντιξοότητα έρχονται να κατακτήσουν τον κόσμο, με τις αρχές τους, τις ιδέες τους, τις μουσικές τους, μουσικές που γράφουν σε κάθε μουσικό κεφάλαιο διαφορετικά. Με επιβλητική εισαγωγή, guest vocalists, πολύ καλή παραγωγή, ζωντανές ενορχηστρώσεις, άλλοτε βαρύ κιθαριστικό ήχο, και κάποιες άλλες φορές απαλά χάδια από ακουστικές κιθάρες, Hammond, ψυχεδέλεια, Floyd επισημάνσεις, γυναικείες φωνητικές πινελιές, αφηγήσεις με συνοδεία slide κιθάρας, καμπάνες, ατμόσφαιρα σε desert χρώματα, μπάντζο, blues, πολλές εναλλαγές και όλα αυτά είναι ένα κομμάτι ζωής, μια σκέψη, ένα συναίσθημα. Τα παιδιά από το Bristol, είναι έτοιμα να καταφτάσουν, αρκεί να τους δεχτούμε, και θα είναι δίπλα μας, ας είναι λοιπόν αυτοί που θα μας πιάσουν το χέρι και θα μας δώσουν την δύναμη, του καθενός μας την μικρή αντίσταση να την κάνουμε εξέγερση. Ένα συγκλονιστικό κεφάλαιο ζωής μόλις άνοιξε. Οι CRIPPLED BLACK PHOENIX μπορεί, αλλά μπορεί και να μην είναι αυτοί που νομίζεις ότι είναι, ανακάλυψε τους… “The Justice Will Be So Fantastic”…

Ελένη Λιβεράκου

Nέο video clip από τους SHOWSTRIPSILENCE

2012-02-01T22:52:00.000+01:00

O θρυλικός Arthur Brown live στην Αθήνα

2012-02-01T22:51:00.000+01:00

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012

(Gagarin 205, Λιοσίων 205, Αθήνα)

Τραγουδιστής, ηθοποιός, influential, πειραματιστής και style surfer, o Arthur Bro wn μπορεί να φέρει όλους αυτούς τους τίτλους με ευκολία, όμως αν ένα πράγμα πρέπει να πει κανείς για αυτόν, θα πει performer . O άνθρωπος που μπορεί να κομπάζει ότι επηρέασε από τον Marilyn Manson ως τον Bruce Dickinson , από τους Kiss μέχρι τον Alice Cooper και από τον George Clinton μέχρι τον King Diamond , δεν γνώρισε μουσικά σύνορα ούτε ο ίδιος.
Ο Τρελός Κόσμος του Arthur Brown είναι η μπάντα που σχημάτισε στα τέλη των 60 s , όταν το ψυχεδελικό ροκ λατρευόταν από τους γνώστες της μουσικής – το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ θεωρείται κλασικό, γνώρισε μεγάλη επιτυχία και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, έβγαλε ένα single , το Fire , που έχει σαμπλαριστεί μέχρι από τους Prodigy και αποτελεί σημαντικό προπομπό του progressive rock . Παρόλα αυτά θα επρόκειτο για ένα ακόμα εξαιρετικά δημοφιλές άλμπουμ, όπως τόσα της δεκαετίας εκείνης, αν δεν συνοδευόταν από κάτι μοναδικό: τις απρόβλεπτες εμφανίσεις του Brown στα lives.

Μια από τις ωραιότερες φωνές της ροκ, έρχεται στο Gagarin 205 για μια μοναδική βραδιά, φέρνοντας μαζί το σόου που αποθεώθηκε στο Glastonbury του 2011. Πού ξέρετε. Ίσως φανεί αμετανόητος, και κρατήσει διοργανωτές και κοινό στην κόψη, για μια ακόμα φορά. Που μάλλον θα το κάνει, δηλαδή.

Τα πρώτα 100 εισιτήρια που θα διατεθούν μέσω eventbrite θα κοστίζουν 18 ευρώ

http://arthurbrowninathens.eventbrite.com/

Tιμή προπώλησης 22 ευρώ Σημείο Προπώλησης TICKET HOUSE (Πανεπιστημίου 42 - εντός της στοάς)

Τιμή στο ταμείο 25 ευρώ

*Η προπώληση στο TICKET HOUSE θα ξεκινήσει την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου

Αναμονή... για τους FlyByWire

2012-02-01T22:50:00.000+01:00

H εξίσωση "X-isosi" είναι το πρώτο Official Music Video των FlyByWire και είναι ένα από τα 9 κομμάτια του album που θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα.

Οι FlyByWire είναι μία νεοσύστατη ελληνόφωνη μπάντα με στοιχεία rap , alternative rock και nu metal και το συγκεκριμένο κομμάτι είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του επερχόμενου album τους.

To Video έχει σκηνοθετηθεί από τους Demitri Delinikolas σε παραγωγή της Emptyfilm Production και απεικονίζει έναν παππού καθώς αναπολεί την ζωή ως νέος και αναρωτιέται πλέον στο σήμερα "Τι έχει μείνει για μένα...;".

REO SPEEDWAGON: "Hi Infidelity"

2012-01-31T20:23:00.002+01:00

Χρειάστηκε παραπάνω από μια δεκαετία για τους Αμερικανούς REO Speedwagon προκειμένου να καταξιωθούν, τόσο στην πατρίδα τους, όσο και στη συνείδηση του ευρύτερου μουσικού κοινού. Ξεκινώντας ως ένα απλό bar band στα τέλη της δεκαετίας του '60, το συγκρότημα διανύει ολόκληρη την επόμενη δεκαετία με μέτρια απήχηση στην Αμερική, μέχρι που κάνουν δυναμική είσοδο στην δεκαετία του '80 με το ένατο studio album τους, "Hi Infidelity".

Μετά από μια μακρά μουσική διαδρομή και 8 -σχετικά- μέτριες δισκογραφικές δουλειές, το "Hi Infidelity" έρχεται επιτέλους να εκτοξεύσει τη μπάντα στις πρώτες θέσεις των chart της εποχής, βγάζοντάς τους από την αφάνεια και εξασφαλίζοντάς τους θριαμβευτική αναγνώριση διεθνούς επιπέδου. Το "Hi Infidelity" φαίνεται να καλύπτει τα γούστα ενός ευρύτατου φάσματος μουσικού κοινού, συνδυάζοντας αρμονικά ατμοσφαιρικές μπαλάντες με hard rock κομμάτια. Είναι λογικό, αν αναλογιστούμε την πολυμορφικότητα και στο line-up της μπάντας, με τον “σκληρό” Gary Richrath στην κιθάρα από τη μια, και τον Kevin Cronin πίσω απ’ το μικρόφωνο, από την άλλη, έναν σπουδαίο pop/ballad συνθέτη.

Ο δίσκος ανοίγει με το "Don't Let Him Go", ένα κομμάτι με έντονο το στοιχείο των πλήκτρων, το οποίο έκτοτε αποτελεί το εισαγωγικό κομμάτι όλων των live εμφανίσεων των REO. Εκ των 10 συνολικά κομματιών του συγκεκριμένου δίσκου, έξι ήταν τα single που κατόρθωσαν να μπουν στα chart της εποχής, συμπεριλαμβανομένου και του "Keep on Loving You", ενός εκ των δημοφιλέστερων κομματιών των REO Speedwagon, που αποτέλεσε και την πρώτη νούμερο 1 επιτυχία τους, αλλά και του "Take It on the Run", που έφτασε μέχρι και την 5η θέση των charts.

Οι δυο προαναφερθείσες μπαλάντες συνδυάζονται αρμονικά μέσα στον δίσκο με τα σκληρά "Tough Guys" (στην εισαγωγή του οποίου ακούμε ένα απόσπασμα της τηλεοπτικής σειράς των 50s, "The Little Rascals"), και "Someone Tonight", με το τελευταίο να ερμηνεύεται από τον μπασίστα Bruce Hall αντί του frontman Kevin Cronin.

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει και στην άλλη μεγάλη μπαλάντα που κλείνει τον δίσκο, "I Wish You Were There", αλλά και στο up-tempo "In Your Letter", ένα κομμάτι εμφανώς επηρεασμένο από τον ήχο των 60’s, το οποίο μάλιστα φημολογείται ότι ο Richrath έγραψε για μια πρώην φιλενάδα του που τον παράτησε μέσω ενός γράμματος.

Στα highlights περιλαμβάνονται φυσικά και τα "Follow My Heart", "Out of Season" και "Shakin' It Loose", παρόλο που ποτέ δεν κατάφεραν να τύχουν ιδιαίτερου airplay από τα ραδιόφωνα της εποχής.

Μετά την κυκλοφορία του "Hi Infidelity" οι REO Speedwagon συνέχισαν να απολαμβάνουν σχετική επιτυχία καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘80, μέχρι που το κίνημα του grunge ήρθε να ανατρέψει τα μουσικά δεδομένα. Φυσικά, ποτέ δεν κατόρθωσαν να ηχογραφήσουν κάτι ανάλογο του "Hi Infidelity", τόσο μουσικά όσο και εμπορικά.

Τον Οκτώβριο του 2004, 24 χρόνια μετά, οι REO ηχογραφούν και πάλι το album, ζωντανά αυτή τη φορά όμως, για λογαριασμό της μουσικής ενότητας του XM Radio, με τον τίτλο "THEN...AGAIN...LIVE!" Στις 21 Ιουλίου του 2011, η Sony Music επανακυκλοφορεί το "Hi Infidelity" με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του album. Η ειδική αυτή έκδοση περιλαμβάνει ένα bonus disc με τον τίτλο "The Crystal Demos", αλλά και επιπλέον φωτογραφικό υλικό, memorabilia και σημειώσεις από τους Cronin και Richrath, που αιχμαλωτίζουν την ατμόσφαιρα από τη χρυσή περίοδο της μπάντας.

Το "Hi Infidelity" είναι -ίσως- από τα λίγα εκείνα album που κατορθώνουν να παραμένουν ποιοτικά και άρτια μουσικά, ακόμα και σήμερα, παρά την εμπορική τους καταξίωση. Έχοντας ήδη πουλήσει πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα (αποτελώντας το rock LP με τις μεγαλύτερες πωλήσεις το 1981), για το συγκρότημα αποτέλεσε αναμφισβήτητα το μεγάλο breakthrough στην καριέρα τους. Για όλους εμάς, απλά ένα από τα καλύτερα rock ‘n roll album όλων των εποχών.

Όλοι οι φανατικοί του είδους, σπεύσατε!

Tracklist:
1. Don't Let Him Go
2. Keep On Loving You
3. Follow My Heart
4. In Your Letter
5. Take It On the Run
6. Tough Guys
7. Out of Season
8. Shakin' It Loose
9. Someone Tonight
10. I Wish You Were There

Μπάντα:
• Kevin Cronin – φωνητικά, ρυθμική / ακουστική κιθάρα
• Gary Richrath – κιθάρες, φωνητικά
• Bruce Hall – μπάσο, κιθάρα, φωνητικά
• Alan Gratzer – drums
• Neal Doughty – πλήκτρα

Λίλιαν Καραχρήστου

EKTOMORF: “The Acoustic”

2012-01-31T20:21:00.002+01:00

Σε ένα πράγμα έχουν δίκιο να καυχιούνται οι Ούγγροι Ektomorf! Αυτό είναι όντως ένα από τα δυνατότερα “ακουστικά” άλμπουμ που έχω ακούσει! Συγκρινόμενο με τις δουλειές της μπάντας, σίγουρα είναι πιο χαλαρό, μα πιστέψτε με έχω ακούσει official άλμπουμ από μπάντες που ακούγονται ηχητικά ακριβώς το ίδιο και νιώθουν πως έχουν δημιουργήσει την εσχάτη καφρίλα!

Τι προσφέρει λοιπόν το “The Acoustic” στους οπαδούς; Πέντε νέα κομμάτια, ειδικά κατασκευασμένα από το δημιουργό Zoli για τούτη τη κυκλοφορία, αλλά και 2 cover songs, το ένα στο πασίγνωστο “Simple Man” των Lynyrd Skynyrd και το δεύτερο “Folsom Prison Blues” του country/blues καλλιτέχνη Johnny Cash!

Μετά το “Sea of My Misery”, ήταν προφανές ότι κάτι ανάλογο θα λειτουργούσε θετικά και όπως φαίνεται.. λειτούργησε!

Οκ μπορεί να μην είναι thrash καταιγισμός, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει δικαιολογία για τους οπαδούς της μπάντας έστω, να σνομπάρουν το “The Acoustic”, αφού είναι τίμιο! Ούτε ριζική αλλαγή στον ήχο τους είναι, ούτε ξεπούλημα, ούτε καμία φλώρικη προσέγγιση της ευαίσθητης πλευράς των Ektomorf!

Απλά είναι κάτι διαφορετικό, μια extra κυκλοφορία και όχι μια συνέχεια της μπάντας, που όμως πραγματικά τιμά την ίδια αλλά και τους οπαδούς της, αφού αναδεικνύει όχι μόνο τις ικανότητες, αλλά και τις ρίζες της! Οι οπαδοί βουτήξτε το χαλαρά!

Μιχάλης Κανακουσάκης

O STEVE NEWMAN μιλάει στο Rockway.gr

2012-01-30T09:42:00.000+01:00

Ένας σημαντικός αλλά και συνάμα αδικημένος καλλιτέχνης του aor και γενικότερα του melodic rock ήχου, ο εξαιρετικός Steve Newman μας έκανε την τιμή να ανοίξει την καρδιά του στο Rockway.gr. Mε την σεμνότητα και την απλότητα που τον διακρίνει αποκάλυψε τις σκέψεις και τις απόψεις του για το νέο του άλμπουμ αλλά και τον ενθουσιασμό του που θα εμφανιστεί με το συγκρότημα του το φετινό Μάρτιο στη Θεσσαλονίκη.

Καλησπέρα Steve, είμαστε από το Rockway.gr…
Καλησπέρα, τιμή μου που μιλώ μαζί σας και ένα μεγάλο γεια σε όλους τους αναγνώστες σας!

Μετά από τόσα χρόνια στη μουσική σκηνή, ποια είναι τα κίνητρα για να συνεχίζεις ακόμη να ηχογραφείς δίσκους;
Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα, νομίζω ότι είναι καθαρά για την αγάπη αυτής της μουσικής, δεν είναι βεβαίως για οποιαδήποτε οικονομική ανταμοιβή (γέλια). Πιστεύω ότι η δημιουργία μουσικής πρέπει να είναι ένα πολύ εγωιστικό πράγμα, αν γράφεις μουσική για να ευχαριστήσεις τους άλλους, τότε έχεις ήδη χάσει την ταυτότητά σου. Είμαι πολύ τυχερός που είμαι στη θέση να γράψω μουσική που δεσμεύει τους ανθρώπους και πιστεύουν σε αυτό που κάνω, το οποίο είναι πολύ συγκινητικό. Αυτό μου δίνει τη δύναμη και το πάθος για να γράφω τραγούδια και να ηχογραφώ άλμπουμ.

Στο τελευταίο σου, άλμπουμ εντοπίζεις διαφορές με τις προηγούμενες κυκλοφορίες σου ή όχι;
Νομίζω ότι το "Under Southern Skies" είναι ένα κομμάτι από μια επιστροφή στα προηγούμενη άλμπουμ για μένα, στιχουργικά είναι ένα πολύ πιο προσωπικό άλμπουμ. Τραγούδια όπως το "Wish You Were Here" (γραμμένο για τους γονείς μου) και "Montserrat" κατέχουν μια μεγάλη δόση από προσωπικές μνήμες και εμπειρίες. Νομίζω ότι πάντα θα γράφω μουσική για πράγματα που μου συμβαίνουν, αλλά υποθέτω ότι τα θέματα στα τραγούδια είναι πολύ πιο ωμά και απροκάλυπτα.

Ξεχωρίζεις κάποιο τραγούδι από το “Under Southern Skies”
Ναι, ήδη αυτά που έχω αναφέρει. Νομίζω ότι το άλμπουμ έχει μια μεγάλη ποικιλία αυτή τη φορά, με ίσως λίγο περισσότερο βάση στη μουσική, σε αντίθεση με το τελευταίο άλμπουμ "The Art Of Balance". Μου αρέσει το διαφορετικό vibe των τραγουδιών όπως το "Fire with Fire" και το "Montserrat". Αλλά νομίζω ότι έχω επιστρέψει λίγο στην προηγούμενη ιστορία μου στα τραγούδια όπως το "Ghost In The Night" και "Killing Me".

Υπάρχουν κάποιες σοβαρές αλλαγές στα μέλη του γκρουπ;
Υπάρχουν μια-δυο αλλαγές από το 2010, όταν η μπάντα επέστρεψε. Το τρέχον line-up είναι Nic Lipscombe (τύμπανα), Paul Boyle (πλήκτρα), ο Dave Bartlett (Μπάσο), Shaun Bessant (Κιθάρες), και εγώ.

Διαπιστώνεις και εσύ ότι το διαδίκτυο έχει κάνει ζημιά στη μουσική βιομηχανία ή τελικά έχει βοηθήσει τα ανεξάρτητα συγκροτήματα;
Ναι, νομίζω ότι αυτό είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Έχει βάλει πολλά ανεξάρτητα συγκροτήματα στο ίδιο πεδίο δράσης με άλλα, το οποίο νομίζω ότι είναι καλό και έχει κάνει τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες να εργαστούν σκληρότερα. Στις μέρες μας και την εποχή μας είναι δικαίωμα του καθενός να προωθεί, καθώς και να ακούει κάθε είδος ή μορφή της μουσικής που επιλέγει. Είναι θετικό το γεγονός και ιδιαίτερα σε αυτό το είδος, μουσικά σχήματα να έχουν μια ίση ευκαιρία προώθησης της μουσικής τους.

Υπήρχαν ιδιαιτερότητες ή δυσκολίες για να επιβιώσουν μέχρι σήμερα οι NEWMAN;
Πρέπει πάντα να προσπαθείς για να παίξεις την μουσική σου ζωντανά και είναι δύσκολο, δεν νομίζω ότι θα αλλάξει ποτέ. Ωστόσο συνεχίζω να κάνω αυτό που πιστεύω και όσο εξακολουθώ να αισθάνομαι ότι αυτό που δημιουργώ έχει κάποια βάση θα συνεχίσω να το κάνω.

Ποια είναι τα σχέδια σου για τη φετινή χρονιά και τι γίνεται με τις συναυλίες;
Λοιπόν, όπως γνωρίζετε, είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που θα έρθουμε στην Ελλάδα για να παίξουμε στο Rosewood Festival. Έχουμε επίσης επιβεβαιωθεί για τη 2η ημέρα στο φετινό Z Rock Festival στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 6 Μαΐου, και έχουμε και άλλο ένα δύο live ανάμεσα από αυτά τα δύο.

Έχεις συνεργαστεί με σπουδαίους μουσικούς και συνθέτες . Ποια συνεργασία σου ξεχωρίζεις ή είχε κάποιο σημαντικό νόημα για εσένα;
Ήμουν πολύ τυχερός που έχω συνεργαστεί με μερικούς "Μεγάλους" ανθρώπους όπως τους Steve Morris, και Chris Ousey (Heartland), τον Pete Jupp και τον Steve Overland (FM), τον Anders Rydholm, και όλα τα μέλη των Grand Illusion, Vic Rivera, Terry Brock και Tommy Denander για να αναφέρουμε μερικούς. Όλοι είναι σπουδαίοι μουσικοί και φοβεροί άνθρωποι!

Η Ευρώπη ζει πλέον με τον τρόμο της οικονομικής κατάρρευσης. Σε έχει επηρεάσει σαν καλλιτέχνη αυτή η κατάσταση;
Αυτό είναι μια πολύ θλιβερή κατάσταση και πραγματικά δεν θα έπρεπε να συμβαίνει στις μέρες μας. Νομίζω ότι με επηρεάζει περισσότερο ως πρόσωπο, δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω να συμβαίνει σε πολλά μέρη του κόσμου. Υποθέτω σαν κάποια παρηγοριά ότι, είναι ωραίο να πιστεύεις ότι αν η μουσική σου βοηθά τους ανθρώπους μέσα από τέτοιες στιγμές, τότε μπορείς να προσεγγίσεις και να απαλύνεις αυτό που μερικοί άνθρωποι περνούν αυτή τη στιγμή.

Τι να περιμένουν οι έλληνες οπαδοί από την εμφάνιση σας στο Rosewood Festival στη Θεσσαλονίκη;
Ελπίζουμε ότι έχουμε ετοιμάσει μια πολύ καλή παρουσίαση, θα παίξουμε τραγούδια από όλα τα άλμπουμ και εξετάσαμε πολύ προσεκτικά και θα παίξουμε μερικά από τα τραγούδια που μας ζητήθηκαν από το Ελληνικό κοινό. Ελπίζω, λοιπόν, ότι όλοι θα είναι ευχαριστημένοι με το σύνολο που έχουμε επιλέξει. Όλοι μας είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι και ανυπομονούμε έρθουμε και να ροκάρουμε στην Ελλάδα! Θα σας δούμε εκεί!

Ευχαριστούμε για την τιμή που μας έκανες να μιλήσεις στο Rockway.gr και σου ευχόμαστε καλή συνέχεια σε ότι κάνεις.
Σας ευχαριστώ και εγώ αι ανυπομονώ να παίξουμε στην Ελλάδα. Εύχομαι ότι καλύτερο σε όλους.

Συνέντευξη στον Φώτη Μελέτη

LACUNA COIL: “Dark Adrenaline”

2012-01-24T23:08:00.002+01:00

Οι Lacuna Coil είναι η περίπτωση συγκροτημάτων που με κάθε νέο του album ο κόσμος έχει ήδη τη δική του άποψη πριν καν το ακούσει, ακόμα κι αν αυτή είναι καλή ή κακή. Κάτι που συμβαίνει στα περισσότερα female fronted σχήματα δηλαδή.

Οι Ιταλοί, μετά το “Shallow Life”, το οποίο ξένισε αλλά δεν απογοήτευσε ενώ ταυτόχρονα – όπως φαίνεται και σήμερα – (ξανά)καθόρισε την ηχητική μορφή των Lacuna Coil, φαίνεται να προχωράνε με τον ίδιο τρόπο και στο “Dark Adrenaline” το οποίο είναι μια ποιοτική πρόοδος του προκατόχου του. Ολοφάνερο σ’ αυτόν τον τομέα είναι το ανεβασμένο επίπεδο του Andrea Ferro, του οποίου τα φωνητικά εκτός από περισσότερο ενεργά και πιο ταιριαστά με τα κομμάτια είναι και βελτιωμένα ως προς τη προφορά τους. Πρωταγωνιστικό όμως ρόλο στο θέμα “φωνή” έχει φυσικά η Christina Scabbia η οποία τις πιο ενδιαφέρουσες (και άγνωστες) δυνατότητες της φωνής της τις έδειξε στο “Shallow Life” με τη δουλειά της στο νέο LP των Lacuna Coil να είναι λιγότερο πολύπλοκη ως προς αυτό το θέμα.

Το “Dark Adrenaline” είναι επίσης πιο δυναμικό απ’ τα προηγούμενα albums των Ιταλών με λιγότερες μπαλαντο-στιγμές, γρηγορότερα και σχεδόν gothic riff, καλύτερο συνδυασμό φωνητικών και καλύτερη στιχουργία κι όλα αυτά πάντα στο ίδιο μοτίβο με τον προηγούμενο δίσκο των Lacuna Coil. Οι καλύτερες στιγμές αυτού του αποτελέσματος βρίσκονται περισσότερο στα “Trip the Darkness”, “Upside Down” και “Intoxicated”. Στο album βρίσκουμε επίσης και διασκευή σε ένα απ’ τα χαρακτηριστικότερα κομμάτια των, πλέον διαλυμένων, R.E.M το “Losing my Religion”. Ποτέ κανείς δεν το κάνει, κι ούτε και χρειάζεται κι όλας, να περιμένει ένα σπουδαίο αποτέλεσμα από παρόμοιες ενέργειες/προσπάθειες αλλά τουλάχιστον η εκδοχή των Lacuna Coil συνεχίζει τη διασκεδαστική ροή του δίσκου.

Και τώρα ας αρχίσουν οι συγκρίσεις: Το “Dark Adrenaline” είναι καλύτερο απ’ τις τελευταίες προσπάθειες άλλων μεγάλων ονομάτων στον χώρο (Within Temptation, Evanescence, Nightwish) και για πολλούς θα θεωρείται ο καλύτερος δίσκος των Lacuna Coil. There.

Παναγιώτης Πετρόπουλος

Οι "νέοι" και εξαιρετικοί Kissin' Dynamite

2012-01-22T20:30:00.002+01:00

Oι Kissin' Dynamite κυκλοφορούν στα τέλη Μαρτίου το καινούργιο τους άλμπουμ που θα τιτλοφορείται "Money, Sex And Power". Παρακάτω πάρτε μία γερή δόση από το νέο ομότιτλο τραγούδι της μπάντας.

PILGRIM: “Misery Wizard”

2012-01-22T20:29:00.002+01:00

Οι Pilgrim είναι ένα πρωτοεμφανιζόμενο γκρουπ από το Rhode Island των U.S of A, αποτελούμενο από 3 μέλη. Υπό τα περίεργα ψευδώνυμα The Wizard (φωνητικά), Count Elric the Soothsayer (μπάσο), και Krolg the Slayer οf Man (τύμπανα), κυκλοφορούν το ντεμπούτο album τους το οποίο, κατά δήλωση τους, κινείται στο χώρο του "true doom metal".

Τόσο αυτή η δήλωση τους, όσο και το γεγονός ότι υπέγραψαν αμέσως στη πολυεθνική Metal Blade, (ύστερα από προτροπή του Alan Nemtheanga των Primordial), ήταν αρκετό ώστε να με ιντριγκάρει να ακούσω με ενδιαφέρον αυτόν το δίσκο. Από τη πρώτη ακρόαση είχα βγάλει τα συμπεράσματα μου, οπότε όλες οι (πολλές) επόμενες, ήταν καθαρά για το fun της όλης υπόθεσης, όσο fun μπορεί να υπάρξει σε ένα δίσκο true doom metal, χωρίς εισαγωγικά πλέον.

Αποτελούμενο από 6 κομμάτια και συνολική διάρκεια 55 λεπτά γίνεται εύκολα αντιληπτό πως το “Misery Wizard”, ανταποκρίνεται απόλυτα στον doom χαρακτήρα του. Συνθέσεις αργόσυρτες, επιβλητικές, που φέρνουν στο μυαλό, εύκολα, συγκροτήματα όπως οι Black Sabbath, St. Vitus, Pentagram, Bathory (κυρίως λόγω των χορωδιακών σημείων) και Electric Wizard, θεματολογία βασισμένη κυρίως σε sword and sorcery, demonology που λένε και στο χωριό μου, εξωγήινους πολιτισμούς και μυστικές κοινωνίες, σιγά σιγά χτίζει γύρω σου μια εντελώς obscure ατμόσφαιρα. Σίγουρα δεν είναι ένας “ευκολοάκουστος” δίσκος, και απευθύνεται αυστηρά στους οπαδούς του συγκεκριμένου μουσικού είδους.

Όλα τα κομμάτια έχουν κάτι να πουν, αλλά προσωπικά ξεχώρισα τα “Astaroth”, το ομώνυμο, καθώς και το πιο “βατό” κομμάτι, το διάρκειας μόλις 4':30'', “Adventurer”. Η παραγωγή ακούγεται αρκετά παλιομοδίτικη, κάτι που για το συγκεκριμένο είδος, μόνο ως θετικό μπορεί να χαρακτηριστεί.

Συμπερασματικά, ένα πολύ καλό ντεμπούτο, το οποίο θα αφήσει απόλυτα ικανοποιημένους αυτούς που γουστάρουν domm-ίλες, και όσους τη ψάχνουν με το “βαρύ” heavy metal γενικότερα. Doom, Or Be Doomed!!

Άγης Τουρνάς

Ακούστε το καινούργιο τραγούδι του BRUCE SPRINGSTEEN

2012-01-19T23:03:00.002+01:00

Δεν προλάβαμε να γράψουμε για τις συμμετοχές του νέου άλμπουμ του BRUCE SPRINGSTEEN και ανακοινώθηκε ότι στις 5 Μαρτίου θα κυκλοφορήσει το "Wrecking Ball" και θα περιέχει 13 κομμάτια τα οποία είναι τα εξής:

01. We Take Care of Our Own 02. Easy Money 03. Shackled and Down 04. Jack of All Trades 05. Death to My Hometown 06. The Depression 07. Wrecking Ball 08. You've Got It 09. Rocky Ground 10. Land of Hope and Dreams 11. We Are Live 12. Swallowed Up (iTunes Bonus Track) 13. American Land (iTunes Bonus Track).

Στο http://www.youtube.com/watch?v=RHPx3RghAKw μπορείτε να ακούσετε το νέο τραγούδι του BRUCE SPRINGSTEEΝ.
http://www.rockway.gr/

"Εκρηκτικό" το νέο clip των The Answer

2012-01-19T23:02:00.002+01:00

HOUSE OF SHAKIRA: “HoS”

2012-01-18T07:48:00.000+01:00

Οι Σουηδοί, House of Shakira αποτελούν ένα από τα πιο αξιόλογα συγκροτήματα στο χώρο του μελωδικού hard rock. Με δισκογραφική πορεία 15 ετών και 6 studio album στις αποσκευές τους, έχουν “χτίσει” το όνομα τους και έχουν κερδίσει την εκτίμηση των οπαδών του συγκεκριμένου ήχου.

Ιδρύθηκαν το 1991 με πρώτο όνομα το “The Station”, το οποίο άλλαξαν σύντομα προς τιμήν μιας κυρίας που δούλευε στο ομώνυμο “σπίτι”, και η οποία μάλλον είχε αφήσει στα μέλη του γκρουπ τις καλύτερες εντυπώσεις! Ο πρώτος τους δίσκος (“Lint”) κυκλοφόρησε το 1997, και συνάντησε ευρεία αποδοχή, όπως και τα “ΙΙΙ” (2000) και “First Class”. To 2007 και μετά την κυκλοφορία του τελευταίου τους δίσκου (“Retoxed”), ήρθε και η ώρα των μεγάλων αλλαγών για το γκρουπ, καθώς αποχώρησαν τα 3/5 της σύνθεσης του, μαζί και ο τραγουδιστής Andreas Eklund. Το συγκρότημα όμως, δε πτοήθηκε και με την προσθήκη των Basse Blyberg στο μπάσο, Martin Larsson στα drums και του, ex-Mind’s Eye, Andreas Novak στα φωνητικά, κυκλοφορούν φέτος το νέο τους πόνημα υπό τον τίτλο “HoS”. Ο δίσκος, με το ξεκίνημα του και το πρώτο κομμάτι του “Brick Wall Falling”, δείχνει ότι οι House of Shakira έχουν αφήσει πίσω τους τη δύσκολη πενταετία που πέρασαν και κάνουν ένα νέο δυναμικό ξεκίνημα. Το συγκρότημα ακούγεται ορεξάτο και σε καλή φόρμα, ενώ τα φωνητικά του Novak προσδίδουν μια διαφορετική χροιά στον ήχο τους, σε σχέση με τον προκάτοχο του. Καλύτερα κομμάτια του δίσκου, θεωρώ τα “Brick Wall Falling”, “Changes In My Mind”, “Zodiac Maniac”, το αργό “Lost In Transition”, καθώς και το “Voice In The Void”, που για μένα είναι και το καλύτερο κομμάτι στου δίσκου, χωρίς αυτό να μειώνει τον υπόλοιπο. H παραγωγή και η μίξη του album έχει γίνει από τον mastermind του group, Mats Hallstensson, και είναι αυτή που χρειάζεται ώστε να αναδεικνύει τον ηχο τους. Συμπερασματικά, η επιστροφή των House of Shakira, είναι παραπάνω από αξιοπρεπής και σίγουρα το καλύτερο “ποδαρικό” στο χώρο του melodic hard rock, για το 2012.

Άγης Τουρνάς

Newman, RedRum, Work of Art, Wild Rose, Danger Angel στο Rosewood Festival !!!

2012-01-15T21:40:00.002+01:00

Το Rosewood Festival επιστρέφει ακόμα πιο δυναμικό! Μετά το περσινό δυναμικό του ξεκίνημα, φέτος επιστρέφει κοντά σας με τις καλύτερες ανερχόμενες μπάντες του μελωδικού hard rock που όλοι αγαπάμε από την δεκαετία του 70 μέχρι σήμερα! Φέτος είμαστε περήφανοι που φιλοξενούμε στο Eightball Club (Θεσσαλονίκη) μπάντες όπως:
Newman (England)
Wild Rose (Greece)
Work of Art (Sweden)
Konkurent (Bulgaria)
Heart Attack (Greece)
Στις 17 Μαρτίου, στην μελωδική AOR/Melodic μέρα του ξέφρενου πάρτι μας!

Για την δεύτερη μέρα στις 18 Μαρτίου :
RedRum (Greece/Germany)
HungryHeart (Italy)
Homerun(Italy)
Danger Angel (Greece)
John Steele (Bulgaria)
Jack Spirit (Greece)
Εισητήρια προπώλησης απο Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012:
Ticket House (Θεσσαλονίκη) - Μητροπόλεως 102
Metropolis store (Θεσσαλονίκη) - Τσιμισκή 33
Alone metal store (Θεσσαλονίκη) - Γεωργιου Θεοχάρη 2
The Nephilim metal store (Θεσσαλονίκη) - ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ 17
Eightball Club (Θεσσαλονίκη) - Πίνδου 1 (Λαδάδικα)
(Order online tickets) Reptile Music: http://www.reptile-music.com/

Σας περιμένουμε όλους για ένα διήμερο γεμάτο μουσικές που αγαπάμε!
Rock On The Rosewood Way!!!

http://www.rockway.gr/

Pre-release live party από τους Hannibal

2012-01-15T21:39:00.002+01:00

Οι Hannibal επιστρέφουν δυναμικά με νέο άλμπουμ από την Echozone και Ευρωπαϊκή περιοδεία με την Tarja Turunen (πρώην Nightwish). Μια μέρα πριν την εμφάνιση της μπάντας στο FUZZ , θα πραγματοποιηθεί ένα pre-release live party στο μέρος (Όνομα του Ρόδου) όπου ο Αλέξανδρος Μπαλακάκης εμφανιζόταν επί σειρά ετών!

Θα δούμε τους Hannibal με πολύ δυνατό set list που θα περιλαμβάνει κομμάτια από το "CYBERIA" αλλά και από το "THIS IS U" καθώς και μερικές αγαπημένες διασκευές! Επίσης μαζί τους θα είναι ο Γιώργος Ντούρος , ο Μηνάς Τσίγκος, ο Ethan Chiono , οι Glam Avenue και πολλοί άλλοι παλιοί και αγαπημένοι φίλοι. Πολλές εκπλήξεις με DJ sets από το Official Tarja Fan Club in Greece, Winterstorm και το Greek Sting , Official Scorpions Fan Club in Greece.

Επίσης στο χώρο θα πωλείται το νέο άλμπουμ "CYBERIA" καθώς και τα καινούρια T-shirt και καπελάκια της μπάντας.

Όλα αυτά το Σάββατο, 28 Ιανουάριος 2012 στις 22:00 στο ροκ κλάμπ "Όνομα του Ρόδου" - Δαβάκη & Πλάτωνος 1, Καλλιθέα.
http://www.rockway.gr/

Το Up the Hammers Festival είναι εδω για μια ακόμα χρονιά!!!

2012-01-12T20:10:00.003+01:00

Την Παρασκευή 2 Μαρτίου, οι Shok Paris έρχονται πρώτη φορά στη χώρα μας για μια και μοναδική εμφάνιση που κανένας δεν πρέπει να χάσει, ενώ το Σάββατο 3 Μαρτίου οι θρυλικοί Skyclad επιστρέφουν στην Ελλάδα για να μας παρουσιάσουν ένα "old school" show με κομμάτια μόνο από τα 4 πρώτα τους album!!!
Το line up του φεστιβάλ συμπληρώνουν πολλά ονόματα της Metal σκηνής.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012
SHOK PARIS
PAGAN ALTAR
HOLY MARTYR
DARK FOREST
SORROWS PATH
GAE BLOGA
WITCHCURSEΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012
SKYCLAD
CLOVEN HOOF
METAL INQUISITOR
VALOR
AXEVYPER
SERPENT SAINTS
LETHAL SAINT

VENUE: AN CLUB (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια)

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: No Remorse Records (Γαμβέτας 4), Sirens Records (Νικηταρά 14), Ticket House (Πανεπιστημίου 42 εντός στοάς) & www.ticketpro.gr

Απολαύστε το reunion Kai Hansen και Michael Kiske

2012-01-12T20:09:00.000+01:00

Απολαύστε την εκρηκτική μπάντα των Unisonic που αποτελούνται από τους Kai Hansen( πρώην Helloween, Gamma Ray), Michael Kiske(πρώην Helloween) Mandy Meyer (πρώην Asia, Krokus, Gotthard), Dennis Ward (Pink Cream 69) και Kosta Zafiriou (Pink Cream 69).

http://www.rockway.gr/

PRIMAL FEAR: “Unbreakable”

2012-01-11T11:10:00.002+01:00

Τα τελευταία χρόνια οι Primal Fear έχουν καταφέρει να κάνουν το όνομα τους συνώνυμο με τον ορισμό του ποιοτικού και μελωδικού power metal. Ο ιδρυτής των Gamma Ray, Ralf Scheepers, και ο μπασίστας αλλά και τραγουδιστής των “μεγάλων” Sinner, Mat Sinner, είναι υπεύθυνοι για την δημιουργία των Primal Fear στα τέλη του 1997.

Το συγκρότημα στην μέχρι τώρα πορεία του έχει κυκλοφορήσει οκτώ άλμπουμ, δύο ζωντανές ηχογραφήσεις και δικαίως συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ιερά τέρατα του συγκεκριμένου ήχου! Το τελευταίο τους άλμπουμ, “16.6 – Before The Devil Knows You’re Dead”, κατάφερε να σκαρφαλώσει μέχρι την 46η θέση στα Γερμανικά chart και να τους βάλει επικεφαλείς στην Αμερικάνικη περιοδεία στο ProgPower festival στην Atlanta. Έτσι λοιπόν ερχόμαστε στο τώρα και στο νέο πόνημα του συγκροτήματος με τίτλο “UNBREAKABLE”. Σκοπός της μπάντας ήταν να δημιουργήσει το δυνατότερο άλμπουμ στην ιστορία τους σύμφωνα με τα λεγόμενα του Mat Sinner, ο οποίος ευθύνεται και για την παραγωγή του “UNBREAKABLE”. Έτσι, λοιπόν, ερχόμαστε στο τώρα και στο τι περιμένουμε να ακούσουμε από το “UNBREAKABLE” έναν ήχο βαρύ με μια κρυστάλλινη παραγωγή, ένα σφιχτοδεμένο σύνολο μουσικών που αποδίδει τον καλύτερο εαυτό του και ένα σύνολο τραγουδιών που καθηλώνουν τον ακροατή από το πρώτο άκουσμα τους! Το κιθαριστικό δίδυμο των Magnus Karlsson και Alex Beyrodt είναι απλά φανταστικό, αφού τα heavy riffs με τις πιο μελωδικές γραμμές βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία, τα φωνητικά του Ralf Scheepers είναι δυνατά και δίνουν την έξτρα ώθηση στο τελικό αποτέλεσμα του άλμπουμ και το rhythm section των Mat Sinner (μπάσσο) και Randy Black (τύμπανα) πιο δυνατό απο ποτέ! Τα τραγούδια που ξεχώρισα μέσα απο το “UNBREAKABLE" είναι τα riffατα “Strike”, “And There Was Silence” και “Give Em Hell”, τη φανταστική μπαλάντα “Born Again” και το “πειραματικό” “Where Angels Die”. Κλείνοντας, θα έλεγα πως πρόκειται για μια άκρως ενδιαφέρουσα κυκλοφορία από ένα από τα κορυφαία Power Melodic Metal συγκροτήματα του σήμερα. Δύναμη, συναίσθημα, μελωδίες και φανταστική κιθαριστική δουλειά σε ένα άλμπουμ που σίγουρα ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο την χρονιά που μας έρχεται!

Βασίλης Χασιρτζόγλου

Διαβάστε ποια άλμπουμ άρεσαν περισσότερο στους συντάκτες του Rockway.gr

2012-01-09T15:17:00.002+01:00

Άλλη μία δύσκολη χρονιά έφυγε αλλά παρ όλη την σκληρή καθημερινότητα οι συντάκτες του Rockway.gr βρήκαν το χρόνο να ακούσουν πολλά και καλά άλμπουμ και να καταθέσουν τις δικές τους κορυφαίες κρίσεις για το 2011.

Ευχόμαστε ολόψυχα σε όλους εσάς που μας στηρίζετε με σθένος και αγάπη εδώ και τρία χρόνια να είστε καλά και υγιείς και στη νέα χρονιά να ακούσουμε ακόμα περισσότερα όμορφα άλμπουμ.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε ποια άλμπουμ και τραγούδια λάτρεψαν περισσότερο η συντακτική μας ομάδα.

ΤΟΡ-20/2011
Άρης Αβραμίδης
01.    ALICE COOPER: “Welcome 2 My Nightmare”
02.    WHITESNAKE: “Forevermore”
03.    WILD ROSE: “Half Past Midnight”
04.    WORK OF ART: “In Progress”
05.    LAST AUTUMN’S DREAM: “Yes”
06.    JOURNEY: “Eclipse”
07.    HOUSE OF LORDS: “Big Money”
08.    MICHAEL SCHENKER: “Temple Of Rock”
09.    JOE BONAMASSA: “Dust Bowl”
10.    LIONVILLE: “Lionville”
11.    WITHIN TEMPTATION: “The Unforgiving”
12.    KING KOBRA: “King Kobra”
13.    TEN: “Stormwarning”
14.    ROYAL HUNT: “Show Me How To Live”
15.    MR. BIG: “What If…”
16.    NIGHT RANGER: “Somewhere In California”
17.    WHITE WIDDOW: “Serenade”
18.    COLDSPELL: “Out From The Cold”
19.    MECCA: “Undeniable”
20.    MISS BEHAVIOUR:”Last Woman Standing”

Απογοήτευση της χρονιάς:
JOHN WAITE: “Rough & Tumble”

Τραγούδι που μου “κόλλησε”:
ALICE COOPER: “I Am Made Of You”, JOURNEY: “Resonate”, ROYAL HUNT: “Half Past Loneliness”

TOP- 20/2011

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΑΣ

01. SEPTIC FLESH: “The Great Mass”
02. NIGHTWISH: “Imaginaerum”
03. ICED EARTH: “Dystopia”
04. BURZUM: “Fallen”
05. AMON AMARTH: “Surtur Rising”
06. DEMONAZ: “March Of The Norse”
07. OPETH: “HERITAGE”
08. MACHINE HEAD: “Unto The Locust”
09. WHO CARES: “Out Of My Mind/Holy Water”
10. ACHERONTAS: “Vamachara”
11. THE DEVIL’S BLOOD: “The Thousandfold Epicentre”
12. MY DYING BRIDE: “The Barghest O’ Whitby”
13. MEGADETH: “Th1rt3en”
14. DREAM THEATER: “A Dramatic Turn of Events”
15. STEEL PANTHER: “Balls Out”
16. GLORIOR BELLI: “The Great Southern Darkness”
17. RAVENCULT: “Morbid Blood”
18. WOLVES IN THE THRONE ROOM: “Celestial Lineage”
19. INFIDEL: “King Of Cynical Control”
20. OUTLOUD: “Love Catastrophe”

Απογοήτευση της χρονιάς:
Lou Reed & Metallica: “Lulu”

Τραγούδια που μου “κόλλησαν”:
Septic Flesh: “The Undead Keep Dreaming”, Burzum: “Valen”, Who Cares: “Out Of My Mind”

TOP-20/2011
Ανδρέας Ανδρέου
01.    WHO CARES: “Out Of My Mind/Holy Water”
02.    HELL: “Human Remains”
03.    JACK STARR’S BURNING STARR: “Land Of The Dead”
04.    WHILE HEAVEN WEPT: “Fear Of Infinity”
05.    PORTRAIT: “Crimen Laesae Majestatis Divinae”
06.    RIOT: “Immortal Soul”
07.    SINISTER REALM: “The Crystal Eye”
08.    SAXON: “Call To Arms”
09.    ALPHA TIGER: “Man Or Machine”
10.    WOLF’S GANG : “Apocalypse”
11.    DEXTER WARD: “Neon Lights”
12.    PENTAGRAM: “Last Rites”
13.    CASTLE: “In Witch Order”
14.    ANVIL: “Juggernaut Of Justice”
15.    ARRAYAN PATH: “Ira Imperium”
16.    SARACEN: “Marilyn”
17.    40 WATT SUN: “The Inside Room”
18.    MANILLA ROAD: “Playground Of The Damned”
19.    HOLY MARTYR: “Invincible”
20.    URIAH HEEP: “Into The Wild”
Απογοήτευση της χρονιάς: Queensryche: “Dedicated To Chaos”
Τραγούδι που μου “κόλλησε”: Who Cares: “Out Of My Mind”, Manilla Road: “Art Of War”, Journey: “Chain Of Love”

TOP-20/2011

Γιώργος Βαλιμίτης
01.    PAIN OF SALVATION: “Road Salt Two”
02.    RED HOT CHILI PEPPERS: “I’m With You”
03.    RHAPSODY OF FIRE: “From Chaos To Eternity”
04.    ALESTORM: “Back Through Time”
05.    MEGADETH: “Th1rt3en”
06.    ICED EARTH: “Dystopia”
07.    CAVALERA CONSPIRACY: “Blunt Force Trauma”
08.    ALMAH: “Motion”
09.    WHITE WIZZARD: “Flying Tigers”
10.    THE DEVIL’S BLOOD: “The Thousandfold Epicentre”
11.    LEAVE’S EYES: “Meredead”
12.    MIDNATTSOL: “The Metamorphosis Melody”
13.    OPETH: “Heritage”
14.    THE KONSORTIUM: “The Konsortium”
15.    FAIR TO MIDLAND: “Arrows & Anchors”
16.    WOLF: “Legions Of Bastards”
17.    SOLSTAFIR: “Svartir Sandar”
18.    THE ANSWER: “Revival”
19.    ALICE COOPER: “Welcome 2 My Nightmare”
20.    STRATOVARIOUS: “Elysium”
Απογοήτευση της χρονιάς:

Lou Reed & Metallica: “Lulu”
Τραγούδι που μου “κόλλησε”:

Iced Earth: “Dystopia”, Red Hot Chili Peppers: “Monarchy Of Roses”, Who Cares: “Holy Water”

TOP-20 /2011

ΝΟΤΗΣ ΓΚΙΛΛΑΝΙΔΗΣ
01. BEGGARS & THIEVES: “We Are The Broken Hearted”
02. ALFONZETTI: “Here Comes The Night”
03. CHICKENFOOT: “III”
04. GRAND ILLUSION: “Prince Of Paupers”
05. GURU: “Guru”
06. CHRIS OUSEY: “Rhyme & Reason”
07. THE MAGNIFICENT: “The Magnificent”
08. MECCA: “Undeniable”
09. KIMBALL/ JAMISON: “Kimball/ Jamison”
10. FERGIE FREDERIKSEN: “Happiness Is The Road”
11. HOUSE OF LORDS: “Big Money”
12. WHITE WIDDOW: “Serenade”
13. WILD ROSE: “Half Past Midnight”
14. TOBY HITCHCOCK: “Mercury's Down”
15. WORK OF ART: “In Progress”
16. OUTLOUD: “Love Catastrophe”
17. BLACK COUNTRY COMMUNION: “2”
18. WITHIN TEMPTATION: “The Unforgiving”
19. ROB MORATTI: “Victory”
20. LIONVILLE: “Lionville”
Απογοήτευση της χρονιάς:

Bulletboys: “Rocked And Ripped”
Τραγούδι που μου “κόλλησε”:

Mitch Malloy: “Carry On”, Beggars & Thieves: “We Are The Brokenhearted”, House Of Lords: “Run”

TOP-20/2011

Γιώργος Ευσταθίου
01.    THE MAGNIFICENT: “The Magnificent”
02.    WORK OF ART: “In Progress”
03.    GRAND ILLUSION: “Prince Of Paupers”
04.    FERGIE FREDERIKSEN: “Happiness Is The Road”
05.    HOUSE OF LORDS: “Big Money”
06.    MECCA: “Undeniable”
07.    WILD ROSE: “Half Past Midnight”
08.    STARGAZERY: “Eye On The Sky”
09.    SHY: “Shy”
10.    BEGGARS & THIEVES: “We Are The Brokenhearted”
11.    ROB MORATTI: “Victory”
12.    MORITZ: “Undivided”
13.    MISS BEHAVIOUR: “Last Woman Standing”
14.    WHITE WIDDOW: “Serenade”
15.    X- ORIGIN: “State Of The Art”
16.    BAD HABIT: “Atmosphere”
17.    MITCH MALLOY: “II”
18.    ROBIN BECK: “The Great Escape”
19.    CHRIS OUSEY: “Rhyme And Reason”
20.    WILLIAMS/ FRIESTEDT: “Williams/ Friestedt”

Απογοήτευση της χρονιάς:

JOURNEY - Eclipse
Τραγούδι που μου “κόλλησε”:

WORK OF ART: “The Great Fall”, THE MAGNIFICENT: “Memories”, SHY: “Breathe”

TOP-20/2011

Μιχάλης Κανακουσάκης
01.    R.U.S.T.: “Forged In The Fire Of Metal”
02.    WIDOW: “Life’s Blood”
03.    MIDNATTSOL: “The Metamorphosis Melody”
04.    HAMMERFALL: “Infected”
05.    MARDUK: “Iron Dawn”
06.    SYMPHONY X: “Iconoclast”
07.    HUMAN ZOO: “Eyes of the Stranger”
08.    ROB MORATTI: “Victory”
09.    BEYOND THE LABYRINTH: “Chapter 3”
10.    NIGHTRAGE: “Insidious”
11.    ILIUM: “Genetic Memory”
12.    GRONHOLM: “Silent Out Loud”
13.    MASTIPHAL: “Parvzya”
14.    DIARY OF DREAMS: “Ego-X”
15.    ALICE COOPER: “Welcome 2 My Nightmare”
16.    EDGUY: “Age of the Joker”
17.    CLOACK OF ALTERING: “The Night Comes Illuminated with Death”
18.    FORTRESS UNDER SIEGE: “The Mortal Flesh Of Love”
19.    MAGNUM: “Evolution”
20.    STEEL PANTHER: “Balls Out”
Απογοήτευση της χρονιάς:

Queensryche: “Dedicated to Chaos”
Τραγούδι που μου “κόλλησε” :

Fadom: “Heavenfall”, Widow: “Another Fallen Angel”

TOP-20/2011

Λίλιαν Καραχρήστου

01.    WITHIN TEMPTATION: “The Unforgiving”
02.    AMORPHIS: “The Beginning Of Times”
03.    BAD HABIT: “Atmosphere”
04.    MR. BIG: “What If…”
05.    BONFIRE: “Branded”
06.    NIGHT RANGER: “Somewhere In California”
07.    HOUSE OF LORDS: “Big Money”
08.    JOURNEY: “Eclipse”
09.    WHITESNAKE: “Forevermore”
10.    WARRANT: “Rockaholic”
11.    SEBASTIAN BACH: “Kicking & Screaming”
12.    TEN: “Stormwarning”
13.    WHITE WIDDOW: “Serenade”
14.    KING KOBRA: “King Kobra”
15.    SINNER: “One Bullet Left”
16.    BRAINSTORM: “On The Spur Of The Moment”
17.    VICIOUS RUMOURS: “Razorback Killers”
18.    STARGAZERY: “Eye On The Sky”
19.    SAXON: “Call To Arms”
20.    RECKLESS LOVE: “Animal Attraction”

Απογοήτευση της χρονιάς:

Στον τομέα της δισκογραφίας, καμία.
Τραγούδι που μου “κόλλησε”:

WITHIN TEMPTATION:

“Shot In The Dark” (“…I feel you fadin’ awaaaaayyy…”)

TOP-20/2011

Ματθαιογιάννης Πάνος
01.    SEPTIC FLESH: “The Great Mass”
02.    THE DEVIL’S BLOOD: “The Thousandfold Epicentre”
03.    AMON AMARTH: “Surtur Rising”
04.    BLACK COUNTRY COMMUNION: “2”
05.    MACHINE HEAD: “Unto The Locust”
06.    PAIN OF SALVATION: “Road Salt Two”
07.    ANTHRAX: “Worship Music”
08.    DREAM THEATER: “A Dramatic Turn of Events”
09.    SIXX AM: “This Is Gonna Hurt”
10.    LEGION OF THE DAMNED: “Descent Into Chaos”
11.    MEGADETH: “Th1rt3en”
12.    MASTODON: “The Hunter”
13.    DESCENDING: “New Death Celebrity”
14.    FAIR TO MIDLAND: “Arrows and Anchors”
15.    KRISIUN: “The Great Execution”
16.    TRIVIUM: “In Waves”
17.    HELL: “Human Remains”
18.    ANVIL: “Juggernaut of Justice”
19.    EXIT TEN: “Give Me Infinity”
20.    BLACK STONE CHERRY: “Between the Devil and the Deep Blue Sea”
Απογοήτευση της χρονιάς:

“Metallica & Lou Reed”: Lulu
Τραγούδι που μου “κόλλησε”:

The Devil’s Blood: “Cruel Lover”, Black Country Communion: “Save Me”, Septic Flesh: “Five Pointed Star”

TOP-20/2011

Ελένη Λιβεράκου
01.    WHILE HEAVEN WEPT: “Fear Of Infinity”
02.    RIVERSIDE: “Memories In My Head”
03.    LUNATIC SOUL: “Impressions”
04.    OPETH: “Heritage”
05.    WOLVERINE: “Communication Lost”
06.    SUBSIGNAL: “Touchstones”
07.    THE DEVIL’S BLOOD: “The Thousandfold epicentre”
08.    PAIN OF SALVATION: “Road Salt II”
09.    GHOST BRIGATE: “Until Fear No Longer Defines Us”
10.    BLACK SUN AEON: “Blacklight Deliverance”
11.    FLOATINGME: “FloatingMe”
12.    KWOON: “The Guillotine Show”
13.    SOLE REMEDY: “Apoptosis”
14.    REDEMPRION: “This Mortal Coil”
15.    ARCH-MATHEOS: “Sympathetic Resonance”
16.    SOLSTAFIR: “Svartir Sandar”
17.    PRIMORDIAL: “Redemption At The Puritans Hand”
18.    LONG DISTANCE CALLING: “Long Distance Calling”
19.    MOGWAI: “Hardcore Will Never Die But You Will”
20.    TESSERACT: “One”

Απογοήτευση της χρονιάς:
EVERGREY: “Glorious Collision”

Τραγούδι που μου “κόλλησε”:
STEVEN WILSON: “Postcard”, ALTERNATIVE 4: “False Light”, MY BROTHER THE WIND: “Under Crimson Skies”

ΤΟΡ-20/2011

ΦΩΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

1.    SHY: "Shy"
2.    WHITESNAKE: “Forevermore”
3.    NIGHT RANGER: “Somewhere In California”
4.    BLACK COUNTRY COMMUNION: “2”
5.    NEAL MORSE: “Testimony 2”
6.    JOURNEY: “Eclipse”
7.    CHICKENFOOT: "Chickenfoot lll"
8.    RED HOT CHILI PEPPERS: "I’m With You"
9.    JOE BONAMASSA: “Dust Bowl”
10.    COLDSPELL: “Out From the Cold”
11.    WORK OF ART: “In Progress”
12.    XORIGIN: “State of the Art”
13.    GEORGE LYNCH: “Kill All Control”
14.    BACKDRAFT: “This Heaven Goes To Eleven”
15.    MASTODON: "The Hunter"
16.    LEPROUS: "Bilateral"
17.    MR. BIG: “What If…”
18.    RECKLESS LOVE: "Animal Attraction"
19.    SEBASTIAN BACH: "Kicking & Screaming"
20.    KIMBALL-JAMISON: "Kimball-Jamison"

AΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
LOU REED & METALLICA: "Lulu"
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΟΛΛΗΣΑΝ
SHY: “Blood On The Line”
OUTLOUD: “Isolation Game”
JOURNEY: Chain Of Love

TOP -20 /2011

ΣΟΦΙΑ ΜΠΑΛΗ
01.    VALLENFYRE: “A Fragile King”
02.    AMORPHIS: “The Beginning of Times”
03.    CHILDREN OF BODOM: “Relentless Reckless Forever”
04.    AMON AMARTH: “Surtur Rising”
05.    MACHINE HEAD: “Unto the Locust”
06.    THE DEVIL’S BLOOD: “The Thousandfold Epicentre”
07.    OPETH: “Heritage”
08.    TRIVIUM: “In Waves”
09.    ICED EARTH: “Dystopia”
10.    PAIN OF SALVATION: “Road Salt Two”
11.    IN FLAMES: “Sounds of a Playground Fading”
12.    ARCH ENEMY: “Khaos Legions”
13.    SABATON: “World War Live: Battle of the Baltic Sea”
14.    TURISAS: “Stand Up & Fight”
15.    VAN CANTO: “Break the Silence”
16.    SEPTIC FLESH: “The Great Mass”
17.    VADER: “Welcome to the Morbid Reich”
18.    OBSCURA: “Omnivium”
19.    TEXTURES: “Dualism”
20.    EDGUY: “Age of the Joker”

Απογοήτευση της χρονιάς:

METALLICA-LOU REED: “Lulu”

Τραγούδι που μου “κόλλησε”:

AMORPHIS: “You I need”, VAN CANTO: “Primo Victoria”

TOP- 20/2011

Παπαχρηστόπουλος Φάνης
01.    MACHINE HEAD: “Unto the Locust”
02.    MASTODON: “The Hunter”
03.    DREAM THEATER: “A Dramatic Turn of Events”
04.    TOM WAITS: “Bad As Me”
05.    PAIN OF SALVATION: “Road Salt Two”
06.    WHILE HEAVEN WEPT: “Fear of Infinity”
07.    MOGWAI: “Hardcore Will Never Die, But You Will”
08.    THIS WILL DESTROY YOU: “Tunnel Blanket”
09.    AMORPHIS: “The Beginning of Times”
10.    THE BOOK OF KNOTS: “Garden of Fainting Stars”
11.    FOO FIGHTERS: “Wasting Light”
12.    SYMPHONY X: “Iconoclast”
13.    TESSERACT: “One”
14.    UNEVEN STRUCTURE: “Februus”
15.    TRACER: “Spaces In Between”
16.    RED HOT CHILI PEPPERS: “I’m With You”
17.    DEVIN TOWNSEND PROJECT: “Deconstruction”/ “Ghost”
18.    THE HAUNTED: “Unseen”
19.    SEPTIC FLESH: “The Great Mass”
20.    OPETH: “Heritage”

Απογοήτευση της χρονιάς:

“Metallica & Lou Reed”: Lulu
Τραγούδι που μου “κόλλησε” (από μία έως τρεις επιλογές):....

TOP-20/2011

Παναγιώτης Πετρόπουλος

01.    OPETH: “Heritage”
02.    SEPTIC FLESH: “The Great Mass”
03.    RED HOT CHILI PEPPERS: “I’m With You”
04.    KORN: “The Path of Totality”
05.    DEATH CAB FOR CUTIE: “Codes and keys”
06.    COLDPLAY: “Mylo Xyloto”
07.    MY MORNING JACKET: “Circuital”
08.    MACHINE HEAD: “Unto The Locust”
09.    DREAM THEATER: “A Dramatic Turn of Events”
10.    THE DEVIL’S BLOOD: “The Thousandfold Epicentre”
11.    THEORY OF A DEADMAN: “The Truth Is…”
12.    WITHIN TEMPTATION: “The Unforgiving”
13.    NADER SADEK: “In the Flesh”
14.    EVANESCENCE: “Evanescence”
15.    SYMPHONY X: “Iconoclast”
16.    ANAAL NATHRAKH: “Passion”
17.    LOCH VOSTOK: “Dystopium”
18.    MASTODON: “The Hunter”
19.    BOTTLED SCIENCE: “The Animation of Entomology”
20.    WOLVES IN THE THRONE ROOM: “Celestial Lineage”
Απογοήτευση της χρονιάς:

“Metallica & Lou Reed”: Lulu
Τραγούδι που μου “κόλλησε”:

Arctic Monkeys: “All My Own Stunts”, Dredg: “The Tent”, Death Cab for Cutie: “Codes and Keys”

TOP-20/2011

ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

01.    TOM WAITS: “Bad As Me”
02.    MACHINE HEAD: “Unto The Locust”
03.    FOO FIGHTERS: “Wasting Light”
04.    UNEVEN STRUCTURE: “Februus”
05.    TESSERACT: “One”
06.    BETWEEN THE BURIED AND ME: “The Parallax: Hypersleep Dialogues”
07.    DREAM THEATER: “A Dramatic Turn of Events”
08.    MASTODON: “The Hunter”
09.    SYMPHONY X: “Iconoclast”
10.    DEVIN TOWNSEND PROJECT: “Deconstruction”/ “Ghost”
11.    TRACER: “Spaces In Between”
12.    SEPTIC FLESH: “The Great Mass”
13.    A PALE HORSE NAMED DEATH: “And Hell Will Follow Me”
14.    AMORPHIS: “The Beginning of Times”
15.    PAIN OF SALVATION: “Road Salt Two”
16.    THE HAUNTED: “Unseen”
17.    RED HOT CHILI PEPPERS: “I’m With You”
18.    LOCK UP: “Necropolis Transparent”
19.    GRAVEYARD: “Hisingen Blues”
20.    TEARS: “Unravelling Travesties”
Απογοήτευση της χρονιάς:

“Metallica & Lou Reed”: Lulu
Τραγούδι που μου “κόλλησε”:

Tom Waits: “Bad As Me”, Iron Savior: “The Savior”, Guano Apes: “Sunday Lover”

TOP - 20/2011

ΝΙΚΟΣ ΤΟΛΗΣ
01.    CAVE IN: “White Silence”
02.    SUN OF NOTHING: “The Guilt Of Feeling Alive”
03.    OPETH: “Heritage”
04.    BLACK COBRA: “Invernal”
05.    MOLOKEN: “Rural”
06.    RETOX: “Ugly Animals”
07.    LONELY KAMEL: “Dust Devil”
08.    KAMTCHATKA: “Bury Your Roots”
09.    TODAY IS THE DAY: “Pain Is A Warning”
10.    BEAR: “Doradus”
11.    MASTODON: “The Hunter”
12.    RUSSIAN CIRCLES: “Empros”
13.    TRAP THEM: “Darker Handcraft”
14.    RWAKE: “Rest”
15.    CROWBAR: “Sever the Wicked Hand”
16.    TOMBS: “Path Of Totality”
17.    ALL PIGS MUST DIE: “God Is War”
18.    GRIDLINK: “Orphan”
19.    OATHBREAKER: “Maelstorm”
20.    PREY FOR NOTHING: “Against All Good And Evil”

Απογοήτευση της χρονιάς:

LOU REED AND METALLICA: “Lulu”

Τραγούδι που μου “κόλλησε”:
OPETH: “The Devil’s Orchard”, BLACK COBRA: “Somnae Tenebrae”, RETOX "Boredom is Counter-Revolutionary".

TOP-20/2011

BAΣΙΛΗΣ ΧΑΣΙΡΤΖΟΓΛΟΥ

1. WHITE WIDDOW: “Serenade”
2. BAD HABIT: “Atmosphere”
3. ROB MORATTI: “Victory”
4. SIXX A.M.: “This is Gonna hur”t
5. WILD ROSE: “Half Past Midnight”
6. COLDSPELL: “Out from the Cold”
7. LIONVILLE: Lionville”
8. MR. BIG: “What if...”
9. NIGHT RANGER: “Somewhere in California”
10. RECKLESS LOVE: “Animal Attraction”
11. THE MAGNIFICENT: “The Magnificent”
12. WORK OF ART: “In Progress”
13. HUMAN ZOO: “Eyes of the Stranger”
14. TOBY HITCHCOCK: “Mercury's Down”
15. WHITESNAKE: “Forevermore”
16. EAGLEHEART: “Dreamtherapy”
17. ANKOR: “My own Angel”
18. SHAKRA: “Back on Track”
19. FARCRY: “Optimism”
20. KIMBALL/JAMISON: “Kimball/Jamison”

Απογοήτευση της χρονιάς:

HOUSE OF LORDS: “Big Money”
Τραγούδι που μου “κόλλησε”:
BAD HABIT: “Words are not Enough”, COLDSPELL : “Time”, WHITE WIDDOW: “Reckless Nights”

www.Rockway.gr

SAVAGE: “Hyperactive”

2012-01-08T08:58:00.000+01:00

Πάντα υποβόσκει ένα δέος και μια ανατριχίλα όταν πιτσιρικάδες σαν και του λόγου μου καταπιάνονται με παλιές κυκλοφορίες, έχοντας σκοπό τη παρουσίαση τους. Ιδιαίτερα όταν αυτές οι κυκλοφορίες βγήκαν στα ράφια των δισκοπωλείων όταν, ήταν/ήμουν στη πρώτη δημοτικού στη καλύτερη των περιπτώσεων!

Αυτόματα λοιπόν δημιουργείτε ένας σεβασμός ως προς τη μπάντα και την ιστορική κυκλοφορία της, η οποία ήταν ένα μικρό ή έστω μεγάλο λιθαράκι, στο οικοδόμημα που ονομάζουμε N.W.O.B.H.

Οι Savage λοιπόν, είναι μια τέτοια περίπτωση, μιας και το “Hyperactive”, κυκλοφόρησε μόλις το 1985, μετά από ήδη ένα επιτυχημένο ντεμπούτο και περιέχει 9 αγνούς heavy metal δυναμίτες, που μπορούν να κοκκινίσουν τα μάγουλα πολλών σημερινών “ψαγμένων” συγκροτημάτων και δίνουν στη μπάντα τότε, το εισιτήριο ώστε να βρεθούν support σε συγκροτηματάρες όπως οι Venom και οι Metallica! Μάλιστα οι δεύτεροι τους διασκεύασαν σε αρκετά Live!

Στη σημερινή επανακυκλοφορία του, το “Hyperactive” περιέχει συν 3 ακόμη κομμάτια από B-side singles και είναι τα “Runnin’ Scared”, “She don’t need you” και “We got the edge”, με μια φυσικά καλύτερη παραγωγή από εκείνη του πρώτου βυνιλίου.

Συνήθως στις μέρες μας, οι επανακυκλοφορίες είναι προπομπός επανασυνδέσεων και καινούριων άλμπουμ. Αυτό καμία φορά είναι δίκοπο μαχαίρι, μιας και χαλαει το μύθο που όλοι πιo ρομαντικοί έχουμε στο μυαλό μας, για κάθε αραχνιασμένη μπάντα του παρελθόντος… θα δείξει όμως.

Πάντως το “Hyperactive” αξίζει τη προσοχή των νεωτέρων και λύνει αρκετές απορίες, για την σημερινή κατάσταση του “True” κινήματος και ως προς τη γέννηση αυτού! Κομματάρες όπως τα “Eye for an eye”, “Stevies Vengeance” κάνουν όπως είπα πολλούς, να αναπροσδιορίσουν το μουσικό σήμερα… σωστά;

Μιχάλης Κανακουσάκης

EVERGREY: “A Decade And A Half”

2012-01-05T09:13:00.002+01:00

Λίγο πριν την τελευταία πνοή του 2011, και ενώ μετράμε μέρες για να γλυτώσουμε από αυτή την παράδοξη, περίεργη, παράλογη και απρόβλεπτη χρονιά, κάποιοι άλλοι, πιο μακριά από μας, κάπου στην Σουηδία μετρούν μια δεκαετία και μισή… και δεν είναι άλλοι από τους prog metallers EVERGREY.

Το “A Decade And A Half” και η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να φανταστώ ποιού ιδέα ήταν η κυκλοφορία του, (και μόνο ο ορισμός “Greatest Hits Collection”, με σκοτώνει),των EVERGREY, της Steamhammer / SPV, ή μήπως του Άγιου Βασίλη; Μάλλον στην Γερμανική πλευρά θα καταλήξουν οι “υποψίες” μου. Το διπλό αυτό cd album κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και είναι γεμάτο μπορώ να πω από τις “μεγάλες” στιγμές της Σουηδικής μπάντας μέχρι τώρα. Οι EVERGREY έχουν υπάρξει από τους μεγάλους μουσικούς έρωτες πολλών. Και εδώ δύο τινά υπάρχουν, ή συνεχίζεις και είσαι κολλημένος με ότι αυτό συνεπάγεται μέχρι τέλους, ή κάτι στην πορεία μπορεί να σε οδηγήσει σε τέλμα και τέρμα. Έτσι άλλωστε δεν είναι όλες οι σχέσεις; Το 1995 ήρθε στην progressive metal σκηνή μια μπάντα η οποία με το πρώτο τους άλμπουμ “The Dark Discovery” το 1998 έμελε να αφήσει την υπογραφή της τόσο από το ύφος της μουσικής της όσο και από τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Tom S. Englund. Στην συνέχεια ακολουθούν: “Solitude • Dominance • Tragedy” το 1999, στο οποίο πιστός ακόλουθος ο Andy La Rocque , στην παραγωγή και στον ήχο.(μουσικός, συνθέτης, και με καλό υπόβαθρο σε KING DIAMOND, DEATH, AT THE GATES). Το “In Search of Truth” έρχεται το 2001 με τους πρώτους guest musicians, Carina Kjellberg – η οποία κάπου στο 2004 θα γίνει Κα Englund, (All Female Vocals), Mercury Choir (courtesy of the Swedish Catholic Church). Εδώ κάπου θα εμφανιστεί και ο Mattias Noren, οποίος θα είναι ο υπεύθυνος της οπτικής ομορφιάς των εξωφύλλων των άλμπουμ και γενικότερα μέχρι και σήμερα, σε αντίθεση με την μπάντα που αρχίζουν οι μεταγραφές. 2003 και το “Recreation Day” έρχεται να ταράξει συθέμελα την progressive metal σκηνή αφήνοντας το άλμπουμ αυτό να δώσει το δικό του στίγμα. Σίγουρα υπάρχουν οι καλές και κακές στιγμές για κάποιες μουσικές πορείες, ή δεν είναι μόνο αυτό τελικά; Οι βαριές μελωδίες με την σκοτεινή ατμόσφαιρα του άλμπουμ αρχίζουν να δίνουν την πραγματική ταυτότητα και το σήμα κατατεθέν των EVERGREY (ας μου επιτραπεί βέβαια να είμαι θαυμάστρια των πιο outsider albums τους). “The Inner Circle” και 2004. Εδώ είμαστε, μέσα στο μάτι του κυκλώνα. Η μεγάλη στιγμή της μπάντας χτυπάει κόκκινο! Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς με μεγάλο φανατικό κοινό πια σε βαθμό λατρείας. Carina Englund (All Female Vocals) και Gothenburg Symphonic Orchestra (String Quartet) σε μόνιμη βάση, ένα πραγματικά υπέροχο χωρίς ανταγωνιστή δημιούργημα, με απίστευτο εξώφυλλο, και 10 εκπληκτικές συνθέσεις (στην special edition έχουμε ζωντανά και ακουστικά στην Γαλλία τα: “I’m Sorry”, “Recreation Day” και “Madness Caught Another Victim”). 2005 και μια και φτάσανε σε ανοδική κατάσταση το live άλμπουμ “A Night To Remember” λαμβάνει χώρα, (έτσι για να μην ξεχνιόμαστε) διπλό, με 20 τραγούδια εφ όλης της μουσικής τους ύλης συν Tinna Karlsdotter, Andy Engberg (Live Choir) σαν guest musicians. Εδώ κάπου, κάποιοι θα γίνουν προφήτες κακών; Όχι. Απλά το “Monday Morning Apocalypse” θα γίνει το τελευταίο γνήσιο, καθαρό πόνημα των Σουηδών metallers το 2006, και όπως πάντα θα υποστηρίζουμε πως καλά θα είναι να βγαίνει νέο άλμπουμ ΜΟΝΟ και ΟΤΑΝ η μπάντα έχει να δώσει καλό και δυνατό υλικό. Παρόλα αυτά το 2008 εμφανίζεται το “Torn” το οποίο θα διχάσει, προβληματίσει και κάποιους fan ενδεχομένως απογοητεύσει, και 3 χρόνια μετά ενώ λογικά θα έπρεπε να προσγειωθεί ο Μέγας Δυναμίτης στο κεφάλι μας, έρχεται το “Glorious Collision” το οποίο εκτός από 3 το πολύ κομμάτια μπορεί να σε αφήσει και αδιάφορο. Μου είναι πολύ δύσκολο να νιώθω έτσι πόσο μάλλον να τα μοιράζομαι με πολλούς από εσάς, γιατί οι EVERGREY έτσι ή αλλιώς είναι από τις μεγάλες μου αγάπες. Όντας μουσικόφιλοι όμως νομίζω πως πρέπει να είμαστε πρωτίστως τίμιοι και ειλικρινείς γιατί μόνο έτσι βάζουμε το λιθαράκι μας στην μουσική εξέλιξη. Και από την άλλη ΑΝ ήταν ένα δυνατό και εκπληκτικό άλμπουμ το “Glorious Collision”, γιατί ήταν αναγκαίο αυτό τώρα λίγους μήνες μόνο μετά. Γιατί αυτή η μουσική αναδρομή τώρα; Το “A Decade And A Half” ήρθε σαν κομήτης-δωράκι να καλύψει μουσικά κάποια χρονικά κενά, να μπει σε μια δισκοθήκη που έχει ελλιπή EVERGREY δισκογραφία, να υπενθυμίσει πως έχουν γραφτεί κομματάρες, να αναστήσει και να επιβιώσει μέσα από αυτό. Βέβαια μέσα στο τόσο επαγγελματικό άψογο στήσιμο του διπλού deluxe άλμπουμ, εκτός από τα 24 στο σύνολο κομμάτια, υπάρχουν στο τέλος του πρώτου και του δεύτερου cd, 2 unplugged - previously unreleased κομμάτια, το “Wrong” (live) και το “Frozen” (live) αντίστοιχα, και ένα 24σέλιδο booklet με σημειώσεις στο ένθετο και πολλές ανέκδοτες φωτογραφίες. Καταμερισμένα όμορφα από όλα τα άλμπουμ τα τραγούδια, από τα έντονα στις μπαλάντες, από τα πολύ metal στα ακουστικά, με λεπτομέρειες όπως, ότι από το “The Dark Discovery” το πρώτο τους άλμπουμ δεν υπάρχει κανένα τραγούδι τους σε studio μορφή παρά μόνο από το “A Night To Remember”, τα “Blackened Dawn” και “For Every Tear That Falls” live. Την τιμητική του βέβαια σαν παρουσίαση έχει εδώ το “The Inner Circle” και δεν είναι τυχαίο και όλοι το ξέρουμε. Μέσα λοιπόν σε αυτήν την κυκλοφορία έχουμε, τον Tom S. Englund ο οποίος είναι και ο μόνος εν τη γενέσει της μπάντας, και ο Rikard Zander στα πλήκτρα από το 2002 και μέχρι σήμερα. Το πήγαινε – έλα των υπόλοιπων ανά διετίες – τριετίες ίσως και να κλόνισε στο πέρασμα των χρόνων την αρμονία μιας από τις καλύτερες progressive metal μπάντες των τελευταίων 15 σχεδόν χρόνων και που εύχομαι μετά από την τελευταία τους studio album δουλειά να συνέλθουν λιγάκι και να μας υπενθυμίσουν ότι ακόμα είναι εδώ. 24 τραγούδια που θα περάσεις κάτι παρά πάνω από όμορφα στο άκουσμα τους, και μια συλλογή που θα σου είναι πιο εύχρηστη. Μια δεκαετία και κάτι λοιπόν μετά αναρωτιέμαι γιατί αφού τα παιδιά το “είχαν” έτσι κι αλλιώς… γιατί;… γιατί έπρεπε να γίνουν τόσο ατσάκιστοι, τόσο γυαλιστεροί και τόσο κάτω από το βάρος των media, τυπικοί και κατευθυνόμενοι. I'm Sorry… κάτι λείπει!
και για την ιστορία…

DISCOGRAPHY:
1998 The Dark Discovery
1999 Solitude-Dominance-Tragedy
2001 In Search Of Truth
2003 Recreation Day
2004 The Inner Circle
2005 A Night To Remember (live)
2006 Monday Morning Apocalypse
2008 Torn
2011 Glorious Collision
2011 A Decade And A Half (best of)

TRACKLISTING:
CD 1
01. The Masterplan 04:46
taken from "In Search Of Truth"
02. Blackened Dawn ( Live ) 04:04
taken from "A Night To Remember"
03. Rulers Of The Mind 05:57
taken from "In Search Of Truth"
04. A Touch Of Blessing 05:50
taken from "The Inner Circle"
05. Frozen 04:57
taken from "Glorious Collision"
06. For Every Tear That Falls ( Live ) 05:22
taken from "A Night To Remember"
07. More Than Ever 04:13
taken from "The Inner Circle"
08. Blinded 04:34
taken from "Recreation Day"
09. Faith Restored 03:53
taken from "The Inner Circle"
10. These Scars 05:51
taken from "Torn"
11. Broken Wings 04:42
taken from "Torn"
12. Words Mean Nothing 04:11
taken from "Solitude, Dominance & Tragedy"
13. Wrong (live) 03:12 (unplugged - previously unreleased)

CD2
01.The Great Deceiver 04:19
taken from "Recreation Day"
02. Monday Morning Apocalypse 03:10
taken from "Monday Morning Apocalypse"
03. Wrong 05:07
taken from "Glorious Collision"
04. Waking Up Blind ( Live ) 04:05
taken from "A Night To Remember"
05. Solitude Within 05:32
taken from "Solitude, Dominance & Tragedy"
06. Recreation Day 05:21
taken from "Recreation Day"
07. Still In The Water 05:17
taken from "Monday Morning Apocalypse"
08. Leave It Behind Us 05:09
taken from "Glorious Collision"
09. Fear 04:15
taken from "Torn"
10. When The Walls Go Down ( Live ) 05:28
taken from "A Night To Remember"
11. Frozen (live) 03:14 (unplugged - previously unreleased)

Ελένη Λιβεράκου

1000MODS: “Super Van Vacation”

2012-01-05T09:12:00.000+01:00

Οφείλω να ομολογήσω ότι τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια για της (καλές) μπάντες που προέρχονται από την Ελλάδα. Και δεν έχει να κάνει σε καμία μα καμία περίπτωση με πατριωτισμό ή οτιδήποτε άλλο σχετικό. Απλά, οι συνθήκες για να αναδειχτεί μια μπάντα στην Ελλάδα και μερικές φορές να καταφέρει έστω να υπάρξει είναι ιδιαίτερα δύσκολες. Όσοι έχουν ασχοληθεί λιγάκι με το συγκεκριμένο θέμα το γνωρίζουν αυτό.

Δεν είναι τυχαίο που αμέτρητες μπάντες ξεπηδάνε από χώρες όπως οι Σουηδία και η Γερμανία για παράδειγμα. Είναι σίγουρα και θέμα υποδομών μουσικής παιδείας και άλλων παρεμφερών θεμάτων. Παρόλα αυτά, πιστέψτε με, είμαι απόλυτα αντικειμενικώς και αμερόληπτος και δεν έχω κανένα πρόβλημα να “θάψω” κάτι το οποίο δεν αξίζει. Να κλείσω όμως αυτή την παρένθεση για να επικεντρωθούμε στο κυρίως θέμα που δεν είναι άλλο από την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά των 1000Mods με τίτλο “SuperVanVacation”.

Οι 1000Mods έχοντας διάρκεια ζωής πέντε χρόνια αισίως έχουν ήδη κυκλοφορήσει ένα EP καθώς και ένα 7’’ στα οποία είχαν δείξει ότι κάτι καλό θα μπορούσαμε να περιμένουμε. Οι προσδοκίες μας επαληθεύονται με την κυκλοφορία του “SuperVanVacation”. Για να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, να πούμε ότι ότι η μουσική τους κινείται στα πλαίσια του stoner rock - doom με αρκετή δόση ψυχεδέλειας. Εάν και χαρακτηρίζονται κυρίως σαν stoner μπάντα είναι σχεδόν αδύνατο να παραλείψουμε το όρο doom αναλογιζόμενοι τον πραγματικά πολύ βαρύ ήχο και τα αργά και ογκώδη riffs. Επιρροές δεν θα μπορούσαν να είναι άλλες από κλασικά ονόματα του χώρου όπως οι Kyuss, οι Electric Wizzard οι Spiritual Beggars και οι Colour Haze αλλά σίγουρα θα σας έρθουν στο μυαλό και μπάντες όπως οι Lonely Kamel, οι Sungrazer και οι Kamtchatka.

Οι συνθέσεις είναι σχετικά μεγάλης διάρκειας αλλά σε καμία περίπτωση δεν κουράζουν. Είναι μάλιστα φορές που σκέφτομαι πως δεν θα με χάλαγε καθόλου αν κομμάτια όπως το πεντάλεπτο “SetYou”Free (κάτι σαν το hit του δίσκου) ή το τετράλεπτο “El Rolito” είχαν λίγη μεγαλύτερη διάρκεια. Και το λέω αυτό κυρίως για να σημειώσω το πόσο πολύ σε συνεπαίρνει ο δίσκος καθώς και την ποιότητα των συνθέσεων. Σε αυτό βοηθάει πάρα πολύ και η παραγωγή και γενικά ο ήχος του δίσκου ο οποίος έχει μία live αισθητική, με αποτέλεσμα να γίνετε ακόμη πιο πορωτικός. Πέρα από τις συνθέσεις που ανέφερα, κομμάτια όπως τα “Road To Burn”, “Johnys, Vidage” και “Track Me” σίγουρα ξεχωρίζουν. Ένα ακόμη συν στο “SuperVanVacation” είναι τα φωνητικά. Ένας τραγουδιστής που ξέρει πολύ καλά τον ρόλο του (σαφώς επηρεασμένος από John Garcia) και που φροντίζει να προσαρμόζει την φωνή του ανάλογα με τις απαιτήσεις της κάθε σύνθεσης.

Εν κατακλείδι, η πρώτη ολοκληρωμένη δουλεία των 1000Mods είναι ένα πολύ καλό δείγμα doom/stonerrock. Με πιασάρικα riffs, ωραίες μελωδίες, γρήγορα ανεβαστικά αλλά και αργόσυρτα κομμάτια, όλα βουτηγμένα σε ένα ψυχεδελικό ζωμό, σου κεντρίζει αμέσως το ενδιαφέρον. Είναι βέβαιο πως το “Super Van Vacation” θα μείνει για καιρό στο playlist μου και κάτι μου λέει πως αν επιλέξετε να το ακούσετε θα πάθετε το ίδιο. Χωρίς καμία επιφύλαξη λοιπόν σας εύχομαι...καλή ακρόαση!

Νίκος Τόλης

Οι FIREWIND αποκαλύπτονται...

2012-01-03T08:44:00.001+01:00

Πιστοί και συνεπείς όσο λίγοι στο δισκογραφικό ραντεβού τους, οι FIREWIND βρίσκονται ήδη στην παραγωγή του επερχόμενου άλμπουμ. Με αφορμή αυτή την είδηση, αλλά και τις συναυλίες τους τον Ιανουάριο, σε Ιωάννινα και Αθήνα (13 και 14, αντίστοιχα), οι οποίες “κλείνουν” την τελευταία παγκόσμια περιοδεία τους και εγκαινιάζουν τη νέα χρονιά, το ROCKWAY άρπαξε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τον Bob Katsionis για το νέο άλμπουμ και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.

Καλησπέρα Bob! Νέος drummer, λοιπόν. Ποιό είναι το παρασκήνιο και πως καταλήξατε σε αυτόν;
Καλησπέρα Ανδρέα! Το όνομά του είναι Jo Nunez και τον διαλέξαμε λόγω της τρομερής του ομοιότητας με τον Tin-Tin που μόλις κυκλοφόρησε και η νέα του ταινία και είναι super hot όνομα (γέλια)! Ο Jo κυριολεκτικά άρπαξε αυτά τη δουλειά και μας κερδισε με το χαρακτήρα του αλλα και με τη συνεπεια και δουλειά που έδειξε. Όπως ξέρεις παίζει με το Μάριο Ηλιόπουλο στους Nightrage οπότε και δεν υπήρξε πρόβλημα μιας και ο Μάριος είναι φίλος της μπάντας από… πάντα! Μπήκε ο μικρός για να βοηθήσει στο ένα tour στην Ευρώπη, τον πήραμε και στην Αμερική που έπαιζε 2 σετ κάθε βράδυ, ένα με τους Nightrage και ένα με εμάς, στο μεταξύ δοκιμάσαμε και ένα-δυο Έλληνες drummer που δεν τα κατάφεραν, και τελικά… Jo, Welcome To The Family!

Η παραγωγή του επερχόμενου έβδομου δίσκου, έχει ξεκινήσει. Τι κλίμα υπάρχει στη μπάντα, πως ακούγονται οι νέες ιδέες και ποιοί θα αναλάβουν τις ηχογραφήσεις και την διαδικασία της παραγωγής;
Είμαστε μια απόλυτα συνειδητοποιημένη μπάντα. Δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε στο στούντιο χωρίς να ξέρουμε από πριν τι θα κάνουμε και πως θα βγει στο τέλος. Τα “πάμε και βλέπουμε” δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο μας. Και αυτό οφείλεται τόσο στον απόλυτο σχεδιασμό και έλεγχο του Gus όσο και στην συνέπεια των υπολοίπων. Την οργάνωση παραγωγής σε αυτό το album την έχει αναλάβει εξ’ ολοκλήρου, και “εξ' αδιαιρέτου” που λέει και ο Χαρρυ Κλυνν, ο Gus και όλα βαίνουν καλώς!

Δέκα χρόνια δισκογραφικής παρουσίας και ήδη ηχογραφείτε τον έβδομο δίσκο. Αυτό το θεωρώ μεγάλο κατόρθωμα για μια σύγχρονη μπάντα στον ευρύ χώρο του metal. Ποιό θεωρείς οτι είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα των Firewind;
Το “κατόρθωμα” των Firewind είναι οτι δεν προδίδουν ποτέ τους οπαδούς τους. Δεν πρόκειται ποτέ να βγάλουμε κατι χαμηλό ποιοτικά, ουτε να μας πάρει 5 και βάλε χρόνια για να βγάλουμε δίσκο. Έχουμε πολύ μουσική μέσα μας, υπάρχει καλή χημεία και δε βλέπω λόγο να καθυστερούμε. Το άλλο αξιοσημείωτο πιστεύω οτι είναι το οτι οι Firewind κατάφεραν να θέσουν κάποια νεα στανταρντ στην Ελληνική σκηνή. Δες π.χ. τις παραγωγές και ποσες μπάντες ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ακολουθησαν το παράδειγμά μας και χρησιμοποίησαν στουντιο του εξωτερικού για τις ηχογραφήσεις/ μίξεις τους, ή άρχισαν να γίνονται ποιοτικά και όχι μονο trash videoclips, ή επίσης άνοιξε και το ενδιαφέρον των εταιρειών κλπ, κλπ. Περιττό να πούμε οτι μετά την συνεργασία του Gus με τον Ozzy, η χώρα μας θεωρείται πλέον και Ακαδημία Κιθαριστικών Ταλέντων!

Πίσω στο νέο άλμπουμ… Επιδιώκετε να διατηρήσετε τον “Firewind” ήχο; Σας βγαίνουν αβίαστα οι ιδέες ή υπάρχει κάποιο πλάνο για το πως πρέπει να ακούγεστε; Υπάρχουν κάποιοι τίτλοι;
Λοιπόν, να σου πω την αλήθεια, ενώ ξεκινήσαμε έχοντας κάπως πιο “ανοιχτό μυαλό” -και δεν εννοώ rap στοιχεία ή τίποτα dance loops!!!- στο τέλος είδαμε οτι η μουσικη που βγαίνει ειναι απλα… Firewind! Χαιρόμαστε ιδιαίτερα που έχουμε το προσωπικό μας στυλ και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Υπάρχουν και τίτλοι και όλα, θα τα ακουσετε όμως αυτά όσοι έρθετε στο live μας στο Fuzz στις 14 Γενάρη ή την προηγούμενη μέρα στα Ιωάννινα όπου θα παίξουμε και 1-2 νέα κομμάτια!

Πότε υπολογίζετε την κυκλοφορία και παραμένετε στο ίδιο label; Γενικώς, είσαι ευχαριστημένος από τον τρόπο που σας “διαχειρίζεται” η μουσική βιομηχανία;
Το άλμπουμ υπολογίζεται για Άνοιξη. Όσον αφορά τη “μουσική βιομηχανία”… οι συζητήσεις είναι πολλές και μεγάλες… Εμείς θα έλεγα οτι τη διαχειριζόμαστε οσο καλύτερα μπορούμε στα πλαίσια του να κάνουμε ΠΑΝΤΑ αυτό που θέλουμε. Δεν έχει παρέμβει ποτέ και κανένας για τίποτα παρα μόνο για θέματα deadline και ημερομηνιών. Όσο και αν θέλουν πολλοί να πιστέψουν οτι οι μεγάλες εταιρίες είναι νταβατζήδες και θα σε βγάλουν στο κλαρί… λυπάμαι. Αν έχεις τη πίστη στην ίδια σου τη μουσική, τότε θέτεις ΕΣΥ τους όρους.

Γενικώς, πως σου φαίνονται τα “πρέπει” στη μουσική;
Η απάντηση που θα έδιναν όλοι είναι “δεν υπάρχουν πρέπει στη Μουσική αλλά μόνο θέλω”… Δε θα σου πω αυτό όμως εγώ. ΠΡΕΠΕΙ να είσαι συνεπής στους οπαδούς σου. ΠΡΕΠΕΙ οι δίσκοι σου να έχουν τον καλύτερο δυνατό ήχο. ΠΡΕΠΕΙ το artwork και το packaging του άλμπουμ σου να ειναι προσεγμένο γιατι ο κόσμος σκάει λεφτά για να το πάρει και δε θέλει να δει μια ζωγραφιά δημοτικού και μια φωτογραφία μοντάζ από τις διακοπές. ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις συναυλίες κ περιοδείες αλλιώς είσαι project και όχι μπάντα και άλλα πολλά. Τέτοιου είδους “πρέπει”… ναι, υπάρχουν πολλά και πολλοί τα αγνοούν. Αλλιως ο κόσμος δε συγχωρεί. Θέλωντας και μη... θα σε ξεχάσει και θα πάει στον επόμενο.

Έχοντας ξεφύγει από τα πλαίσια αυτού που ονομάζουμε “Ελληνική σκηνή”, τι συμβουλές θα ήθελες να δώσεις σε νεώτερους, οχι μόνο σε ηλικία, αλλά κυρίως σε πείρα, αφού δεν μετράνε μόνο τα ηλικιακά χρόνια, μουσικούς;
Κοίτα, μιάς και το ανέφερες, δυστυχώς στη χώρα μας, τείνουν κάποιοι άνθρωποι/ μπάντες να απαιτούν το σεβασμό καθαρά και μόνο λόγω ηλικίας και όχι πεπραγμένων. Υπάρχουν εκει έξω μπάντες με “ιστορία” 20 και βάλε χρόνων που έχουν κανει λιγότερα και απο μια μπάντα που ξεκίνησε πριν 3-4 χρόνια. Δεν πάει έτσι. Δεν περιμένει όλο το σύμπαν εσένα. Η συμβουλη ειναι απλή. ACT NOW! Seize the Day που λένε. Γράψε ένα τραγούδι και πέτα το. Αύριο γράψε ένα άλλο. Κάνε ενα mini tour και ας παίξεις σε 5 άτομα. Τη δευτερη φορα θα ειναι 10, την τρίτη 100. Επίσης, θα ήθελα να πω στα νέα παιδιά: ΜΑΘΕΤΕ ΜΟΥΣΙΚΗ. Δεν είναι ανάγκη να γίνετε όλοι Μπετόβεν, αλλα η Μουσική είναι η γλώσσα του ήχου και προκειμένου τόσο να συννενοηθείς με άλλους μουσικούς, αλλα όσο και να μιλήσεις μουσικά στον κόσμο, ΠΡΕΠΕΙ να ξέρεις τη γλώσσα!

Περιοδεία σε Ευρώπη και Αμερική με support μπάντες όπως οι Wolf και White Wizard, περιοδεία του Gus με Ozzy αλλά και solo εμφανίσεις ανα τον κόσμο με guitar clinics, Outloud και βίντεο παραγωγές – ηχογραφήσεις για τον Κατσιώνη, Evil Masquerade για τον Αpollo… που βρίσκετε τον χρόνο; Μήπως σας έχουν κλωνοποιήσει;!
Εδώ θα παίξει κλισέ απάντηση, αλλά… αν αγαπάς κάτι, βρίσκεις το χρόνο. Δε μπορούμε, ούτε εγώ, ούτε ο Gus, να σκεφτούμε το να μην κανουμε μουσική κάθε μέρα ή να μην παίζουμε. Τι να κάνουμε; Να πάμε για καφέ και να συζητάμε γιατί δε μας πήρε το τάδε φεστιβάλ ή γιατί δε βγήκαμε Δίσκος Του Μήνα ή γιατί οι “τάδε” δεν αξίζουν ενώ εμείς που γαμάμε είμαστε οι αδικοχαμένοι; Nope.

Eπειδή ακούω διάφορα σχόλια, ποιά είναι η προσωπική σου άποψη για το reunion των Black Sabbath με την πρώτη σύνθεση;
Υπάρχουν 3 όψεις: 1) Είναι οτι καλυτερο έχει συμβεί στον κόσμο του Heavy Metal τα τελευταία χρόνια γιατι αυτοί ειναι οι τέσσερις άνθρωποι που το ανακάλυψαν και το ξέρουν καλύτερα απο όλους και θα ζήσουμε πάλι την ευκαιρία να τους δούμε μαζί. 2) Είναι οτι χειρότερο έχει συμβει φέτος στο Metal γιατι θα μονοπωλήσουν το παγκόσμιο ενδιαφέρον όλου του τύπου, θα πάρουν χώρο, εξώφυλλα και ενδιαφέρον απο εκατοντάδες νέες μπάντες, και όσο υπαρχουν όλοι αυτοί δε θα μπορέσει καμμία άλλη μπάντα να ανέβει ποτέ στο επόμενο σκαλί. Μια ματιά στο billing των Festivals που θα κάνουν αρκεί. Όλες οι άλλες μπάντες απο κάτω ξαφνικά φαντάζουν πολύ μικρές. 3) Είναι οτι καλύτερο συνεβηκε για τους Firewind, μιας και βρήκαμε την ευκαιρία να γράψουμε, να κυκλοφορήσουμε και να υποστηρίξουμε σωστά το αλμπουμ μας!!! Οπότε για μένα το σκορ είναι...2-1. God Bless The Reunion!!!

Στη συναυλία της Αθήνας τον Ιανουάριο, τι να περιμένουμε από τους Firewind;Θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε κάποιο νέο τραγούδι;
Τίποτε λιγότερο απο μια συναυλία Firewind αλλά και μερικές εκπλήξεις στο σετ μας. Έχουμε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ για αυτό το live, οπως και για το προηγούμενο βράδυ στα Ιωάννινα. Θα παίξουμε 1-2 καινούρια κομμάτια και ελπιζουμε όπως και στα 2 τελευταία μας live στη συμπρωτεύουσα, ο κόσμος να τα σπάσει στην κυριολεξία, όπως στον Μύλο και στο Principal που σπάσανε απο το 2ο κομμάτι οι μπάρες και έγινε χαμός! Με προσοχή πάντα όμως, ε; (γέλια)

Thanks για το χρόνο σου Bob! Καλή συνέχεια και μείνε πάντα έτσι!
Σ' ευχαριστώ Ανδρέα. Don’ t worry, έχει πιο πλάκα να είσαι “έτσι”.

Συνέντευξη: Ανδρέας Ανδρέου

LILIAN AXE: “XI: The Days Before Tomorrow”

2012-01-02T13:23:00.000+01:00

Πάλι καλά που οι Νέο Ορλεανέζοι hard rockers, Lilian Axe κυκλοφορούν αυτό το άλμπουμ με το νέο έτος και συγκεκριμένα στις 27 Ιανουαρίου. Θα είχα τρομερό πρόβλημα (στο ήδη υπάρχον) ώστε να προσέθετα ένα ακόμη δίσκο στο να ξεχωρίσω ποιος είναι ο καλύτερος στη λίστα μου για το 2011. κάποιος θα έμενε παραπονεμένος και θα ήταν άδικο (όχι πως τώρα δηλαδή δεν υπάρχει θέμα).
Παρθενική ηχογράφηση για τον νεοεισαχθέντα τραγουδιστή στη μπάντα Brian Jones και με το ντεμπούτο του στο “XI: The Days Before Tomorrow”, ζωγραφίζει. Η φωνή του απλά σε καθηλώνει πίσω από τις καταπληκτικές ερμηνείες του που ξεδιπλώνονται μία - μία σε όλα τα φανταστικά κομμάτια του δίσκου. Από τις σπάνιες περιπτώσεις που ο νέος είναι ναι μεν ωραίος και άσε τον παλιό να είναι αλλιώς. Να το πω πρωτοτυπία; Να το πω έμπνευση; Το μόνο σίγουρο είναι πως μου απέσπασε τη προσοχή για πολλές τώρα μέρες, έχοντας την αποκλειστικότητα σε κάθε ακουστικό μέσο που διαθέτω. Μέσος όρος τραγουδιών τα πέντε λεπτά (κάτι που λειτουργεί θετικά μιας και δεν κουράζει τον ακροατή) και εξαίροντας τη μοναδική ομοιότητα στο εισαγωγικό στα πρώτα δευτερόλεπτα του “Gather Up The Snow” που είναι σχεδόν όμοιο με το “Each Dawn I Die” των Manowar, ολόκληρο το υπόλοιπο δισκάκι είναι γνήσιο διαμάντι και η διαφορά στο τραγούδι αυτό το κάνει να φαντάζει σαν αόρατη λεπτομέρεια. Αν σας αρέσει το ύφος και το στυλ που παίζουν, επενδύστε με κλειστά μάτια και δεν θα απογοητευθείτε.

Γιώργος Βαλιμίτης

Τα top-ten albums του Mike Portnoy

2012-01-02T13:21:00.000+01:00

Την λίστα του, με τα δέκα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που έφυγε δημοσίευσε ο ντράμερ Mike Portnoy (ADRENALINE MOB, πρώην DREAM THEATER) που είναι τα εξής:

1) THE DEER HUNTER- The Complete Color Spectrum

2) STEVEN WILSON - Grace For Drowning

3) ANTHRAX - Worship Music

4) BLACK COUNTRY COMMUNION - 2

5) FOO FIGHTERS - Wasting Light

6) SYMPHONY X - Iconoclast

7) ARCH/MATHEOS - Sympathetic Resonance

8) MASTODON - The Hunter

9) MACHINE HEAD - Unto The Locust

10) PROTEST THE HERO - Scurrilous

http://www.rockway.gr/

MASTERCASTLE: “Dangerous Diamonds”

2011-12-27T22:03:00.002+01:00

Οι Mastercastle επιστρέφουν μετά από δύο κυκλοφορίες με δυναμικά, εμπνευσμένα, μελωδικά κομμάτια. Το ότι κάποιοι θα ακούσουν να βρίσκεται γυναίκα πίσω από το μικρόφωνο σε κάτι τόσο δυνατό και heavy ίσως τους αποτρέψει με το να ασχοληθούν, κάτι που θα είναι μεγάλο λάθος, καθώς η φωνή της Giorgia με την καθαρότητα και την αυθεντικότητα της, δένει υπέροχα με το τελικό αποτέλεσμα.

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι τα θέματα στους στίχους των νέων τραγουδιών. Ας ασχοληθούμε με κάποια από αυτά:

“Time For Lovers”: εξιστορεί ένα ρομαντικό παραμύθι ενός σύντομου ρομάντζου που αναπτύσσεται στη διαδρομή ενός τρένου μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου.
“Icy Moon”: το οποίο πάλι αναφέρεται σε ένα παραμύθι με θέμα τους ψαράδες, τη ζωή τους και τις περιπέτειες τους στις “ασυγχώρητες” θάλασσες.
“Au Premiere Coup”: Εδώ οι Mastercastle γράφουν ένα τραγούδι στη μνήμη του Ιταλού ζωγράφου Bruno Galbiati (1932-1992) ως ένα δικό του φόρο τιμής στο ενστικτώδες στυλ του, που επίσης αντανακλά το πώς γράφτηκε το τραγούδι.
“Loving Me”: Η μπαλάντα αυτή γράφτηκε για ένα σκοπό, να μας θυμίσει το πόσο σημασία έχει να αγαπάμε τον εαυτό μας και το παιδί που ήμασταν κάποτε.
“Sixth Sun”: Εδώ η μπάντα μας λέει την άποψη της για την προφητεία των Maya σχετικά με το τέλος του κόσμου το 2012.
“Bitter & Sweet”: Στο τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το συγκρότημα μας δίνει τη δική του εκδοχή για την Νέα Υόρκη μέσα από ένα παραμυθένιο πρίσμα. Έναν κόσμο από τσιμέντο, φυτά, λίγες εικόνες ουρανού και ελευθερίας, παρόλα αυτά μια πόλη που προσφέρει γλυκύτητα επίσης.

Το “Dangerous Diamonds” λοιπόν είναι ένα συμπαγές album που ακούγεται πραγματικά πολύ ευχάριστα από την αρχή ως το τέλος, κάτι που σπανίζει στις μέρες μας με καλή μουσική και ποικιλία στους στίχους. Δώστε του την προσοχή που του αξίζει!!!

Δημήτρης Άγας

BEGGAR’S BLUES DIARY: “Back to Basics”

2011-12-25T14:54:00.000+01:00

Θα χρησιμοποιήσω ένα κομμάτι της μπάντας, ώστε να σας δώσω στο περίπου να καταλάβετε τι παίζει με τούτη εδώ τη κυκλοφορία. “A Hard Case”!! Ακριβώς αυτό! Εκτός λοιπόν, του ότι έγινε το αγαπημένο μου κομμάτι ολάκερου του άλμπουμ (όντως πολύ καλό, μπράβο παίδες!), αντικατοπτρίζει επίσης και το αναπόφευκτο γεγονός μιας δυσκολίας, να “καταλάβω” τη μπάντα!

Οι Beggar’s Blues Diary είναι μια νέα Αθηναϊκή μπάντα που καταπιάνεται με ένα είδος το οποίο παλαντζάρει μεταξύ του τσοπεράδικου Southern Rock n’ Heavy και των Blues! Όμως στα αφτιά μου δείχνουν πως δεν έχουν βρει ακόμη το δρόμο τους και δεν έχουν ξεκαθαρίσει προς τα πού να γείρουν, με αποτέλεσμα σε ορισμένα σημεία να παίζουν τόσο αργά και μονότονα χρησιμοποιώντας το ίδιο riff, φλερτάροντας έτσι με τη βαρεμάρα ιδιαίτερα έντονα!

Μάλιστα η επιλογή του να τοποθετήσουν ως πρώτο κομμάτι το αργό και χαλαρό “No More”, με βρίσκει κάθετα αντίθετο, αφού η μπάντα σε γειώνει πριν καν σε απογειώσει! Επίσης η υποβόσκουσα αίσθηση ενός υπάρχοντος mainstream-“έντεχνου” περιβάλλοντος (παίζουμε παντού και θέλουμε ευρύ κοινό), δε με έψησε ιδιαιτερα, ώστε να ξεχωρίσω τη μπάντα από αντίστοιχες του είδους!

Αν και τα 11 κομμάτια έχουν ένα rock feeling, με εξαίρεση το “A Hard Case” δεν ανακάλυψα κάτι το συγκλονιστικό. Καλή προσπάθεια, αλλά όχι αρκετή!

Μιχάλης Κανακουσάκης

GALLOWS POLE: “Waiting for the Mothership”

2011-12-23T09:30:00.000+01:00

Πως μπορείς να περιγράψεις ένα είδος μουσικής, που ενώ ανήκει στο σκληρό ήχο, παράλληλα δεν ανήκει μονό σε αυτόν; Πως μπορείς να “ψήσεις” ένα κλασικό σαν και του λόγου μου metalhead, πως οι Gallows Pole είναι ποιότητα, χωρίς να μην αναγκαστείς να ψηλαφίσεις και εσύ ο ίδιος τις σκοτεινές άκρες του μυαλού σου, κάνοντας έτσι τον παραλληλισμό με πιο “έντεχνα” μονοπάτια, τα οποία σε κάνουν ν’ αηδιάζεις;

Αυτό που θέλω να πω ακριβώς, είναι ότι το 70’s Space heavy rock των γερόλυκων από την Αυστρία, δε μπορείς να το θάψεις μιας κι έχεις να κάνεις με μουσικάρα, αλλά και από την άλλη δε γίνεται να το βάλεις και πρώτη προτεραιότητα στις μουσικές αγορές του μήνα σου.

Η μπάντα υπάρχει από τα 80s όπου και κυκλοφόρησε το πρώτο της δίσκο (“In Rock We Trust”) και στο έκτο και νέο της άλμπουμ “Waiting for the Mothership”, θα βρεις heavy περάσματα όπως για παράδειγμα στο “άνοιγμα” του δίσκου με το “Old Man Cry”, μα και πιο mainstream rock όπως το “Do You Remember”, που ακούγοντας το σου έρχεται στο μυαλό από Springsteen, μέχρι και U2…

Στο “Return to Paradise” και στο ομώνυμο, ανακαλύπτεις ένα πρώιμο doom ήχο και στο “Area 51” ανακάλυψα, ή τέλος πάντων το ρεφρέν μου θύμισε έντονα κάτι από “Circle to Circle”… οκ λιγάκι, και στη συνέχεια το “A Big Mistake” σε κάνει να πεις “τι κομματάρα είναι αυτή”!

Με λίγα λόγια έχουμε να κάνουμε με μια ψαγμένη μπάντα με παρελθόν, που δε δεσμεύεται, ούτε περιορίζεται σε συγκεκριμένο ήχο, κάτι ίσως που θα απομακρύνει από μια καλή εμπειρία πολλούς που δραστηριοποιούνται σε συγκεκριμένα μουσικά ρεύματα όπως εγώ.

Η κυκλοφορία του “Waiting for the Mothership” δε πρόκειται να ταράξει τα μουσικά σας ύδατα, αλλά προτείνετε σαν μια εναλλακτική επιλογή στα ακούσματα σας κι εάν με κάποιο μαγικό τρόπο βρεθεί στα χέρια σας, μη διστάσετε να πατήσετε το Play. Είναι μια καλή εμπειρία.

Μιχάλης Κανακουσάκης

ELOY: “The Tides Return Forever”

2011-12-19T21:28:00.002+01:00

Υπάρχει ένα βασικό κριτήριο, μια λεπτή γραμμή που με κάνει προσωπικά να ξεχωρίζω τα μεγαλύτερα συγκροτήματα από τα μεγάλα. Είναι η αίσθηση που αρχικά δίνει ένα συγκρότημα ότι έχει “ξοφλήσει”, ότι έχει φάει τα ψωμιά του, ότι δεν άντεξε κι αυτό στο πλήρωμα του χρόνου, παραγκωνισμένο ίσως από τα ανερχόμενα μουσικά κινήματα της εποχής. Kαι ξαφνικά, σα να υπέστη ένα ισχυρό ηλεκτροσόκ, επανέρχεται δυναμικά με κυκλοφορίες αντάξιες εκείνων που το καθιέρωσαν στα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα της χρυσής εποχής της ροκ. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται αδιαμφισβήτητα και οι Γερμανοί Eloy…

Στις αρχές της δεκαετίας του '90 οι Eloy ήταν περισσότερο ένα συνονθύλευμα guest μουσικών (εξαιρουμένου του διδύμου Bornemann- Gerlach) παρά πραγματικό συγκρότημα. Τα τελευταία στούντιο άλμπουμ τους (“Ra”και “Destination”) δεν εντυπωσίασαν, μιας και ελάχιστα θύμιζαν το ύφος της μπάντας που αγαπήθηκε από τους fan. Το 1994 όμως με την επιστροφή του Klaus-Peter Matziol στο μπάσο, του ανθρώπου που με το χαρακτηριστικό του στυλ έδωσε ξεχωριστή ταυτότητα στον ήχο της μπάντας, οι Eloy, γιορτάζοντας ταυτόχρονα και τα 25 χρόνια ύπαρξης τους, κυκλοφορούν το “The Tides Return Forever”. Είναι τo άλμπουμ που σηματοδοτεί την επιστροφή της μπάντας στις κλασικές του φόρμες, γεφυρώνοντας το παραδοσιακό ύφος των Eloy με τον ήχο της εποχής. Καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία αυτή έπαιξε η χρήση αναλογικής τεχνολογίας στα πλήκτρα, ακριβώς για να προσδώσουν στα κομμάτια μια πιο vintage αίσθηση.

Το “The Tides Return Forever” περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που όρισαν την μουσική ταυτότητα των Eloy και τους καθιέρωσαν ως ένα από τα πιο ξεχωριστά συγκροτήματα της δεκαετίας του '70. Από τα ατμοσφαιρικά περάσματα του Gerlach στο “FatalIllusions” και τα δυνατά κιθαριστικά riff του “Generation Of Innocence”, έως το συναισθηματικό “Childhood Memories” (τραγούδι που έγραψε ο Bornemann για τη μητέρα του) και το συμφωνικό κάλεσμα -των 120 φωνητικών παρακαλώ- του “Company Of Angels”, οι Eloy δίνουν ξεχωριστή νότα σε κάθε κομμάτι του άλμπουμ. Ειδική αναφορά αξίζει να γίνει στο μνημειώδης ομότιτλο κομμάτι, με τα δραματικά φωνητικά της Jocelyn B. Smith να προκαλούν κύματα ρίγους στον ακροατή. Κι όλα αυτά πάντα συνοδευόμενα από την ταξιδιάρικη φωνή του Bornemann.

Στην 16-σέλιδη re-mastered έκδοση που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες από την ArtistStationRecordsπροστέθηκε και μία re-mixεκτέλεση του ομότιτλoυ κομματιού επιμελημένη ασφαλώς από τον Bornemann.

To “The Tides Return Forever” είναι το άλμπουμ που επανέφερε τους Eloy στο μονοπάτι που με τόση επιτυχία είχαν χαράξει μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Η επόμενη κυκλοφορία τους όμως είναι εκείνη που αποτελεί και το επιστέγασμα της πετυχημένης αυτής επιστροφής τους στο στυλ που τους καθιέρωσε, με την κυκλοφορία του εξαιρετικού “Ocean II-The Answer”.

WIDOW: “Life’s Blood”

2011-12-16T22:16:00.000+01:00

Τώρα μάλιστα! Ε λοιπόν τέτοια θέλω ν’ ακούω και ασχέτως αν μπορεί να χαρακτηριστώ “γραφικός” (γκρρ)… λυπάμαι, μα δε μπορώ να αγνοήσω εύκολα τον ήχο και την αληθινή heavymetalική αγνή διάθεση που μου προκαλεί η μπάντα με το τέταρτο άλμπουμ τους “Life’s Blood”!

Οι Αμερικανοί Widow “πετούν”, ανοίγοντας τα φτερά τους με τον ίδιο τρόπο που έκαναν πολλές μπάντες τη δεκαετία του 80-90, χωρίς όμως να αναμασούν ή να μιμούνται κανένα! Μάλιστα για να γίνω πιο σαφής μην αφήνοντας περιθώρια στις κακές και φαρμακερές γλώσσες να προλάβουν να μεταμορφωθούν σε φτυάρια, θα προσθέσω γενναία πως η μελωδικότητα της μπάντας με κάνει να τους ταυτίσω περισσότερο με Axel Rudi Pell ή πιο A.O.R συγκροτήματα, παρά με τους Crimson Glory ή τους Iron Maiden, βεβαίως περιτυλιγμένα με μια δόση από L.A Rock και Sleaze υφή!

Άρα μη βιαστείτε να τους κατηγορήσετε και με το δίκιο σας, ως ένα από τα πολλά μοδάτα true συγκροτήματα που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία δέκα χρόνια.

Κομμάτια όπως τα “Another Fallen Angel”, “Judgement Day” και “Behind the Lines” (το οποίο μου έφερε στο νου μια απαλή χροιά από Manilla Road, Dio και Q5!), δε “παίζει” να μη σας αφήσουν τουλάχιστον ικανοποιημένους! Η φωνή του John Wooten ταιριάζει απόλυτα στο υλικό και μαζί με τις κιθάρες του Chris Bennet, κάνει τα δώδεκα κομμάτια του “Life’s Blood”, αρκετά ικανά ώστε να επενδύσετε σε αυτή τη κυκλοφορία άφοβα!

Μιχάλης Κανακουσάκης

ALFONZETTI: “Here Comes the Night”

2011-12-14T16:18:00.002+01:00

Ο σουηδός Alfonzetti είναι αρκετά γνωστός σε όσους ασχολούνται με μεράκι με το melodic hard rock. Το “Here Comes the Night” είναι μόλις το τρίτο σόλο άλμπουμ του μέσα σε μία δεκαετία σχεδόν αν και ο πολυτάλαντος ερμηνευτής και συνθέτης έχει προϋπηρεσία από τη δεκαετία του ‘80 με διάφορες μπάντες (Bam Bam Boys, Water Front, Jagged Edge, Skintrade, Boxer) ενώ έχει βοηθήσει αργότερα αρκετά και τους συμπατριώτες του, The Poodles.

H μελωδική αύρα του Alfonzetti σε συνδυασμό ότι διαθέτει την κατάλληλη φωνή για τον συγκεκριμένο ήχο αποτελούν τα καλύτερα υλικά ώστε να απολαύσουν οι οπαδοί του είδους ένα αξιόλογο και αισιόδοξο δίσκο. Το μεγάλο προσόν νομίζω στη φωνή του σουηδού καλλιτέχνη ότι έχει επιρροές από τραγουδιστές όπως ο Bon Jovi αλλά και τον Paul Rodgers (Free, Bad Company) οπότε οι blues αναφορές έχουν “ποτίσει” το “Here Comes the Night” όσο πρέπει για να γίνει ακόμα πιο αγαπητό. Οι aor στιγμές του άλμπουμ είναι αλλεπάλληλες και αναδεικνύονται χάρη στη σύγχρονη παραγωγή που διακατέχει όλο το δίσκο μιας στη παραγωγή και στα τύμπανα συναντάμε τον Daniel Flores ενώ συμμετέχουν και οι Marcus Jidell (Evergrey) και Emil Fredholm (Plankton). Χωρίς λοιπόν να σε ξετρελαίνει το “Here Comes the Night” είναι μία ικανοποιητική κυκλοφορία για εκείνους που λατρεύουν μελωδίες σε ύφος Bon Jovi, Foreigner και αναλόγων σχημάτων.

Φώτης Μελέτης

KORN: “The Path of Totality”

2011-12-12T19:18:00.002+01:00

Δεν περίμενα ποτέ να φτάσω στο σημείο να παρακαλάω να διαλύσουν οι Korn, προκειμένου να σταματήσουν το διασυρμό τους. Το “Untitled” ήταν πολύ μέτριο, ενώ το “Remember Who You Are” από τα πιο αδιάφορα album που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2010. Κάπου εκεί λοιπόν, εύλογα, θεωρούσα πως έφτασε το τέλος για τους Korn.

Και να σου που φέτος επιλέγουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να πειραματιστούν με νέους ήχους! Στο “The Path of Totality” συνεργάζονται με διάφορους παραγωγούς που ειδικεύονται σε άλλο είδος μουσικής! Στο νέο δίσκο των Korn λοιπόν, θα ακούσεις κυρίως dubstep ρυθμούς που ουδεμία σχέση έχουν με τα όσα τους είχαμε συνηθίσει, ενώ ο συνδυασμός με τον Jonathan Davis, είναι εκρηκτικός. Το όλο αποτέλεσμα λειτουργεί ως ένα πρόσκαιρο φιλί ζωής, που ενδεχομένως να αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον τον απανταχού οπαδών της μπάντας. Τραγούδια όπως τα “Chaos Lives In Everything”, “My Wall”, “Narcissistic Cannibal”, “Burn the Obedient” και “Get Up” βλέπουν ξεκάθαρα μπροστά και σε αυτό βασίζεται το όλο εγχείρημα. Βέβαια, για να μην εθελοτυφλούμε (όντας fan), δεν πρόκειται για καμιά “δισκάρα”, αλλά κερδίζει πολλά credits ελέω της απουσίας των παρελθοντολάγνων στοιχείων και της έντονης θέλησης για εξέλιξη. Όχι τίποτα άλλο, αλλά άπαξ και προσέφεραν πάλι κάτι τόσο αδιάφορο, όσο το προηγούμενο, τότε ας το έκλειναν το μαγαζί να ησυχάζαμε. Το πρώτο βήμα προς την ανανέωση έγινε και στέφθηκε με επιτυχία. Για να δούμε και τη συνέχεια όμως…

Στέφανος Στεφανόπουλος

NICKELBACK: “Here and Now”

2011-12-11T23:00:00.002+01:00

Όλοι θυμούνται το μεγάλο “μπαμ” της μπάντας στις αρχές των 00s, που για σειρά ετών μονοπωλούσε τα chart, με τη μία επιτυχία να διαδέχεται την άλλη. Όλος αυτός ο χαμός όμως άρχισε να συρρικνώνεται, καθώς έχει πλέον μειωθεί το ενδιαφέρον του κοινού για τέτοιου τύπου μπάντες και το “Dark Horse” του 2008, παρότι είναι για το γράφοντα από τις καλύτερες δουλειές των Nickelback, δεν είχε ανάλογη προβολή όπως τα προηγούμενα album τους.

Το “Here and Now” αποτελεί την έβδομη επίσημη κυκλοφορία του σχήματος και έχει ως σκοπό να διατηρήσει τη θέση που έχει το group στην παγκόσμια σκηνή. Για να το κάνει αυτό πατάει από τη μία στο γνωστό μοτίβο που έφερε τους Nickelback ως εδώ και από την άλλη, στη συνταγή του προαναφερθέντος “Dark Horse”. Το αποτέλεσμα είναι κάπως αναμενόμενο, αλλά δε νομίζω να περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από το συγκρότημα. Δύο- τρία εν δυνάμει single και από εκεί και πέρα δυνατές (easy listening) rock στιγμές. Ότι πρέπει δηλαδή για να διατηρηθεί το status τους και παράλληλα να ευχαριστήσουν τους οπαδούς τους. Άμα δεν είσαι fan όμως, το πιθανότερο να μη σε απασχολήσει το “Here and Now”, αν και υπάρχουν αρκετές καλές στιγμές στο δίσκο. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως από πλευράς κιθάρας και groove, η μπάντα έχει εξελιχθεί και αυτό είναι προς τιμήν της, μιας και μιλάμε για ένα καθόλα εμπορικό σχήμα, που θα μπορούσε κάλλιστα να σταματήσει να προσπαθεί.

Στέφανος Στεφανόπουλος

Με απίστευτες συμμετοχές ολοκλήρωσαν οι Metallica τις εορταστικές συναυλίες τους

2011-12-11T22:59:00.002+01:00

Με ένα απίστευτο setlist αλλά και τρομερούς καλεσμένους ολοκληρώθηκαν οι συναυλίες που έδωσαν οι Metallica στο Fillmore γιορτάζοντας τα 30 χρόνια πορείας τους. Η παρουσία του Dave Mustaine φυσικά έκλεψε την παράσταση όπως επίσης και συμμετοχή των αρχικών μελών του γκρουπ Ron McGovney(μπάσο) και Lloyd Grant(κιθάρα) ενώ για τις συμμετοχές των Ozzy Osbourne και Geezer Butler, Jason Newsted τα λόγια είναι περιττά.
Στο εν λόγω live οι Metallica έπαιξαν άλλο ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι από το "Death Magnetic"( Rebel Of Babylon).

01. Orion

02. Through the Never

03. Ride the Lightning

04. The God That Failed

05. Welcome Home (Sanitarium)

06. Rebel Of Babylon (ακυκλοφόρητο κομμάτι από το "Death Magnetic)

07. Blackened (με μέλη του fan-club Dennis, Annette Diaz)

08. Dirty Window (Bob Rock)

09. Frantic (Bob Rock)

10. Sabbra Cadabra (BLACK SABBATH, Geezer Butler)

11. Iron Man (BLACK SABBATH, Ozzy Osbourne, Geezer Butler)

12. Paranoid (BLACK SABBATH, Ozzy Osbourne, Geezer Butler)

13. King Nothing (Jason Newsted)

14. Whiplash (Jason Newsted)

15. Motorbreath (Hugh Tanner)

16. Phantom Lord (Dave Mustaine)

17. Jump In The Fire ( Dave Mustaine)

18. Metal Militia ( Dave Mustaine)

19. Hit The Lights (με τους Lloyd Grant, Dave Mustaine, Ron McGovney)

20. Seek and Destroy ( Jason Newsted, Dave Mustaine, Lloyd Grant, Ron McGovney, Hugh Tanner, Mark Osegueda και THE SOUL REBELS).

http://www.rockway.gr/

MYSTIC PROPHECY: “Ravenlord”

2011-12-08T21:01:00.000+01:00

Έβδομη δουλειά των Γερμανών, οι οποίοι με τους δυο “δικούς μας” Έλληνες μαχητές στις τάξεις τους, δημιούργησαν το “Ravenlord”, ένα πολύ δυνατό power metal δίσκο, ίσως από τους δυνατότερους που έχω ακούσει τελευταία, αν και ως ακροατής έχω ένα παράπονο, το οποίο θα αναφέρω παρακάτω.

Αν και η δουλειά αυτή λοιπόν, είναι τίμια και τα 11 κομμάτια είναι δυνατά φλερτάροντας ακόμη και με πιο A.O.R καταστάσεις (άκου “Eyes of the Devil”), δεν έχουν, ή τουλάχιστον εγώ δε βρήκα κανένα σημείο, ρεφρέν ή μελωδία που να είναι “πιασάρικη” και αυτό σε ένα κοινό θνητό όπως εγώ, αντιστοιχεί με τον όλεθρο, κάνοντας με να μη βρίσκω από πού να πιαστώ!

Επιπλέον αν και η φωνή του Λιαπάκη ανήκει στις καλύτερες του χώρου, την οποία επίσης έχει δουλέψει αρκετά, δεν βρίσκεις ούτε εκεί τη χροιά ώστε να την ταυτοποιήσεις με το συγκρότημα ή με το πρόσωπο του!

Το παράπονο μου λοιπόν είναι πως.. αρκετά πια με τη μουσική Ι.Ι.Ε.Κ!! Ενώ έχω στα χέρια μου ένα δυνατό δίσκο, δε βρήκα πουθενά καμία καινοτομία, ούτε η διασκευή στο “Miracle Man” του Ozzy έκανε κάποια ιδιαίτερη διαφορά ή αίσθηση. Ίσως να φταίει ότι η παραγωγή έγινε από τον γνωστό παραγωγό Nordstrom (Arch Enemy, Exhumation κ.α.), ίσως γιατί το επίπεδο και ο συναγωνισμός έχει ανέβει προ πολλού, ίσως γιατί κι εμείς ως ακροατές ζητάμε πολλά.

Συμπερασματικά λοιπόν καταλήγω πως δεν είναι ο δίσκος που θα τον προσπεράσεις έτσι απλά, μα δε θα σταθείς κι όλας για πολύ σε αυτόν, αν και κομμάτια όπως το ομώνυμο “Ravenlord” (άραγε γιατί το έβαλαν πρώτο στο Tracklist..;;!! Άλλη μια κακή επιλογή!), είναι πολύ καλά σε γενικές γραμμές!

Καλή προσπάθεια από τους Mystic Prophecy, αλλά τολμώ να πω παράλληλα και εις ανώτερα, μιας και το έχετε παίδες!

Μιχάλης Κανακουσάκης

Νέο ακυκλοφόρητο τραγούδι από το "Death Magnetic" των Metallica

2011-12-08T21:00:00.002+01:00

NIGHTWISH: “Imaginaerum”

2011-12-05T21:46:00.002+01:00

Είναι φορές που δεν αρκεί απλώς ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο για να ταράξεις τα νερά. Πέρα από την “ιδέα” χρειάζεσαι και τις συνθέσεις οι οποίες θα την υποστηρίξουν και θα αποτελέσουν τη μετουσίωση του μουσικού οράματός σου. Δυστυχώς, στο “Imaginaerum”, οι Nightwish δεν ανταπεξήλθαν στο δύσκολο στόχο που οι ίδιοι έθεσαν.

Δεν ανήκω σε αυτούς που αναπολούν την Tarja, καθώς τα συνεχή οπερατικά φωνητικά και το αδυσώπητο “λα λα λα” με κουράζει εύκολα. Βέβαια, αυτό δε σημαίνει πως απορρίπτω δισκάρες όπως τα “Oceanborn” και “Once”, τα οποία ακούω συχνά πυκνά. Γενικά τη συμπαθώ την Anette και το “Dark Passion Play”, είτε κάποιοι το παραδέχονται, είτε όχι, ήταν μια εξαιρετική κυκλοφορία από κάθε άποψη. Θέλοντας λοιπόν ο Tuomas Holopainen και η παρέα του, να ανεβάσει ακόμη περισσότερο τον πήχη, αποφάσισαν να δώσουν μια διαφορετική χροιά στο νέο τους πόνημα. Έτσι λοιπόν, πέρα από την άριστη παραγωγή και τις μαγικές ενορχηστρώσεις, το “Imaginaerum” φέρει έναν αέρα θεατρικού έργου. Ή τέλος πάντων, στο περίπου… Γιατί ενώ το όλο στήσιμο είναι σωστό, η απόδοση χωλαίνει!

Το “Imaginaerum” είναι ένα album γεμάτο μέτρια κομμάτια, σε συσκευασία πολυτελούς soundtrack. Σαν να έχεις ένα πανάκριβο ολοκαίνουριο αμάξι, με είκοσι χρόνων μηχανή και μικρή ιπποδύναμη. Ότι θα σε πάει στον προορισμό σου είναι βέβαιο, αλλά θα σου βγάλει την ψυχή, ενώ σίγουρα δεν είναι αυτό που περίμενες όταν το αποκτούσες. Τα μόνα ίσως τραγούδια που αξίζουν είναι τα “Storytime”, “Ghost River”, “Scaretale”, “Last Ride of the Day” και “Song of Myself” (αν και το συγκεκριμένο θα έπρεπε να είναι μικρότερο σε διάρκεια). Τα υπόλοιπα δεν είναι άσχημα, αλλά αδιάφορα. Οι μπαλάντες δε, του δίσκου, όχι μόνο δε με συνεπήραν, αλλά με έκαναν να αδημονώ για το επόμενο κομμάτι… Γενικά μια πομπώδης προσέγγιση καθόλη τη διάρκεια του cd, που δεν ανταποκρίνεται στο ποιόν των συνθέσεων. Δόθηκε προφανώς μεγαλύτερο βάρος στο περιτύλιγμα (παραγωγή, ατμόσφαιρα, ενορχήστρωση) παρά στην ουσία (μουσική).

Οκ, η ιδέα δεν τους πέτυχε… Αυτό φυσικά δε σημαίνει κάτι, μιας και στο είδος τους εξακολουθούν να αποτελούν μια από τις ποιοτικότερες μπάντες και όλοι κάποτε στραβοπατούν. Προσωπικά δεν κατατάσσω το “Imaginaerum” μαζί με τα χειρότερα της χρονιάς, παρότι περίμενα κάτι πολύ καλύτερο. Το θεωρώ ως μια κακή απόδοση μιας εξαιρετικής ιδέας, η οποία μπορεί να εξελιχθεί στο μέλλον και να πάει το σχήμα σε άλλα μονοπάτια. Γιατί, ωραία τα πληκτράκια και τα υψίφωνα φωνητικά, αλλά καμιά φορά χρειάζεται και κάποια διαφοροποίηση από τα τετριμμένα, έστω και εάν δε σου φτουρήσει την πρώτη φορά…

Στέφανος Στεφανόπουλος

ΥΕS: "90125"

2011-12-04T19:16:00.002+01:00

Το ενδέκατο και πιο εμπορικό άλμπουμ των θρυλικών ΥΕS έχει αρκετό παρασκήνιο πριν κυκλοφορήσει στην αγορά. Είχε προηγηθεί το 1980, η κυκλοφορία του άλμπουμ “Drama” (πολλοί υποστηρίζουν ότι ήταν όντως ένα δράμα…) που έπειτα οδήγησε για αρκετό χρονικό διάστημα στο “πάγωμα” της μπάντας.

Το συγκρότημα είχε σκορπίσει αφού στο “Drama” δεν συμμετείχαν οι Jon Anderson και Rick Wakeman ενώ οι υπόλοιποι Alan White (drums) και Chris Squire (μπάσο) έφτιαχναν τους Cinema και ο Steve Howe ήδη έκανε επιτυχία με τους Asia. H παρουσία του Νοτιοαφρικανού κιθαρίστα, Trevor Rabin στην επανασύσταση των Yes και της δημιουργίας του “90125” είναι καταλυτική αφού είχε συμπράξει και αυτός με τους Cinema αν και παραλίγο να καταλήξει στους Asia. O Rabin λοιπόν είχε κυκλοφορήσει μερικά καλά σόλο άλμπουμ κάτι που είχε τσεκάρει ο μπασίστας των Yes, Chris Squire μαζί με τον ντράμερ Alan White και δούλευαν εκείνο το διάστημα με το όνομα ΧΥΖ (καμία σχέση με τους αμερικανούς hard rockers) και στη συνέχεια μετεξελίχθηκαν στους Cinema με σκοπό να κυκλοφορήσουν το 1983 το πρώτους τους δίσκο. Στη πορεία όμως συναντήθηκαν οι δρόμοι τους ξανά με τον πληκτρά Tony Kaye και τον τραγουδιστή Jon Anderson, οι οποίοι δήλωσαν ενθουσιασμένοι από τον υλικό των Cinema και συμφώνησαν να συμμετάσχουν στο άλμπουμ που συνθετικά αποτελείται κυρίως από ιδέες του Trevor Rabin. Παρότι ο T. Kaye ήταν έτοιμος να ενεργοποιηθεί δεν ήθελε τον T.Horn να συμμετέχει λόγω πικρής προηγούμενης εμπειρίας και χρησιμοποιήθηκε ο Eddie Jobson (UK, Roxy Music, Jethro Tull) στα πλήκτρα που σημειωτέον είναι και στην αρχική έκδοση του video clip, “Owner of a Lonely Heart”. Όμως στη συνέχεια τα βρήκε η μπάντα με τον Kaye (λόγω νομικού κολλήματος για το όνομα) και ο E.Jobson αρνήθηκε να μοιράζεται τα keyboards μαζί του και αποχώρησε οριστικά. Έτσι λοιπόν αφού στην ουσία οι Cinema ήταν τα 4/5 των YES, αποφάσισαν να μην κυκλοφορήσουν το “90125” με το νέο τους όνομα αλλά με το θρυλικό όνομα που τους έκανε τεράστιους στην classic & progressive rock κοινότητα. Την παραγωγή αναλαμβάνει ο τρομερός Trevor Horn, που βοηθάει και στα δεύτερα φωνητικά ενώ ο τίτλος “90125” προκύπτει από τον αριθμητικό κατάλογο της ATCO Records αφού αυτό ήταν το νούμερο που τους έδωσε η εταιρία τους για την κυκλοφορία του άλμπουμ.

Τώρα για να έρθουμε στα τραγούδια του δίσκου εκείνο που χαρακτηρίζει το “90125” που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1983, είναι σίγουρα η τεράστια επιτυχία που έκανε το “Owner of a Lonely Heart” σε σημείο να σκαρφαλώσει στην κορυφή του Billboard. Σε αυτό βοήθησε τόσο το παρανοϊκό και συμβολικό video clip αλλά και ο εκπληκτικός κιθαριστικός ρυθμός με την εισαγωγή να παραμένει κλασσική ακόμη και σήμερα. Το “Hold On” που ακολουθεί είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ με την κιθάρα του Rabin να δένει τέλεια με την υπέροχη φωνή του J.Anderson και το ρεφρέν να σε απογειώνει κυριολεκτικά. Το “It Can Happen” περιέχει μία μελαγχολική μελωδία που στη συνέχεια εξελίσσεται σε ένα μοναδικό ρεσιτάλ ουράνιας ερμηνείας του Anderson. Στη συνέχεια συναντάμε το κορυφαίο τραγούδι του δίσκου το φοβερό “Changes” όπου παντρεύεται σε απίστευτο βαθμό το progressive και το aor με τις εναλλαγές να είναι αλλεπάλληλες και γοητευτικές. H εισαγωγή του συγκεκριμένου κομματιού είναι εκπληκτική με τα keyboards να κυριαρχούν και στη συνέχεια να διεισδύουν οι κιθαριστικοί ρυθμοί του Rabin όπου ισορροπούν τους ενορχηστρωτικούς ακροβατισμούς ενώ όταν μπαίνει η πανέμορφη φωνή του Νοτιοαφρικανού δημιουργού, το κομμάτι γίνεται θεϊκό και στη συνέχεια έρχεται το ρεφρέν όπου γίνεται ένας art-melodic οργασμός με την φωνή του Anderson να “επεμβαίνει” μοναδικά που σε “στέλνει” στον αιώνιο ροκ παράδεισο! ‘Έπειτα ακολουθεί το “ταχύτατο” ορχηστρικό “Cinema” που παραπέμπει έντονα σε παλιότερες δουλειές του συγκροτήματος ενώ το “Leave It” επαναλαμβάνει ξανά το εμπνευσμένο παιχνίδι Rabin & Anderson στα φωνητικά (επιρροές και από Beach Boys) με λιγότερη κιθάρα και περισσότερα πλήκτρα και το οποίο πήγε αρκετά καλά στα chart αφού έφτασε μέχρι το Νο 24. Το “Our Song” είναι ένα δυνατό aor κομμάτι με τα keyboards να “σκοτώνουν” και τις μικρές του μεταμορφώσεις να είναι συναρπαστικές και φυσικά το reffrain να αποτελεί ένα “χαμένο ύμνο”. Τα “City of Love” και “Hearts” που κλείνουν το άλμπουμ είναι δύο τρομερά κομμάτια με το πρώτο να σε μαγνητίζει με τις μελωδικές του γραμμές και το δεύτερο να δίνει ένα γλυκό και λυρικό τόνο. To “90125” όταν κυκλοφόρησε λοιδορήθηκε από τους τότε ειδήμονες (μάλιστα ένας από αυτούς πρωταγωνιστεί ακόμη και σήμερα σε πετυχημένη τηλεοπτική νεανική εκπομπή). Όμως αποτελεί μία σημαντική στιγμή των βασιλιάδων του art-rock που κατάφεραν με περισσή δεξιοτεχνία να δείξουν πως παίζεται το melodic-prog rock και στην πιο εμπορική του εκδοχή . Καταπληκτικό άλμπουμ, άψογη παραγωγή και με τραγούδια όπως τα “Owner of a Lonely Heart” και “Changes” να μας σημαδεύουν παντοτινά. Ευλογημένος δίσκος…

TRACKLIST
“Owner of a Lonely Heart"
"Hold On"
"It Can Happen"
"Changes"
"Cinema"
"Leave It"
"Our Song"
"City of Love
“Hearts"

ΜΕΛΗ
Jon Anderson (φωνητικά)
Tony Kaye (κήμπορντς)
Trevor Rabin (κιθάρα, φωνητικά)
Chris Squire (μπάσο)
Alan White (drums)

Φώτης Μελέτης

SONATA ARCTICA: “Live in Finland”

2011-12-01T22:46:00.000+01:00

Ποτέ δε κατάλαβα το λόγο ύπαρξης ενός Live cd και για να πω την αλήθεια, προσωπικά πάντα στράβωνα με τη τύχη που είχαν οι εκατοντάδες ή και χιλιάδες παρευρισκόμενοι στο live που.. θα σκότωνα ώστε να ήμουν παρών!

Επίσης τα κομμάτια δεν ήταν ποτέ τόσο “ok”, όσο σε ένα στουντιακό cd, κάτι που από τη μια με χαλούσε και από την άλλη μου υπενθύμιζε την απουσία μου, κάνοντας με να πρασινίζω και να μεγαλώνω επικίνδυνα! Και όχι.. δεν εξαιρούσα ούτε τα Live dvd, εκτός και αν η τηλεόραση δεν είχε καμιά ταινιούλα αξιόλογη ή στις πρόσφατες μέρες μας, να μη βρισκόμουν να αναθεματίζω τους 29 κατασκευαστές του “Lost”, για τη μπαρούφα τέλος που μας έδωσαν κι έτσι να με ανάγκαζαν να δω ώστε να ξεσπάσω για 566 φορά το “Μπράφ”, του συντρόφου και συμπολεμιστή Mikeus στο youtube!

Εντάξει παραδέχομαι ότι υπάρχουν Live dvd που λειτουργούν ως κράχτες και σε κάνουν να θέλεις να είσαι οπωσδήποτε στην επόμενη συναυλία που θα δώσει το Χ συγκρότημα, μα πείτε μου.. θα βάζατε ποτέ να ακούσετε ένα κομμάτι σε ζωντανή εκτέλεση και αν ναι, πόσες φορές;

Παραδέχομαι πως με τα κατάλληλα μέσα του σήμερα (L.C.D τηλεόραση 52 ιντσών, surround 5.1 ηχεία, Blu-Ray dvd, πολυθρόνα μασάζ/ηλεκτροσόκ, φουσκωτή κούκλα κ.α), βρίσκεσαι σε μια κατάσταση ας την ονομάσουμε, “in the concert”, το ζεις με λίγα λόγια και αυτό είναι κάτι που οπτικοακουστικά οι Φιλανδοί power metallers Sonata Arctica το πέτυχαν..!

Ή τέλος πάντων το ακουστικό μέρος με τα 22 τραγούδια (συν την εισαγωγή), αφού τα dvd 2 στον αριθμό, είτε σε απλή έκδοση είτε σε blu-ray, δεν ήρθαν ποτέ στα χέρια μας, οπότε περιορίζομαι στο ακουστικό μέρος της όλης δουλειάς! Στο μεν πρώτο dvd θα βρείτε 19 κομμάτια και στο δεύτερο αρκετά extra features και tour documentaries που πιστεύω να ικανοποιήσουν οποιοδήποτε οπαδό της μπάντας!

Συμπερασματικά και καταλήγοντας, θα πω ότι το απόσταγμα των 370 λεπτών μουσικής, μόνο αδιάφορους δε σας αφήσει, αν και επιμένω ότι προτιμώ να βρίσκομαι παρών σε ένα live και να χρησιμοποιώ το live cd/dvd, ως ένα extra και ως ένα συμπλήρωμα στη δισκογραφία του εκάστοτε αγαπημένου μου συγκροτήματος!

Μιχάλης Κανακουσάκης

STEEL PANTHER: “Balls Out”

2011-11-29T22:00:00.002+01:00

Η μπάντα που δημιουργήθηκε για να παρωδήσει τα συγκροτήματα που μεσουρανούσαν στα 80s στο χώρο του hair metal, είναι παρούσα με την κυκλοφορία του “Balls Out”, που διαδέχεται το επιτυχημένο ντεμπούτο, “Feel The Steel”.

Κριτικές έντονες δέχθηκαν για τους σεξιστικούς στίχους και την ακρότητα στις εμφανίσεις τους, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι δημιουργούν σιγά-σιγά έναν πυρήνα αφοσιωμένων οπαδών ανά τον κόσμο, αλλά και στην Ελλάδα. Βέβαια, πέρα από τις εμμονές τους σε στίχους, εμφανίσεις, συνεντεύξεις και εξώφυλλα πρόκειται για εξαιρετικούς μουσικούς με ποιότητα μουσικών επιλογών στις συνθέσεις τους. Το παρελθόν αυτής της τετράδας είναι καλοστηριγμένο διότι, κέρδισαν τη δημοφιλία τους στην αρχή τους αιώνα, εμφανιζόμενοι στα club της πασίγνωστης Sunset Strip με την αρχική επωνυμία Metal Shop (που σύντομα άλλαξε σε Metal Skool και τελικά διαμορφώθηκε σε Steel Panther). Συνέχισαν τις εμφανίσεις τους κάθε Δευτέρα βράδυ στο επίσης πασίγνωστο Viper Room, παίζοντας διασκευές από hair metal hits παρωδώντας τις μπάντες με τα hits που έγιναν γνωστές. Δεν πρέπει να παραβλέψουμε, ότι ο frontman Michael Starr (φωνή, ακουστικές κιθάρες), με το πραγματικό όνομα του Ralph Saenz , ήταν παρών στους L.A. Guns κυκλοφορώντας το 6 συνθέσεων EP “Wasted”. Ομοίως και ο κιθαρίστας Satchel (Russ Parrish) ήταν μέλος των War & Peace, του πρώην μπασίστα των Dokken, του Jeff Pilson και της μπάντας Fight, που έφτιαξε ο Rob Halford. Εμφανίστηκε επίσης με τη μπάντα Electric Fence με μέλη των Racer X, τους Paul Gilbert και Jeff Martin. Διόλου άσχημα… Άρα δεν πρόκειται για πρωτάρηδες στη μουσική βιομηχανία και γιαυτό το “Balls Out” είναι μία εξαιρετική επιτομή hair metal συνθέσεων , με εξαιρετικά κιθαριστικά riffs , έξυπνους πλην όμως σεξιστικούς στίχους, μία δυναμική και ακριβέστατη rhythm section και πολύ ταιριαστά φωνητικά για το είδος, χωρίς βέβαια να απουσιάζουν οι πιασάρικες και ευκολομνημόνευτες μελωδίες. Φυσικά το πνεύμα των 80s είναι διάχυτο και οι φίλοι της περιόδου θα αναγνωρίσουν τις επιρροές από Mötley Crüe της περιόδου Dr. Feelgood ενώ σε άλλα σημεία θυμίζουν λίγο από Dokken. Ξεχώρισα το “It Won’t Suck Itself”, με την εμβληματική εικόνα της hair metal περιόδου, τον κιθαρίστα των Extreme, Nuno Bettencourt, σε ένα μελωδικότατο σόλο. Και φυσικά δε θα μπορούσε να λείψει μία μπαλάντα από την περίοδο που αναφέρονται έστω και παρωδιακά, το “Weenie Ride”, η κλασική “ελαφριά” συνοδεία πιάνου σύνθεση, που κλείνει την κυκλοφορία αυτή επάξια. Γενικά το άλμπουμ απευθύνεται για τους φίλους της περιόδου που γουστάρουν την all night party φάση και η μουσική των Steel Panther είναι η κατάλληλη για αυτούς. Όσο για τους υπόλοιπους είναι… ένα εξαιρετικής μουσικής ποιότητας δημιούργημα… Άλλωστε, ούτε και οι ίδιοι παίρνουν τον εαυτό τους και πολύ σοβαρά.

Νότης Γκιλλανίδης

To καινούργιο κομμάτι του τραγουδιστή των Ratt

2011-11-29T21:59:00.002+01:00

Levellers live report

2011-11-29T21:57:00.002+01:00

Καταρχήν χωρίς να θέλω να επαινέσω τους διοργανωτές, οι Levellers είναι μία από τις κορυφαίες live μπάντες του πλανήτη και μπράβο σε εκείνους που τους επέλεξαν για να τους θαυμάσουμε και ζωντανά. Η βραδιά ξεκίνησε με ένα ελπιδοφόρο καλλιτέχνη τον Ορέστη Ντάντο, ο οποίος με τις φορτισμένες ελληνόφωνες ηλεκτροακουστικές συνθέσεις του και τη ζεστή ερμηνεία του, κέρδισε το λιγοστό κοινό που είχε έρθει μέχρι εκείνη την ώρα και του ευχόμαστε να συνεχίσει και στο μέλλον σε αυτό το υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο.

Το Gagarin αν και μισογεμάτο αφού οι υποτιθέμενοι indie rock οπαδοί δεν γέμισαν το Club (αυτοί έχασαν), έζησε απίθανες στιγμές από μία μπάντα που παίζει αυτό που λέμε ροκ για το λαό με απλότητα, κέφι και τρομερή ενέργεια. Οι σκοτσέζικες γκάιντες που ήχησαν ως εισαγωγή του “One Way” έδωσαν το σήμα για την έναρξη ενός ασταμάτητου folk-rock party. To θεότρελο βιολί του Jonathan Sevink συνδυαζόταν τέλεια με τις hard rock κιθάρες του Simon Friend (άψογος και στο μαντολίνο) και την υπέροχη φωνή του Mark Chadwick. Η επιβλητική σκηνική παρουσία του Jeremy Cunningham στο μπάσο έδινε μεγαλύτερη δύναμη στην εκτελεστική δεινότητα των μουσικών και ο κόσμος ανταποκρίθηκε άμεσα στο party που είχε ήδη ανάψει για τα καλά. Το μενού των Levellers περιλάμβανε σχεδόν όλα τα σπουδαία και υπέροχα τραγούδια της μπάντας όπως τα “The Game”, “Fifteen Years”, “Liberty Song”, “Another Man's Cause”, “Battle Of The Beanfield”, “The Riverflow” και όπως καταλαβαίνετε το θρυλικό άλμπουμ “Levelling the Land” είχε την τιμητική του. Άλλες στιγμές που ξεχώρισαν ήταν σίγουρα αυτό το τεράστιο “φουγάρο-όργανο” που βγήκε στη σκηνή και ονομάζεται Didjerido και αποτελεί μία ιδιαίτερη στιγμή του live ενώ η φανταστική διασκευή στο “The Devil Went Down to Georgia” των αξέχαστων Charlie Daniels Βand δημιούργησε μία εκρηκτική ατμόσφαιρα στο club. Η κλήρωση μίας κιθάρας για ένα τυχερό που θα είχε την υπογραφή της μπάντας αποτέλεσε ένα μικρό happening πριν από encore που ξεκίνησε με το zeppelinικό “Hope Street” και έκλεισε με δύο εξαίσια τραγούδια, τα “Carry me” και “Beatifull Day”. Για μένα που έχω δει αμέτρητα live (λόγω ηλικίας κυρίως…) ήταν μία εκπληκτική βραδιά και διαπίστωσα ότι αυτή η μπάντα ζει για το σανίδι και της εύχομαι να μείνει πολλά χρόνια εκεί πάνω και να ξαναπεράσει από τα μέρη μας και την επόμενη χρονιά.

Κείμενο: Φώτης Μελέτης

FIONA: “Unbroken”

2011-11-28T17:43:00.000+01:00

Είναι θαυμάσιο να ξαναβλέπεις στο μουσικό παρόν πρόσωπα και να ακούς φωνές που σημάδεψαν την εφηβεία σου και γίνεται όμως ακόμη καλύτερο όταν διαπιστώνεις ότι η φωνή παραμένει αναλλοίωτη και η συνεργασία της με αξιόλογα ονόματα του χώρου κάνουν τη μουσική επιστροφή της, τουλάχιστον αξιάκουστη… και εξηγούμαι: Σίγουρα όλοι οι αφοσιωμένοι εντρυφήσαντες οπαδοί του μελωδικού ροκ στα 80s θυμούνται τη Fiona Flanagan.

Η αμερικανίδα τραγουδίστρια (με ιρλανδέζικες ρίζες) θα θυμούνται οι παλαιότεροι, ότι είχε επιτυχίες με τα “Talk To Me”, “Hopelessly Love You” και ιδιαίτερα με το “Everything You Do (You're Sexing Me)”, σε ένα ντουέτο με τον Kip Winger, που τότε τον χρέωναν ως συνοδό της (κουτσομπόληδες γίναμε). Έκανε και το πέρασμα της ως ηθοποιός και τραγουδώντας το soundtrack στην ταινία “Hearts Of Fire” και μετά από 4 αξιοπρεπή άλμπουμ εξαφανίστηκε όμως από τη μουσική σκηνή το 1992. Δε γνωρίζω , πόσοι από εμάς περιμέναμε την επιστροφή της στο χώρο, αλλά στα 50 της η σύζυγος και μητέρα πλέον επέστρεψε και έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι η δυναμική, αισθησιακή φωνή της έχει γίνει καλύτερη με τα χρόνια με τη βοήθεια δε στην παραγωγή και την σύνθεση από τους James Christian και τον πανταχού παρόντα Tommy Denander κυκλοφορεί το “Unbroken”. Οι συνθέσεις έχουν γίνει με τους προαναφερθέντες και την εγγλέζικη ομάδα συνθετών με την επωνυμία The Elements και συνδημιουργοί είναι ο Marc Tanner (παραγωγός στο υπερεπιτυχημένο άλμπουμ “After The Rain” των NELSON) καθώς και η 80s συνθέτρια-είδωλο Holly Knight (Heart, Aerosmith, Bonnie Tyler, Rod Stewart, Tina Turner, KISS μεταξύ άλλων). Με τόσο ικανή ομάδα και την εξαιρετική φωνή της θα περίμενε κανείς ίσως το άριστο όμως… Είναι ένα άλμπουμ με τις καλές του στιγμές αλλά και τις αδύναμες π.χ το “Shadows Of The Night”, που είναι μία διασκευή στο τραγούδι της Pat Benatar, τα αισθησιακά φωνητικά της το απογειώνουν όπως και η έτερη διασκευή στην σύνθεση των Prophet, το “Everything You Are”, μία φανταστική ημι-μπαλάντα με φοβερό refrain, εκπληκτικό χορωδιακό μέρος και ένα εκπληκτικό σόλο στην κιθάρα από τον Tommy Denander στο κλείσιμο. Και για να μη θεωρηθεί ως το άλμπουμ των διασκευών, υπάρχει και το εκπληκτικό ντουέτο με την αρχόντισσα του A.O.R, Robin Beck στο “This Heart”, με διάχυτο το αίσθημα των 80s και τις φωνές τους να δένουν αρμονικότατα. Μέχρι εκεί όμως ένα μελωδικό άλμπουμ –επιστροφής που αξίζει σίγουρα του ακούσματος σας, με την αναμονή για το επόμενο της. Τελικά η κυρία Fiona Flanagan ξέρει να τραγουδά και η ζεστή, αισθησιακή φωνή της είναι καλύτερη από ποτέ…

Νότης Γκιλλανίδης

INFIDEL: “King of Cynical Control”

2011-11-27T14:57:00.002+01:00

Το ντεμπούτο των Infidel, πέντε περίπου χρόνια πριν, είχε αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές. Και εάν κάποιοι νομίζουν πως αυτό οφείλεται στα “ονόματα” που απαρτίζουν το group, τότε αυτοί καλά θα κάνουν να αφήσουν παράμερα τις προκαταλήψεις τους και να το ξανακούσουν.

Η δεύτερη δουλεία των Infidel καθυστέρησε αρκετά, αλλά για να είμαι ειλικρινής, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Μέσα σε πέντε χρόνια πολλά αλλάζουν και σίγουρα ωριμάζουν και αυτό ακριβώς συμβαίνει στο “King of Cynical Control”! Οι μουσικοί (και κατ’ επέκταση η μουσική) παραμένουν ίδιοι μεν, αλλά όχι στάσιμοι. Δεν άλλαξαν το ύφος τους, αλλά σίγουρα αισθάνεσαι τη διαφορετικότητα της νέας τους δουλειάς. Το νεωτεριστικό doom που προτείνουν με τις διάσπαρτες stoner πινελιές και την εμβόλιμη 70ίλα που “στοιχειώνει” το album, δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης πως σε άλλες, λιγότερο digital, εποχές, οι Infidel θα πρωταγωνιστούσαν στην εγχώρια σκηνή. Και εκεί που δείχνει η μπάντα την αξία της είναι πως παραδίδουν μαθήματα σοβαρότητας, μέσω της απλότητας των συνθέσεών τους. Δε χρειάζονται απαραίτητα εκατό αλλαγές ρυθμικών σε κάθε κομμάτι, για να χαρακτηριστεί “πολύπλευρο”! Μια- δυο καλές ιδέες, ένα σαρωτικό riff και μια ώριμη προσέγγιση, αρκούν για να χτίσουν ένα soundtrack μουσικής τέρψης, χωρίς φανφάρες και πολλά πολλά! Και παρόλο που οι καιροί δεν ευνοούν (εμπορικά πάντα) τους καλλιτέχνες, οι Infidel έχουν κάθε λόγο να είναι περήφανοι για το “King of Cynical Control”, καθώς βάζουν και αυτοί με τον τρόπο τους ένα ακόμη λιθαράκι στην, τόσο αδικημένη και ταλαιπωρημένη, ελληνική metal σκηνή.

Στέφανος Στεφανόπουλος

ΥΓ η διασκευή στο “Here Comes The Rain Again” των Eurythmics, απλά “σκοτώνει”! Και πρόκειται για “διασκευή” και όχι για καμιά κούφια και ανούσια “επανεκτέλεση”, έτσι;

CROSSFADE: “Secret Love”

2011-11-24T11:43:00.002+01:00

Την περίπτωση των Σουηδών CROSSFADE τυγχάνει να την παρακολουθώ από το ξεκίνημα της που συνέβη το 2004. Η μπάντα που προβάλλει ως βαρύ πυροβολικό, την έξοχη φωνή του σπουδαίου ερμηνευτή Goran Edman (Yngwie Malmsteen, Karmakanic, Street Talk, Kharma) κινείται σε λιτά, ρυθμικά και ήρεμα ηχητικά μονοπάτια.

Οι Lars Hallbäck και Richard Stenström καθώς και τα αδέλφια Per και Sven Lindvall έχουν αποδώσει συνθετικά τα μέγιστα στο ύφος που φλερτάρουν ενώ με το νέο τους άλμπουμ “Secret Love” καταφέρνουν να θυμίζουν έντονα συγκροτήματα όπως τους Alan Parsons Project, Steely Dan, Toto, Sting, Eagles και Chicago. Οι μελαγχολικές μελωδίες συνδυάζονται υπέροχα με νοσταλγικές τραγουδιστικές αρμονίες και το επιπλέον στοιχείο από τα προηγούμενα άλμπουμ της μπάντας είναι οι δυνατές και οι εμπνευσμένες κιθαριστικές διαδρομές εμπλουτισμένες με μικρά και έξυπνα σόλο κι όλα αυτά αρκετά δουλεμένα ενώ η σημαντική προσθήκη των πνευστών δημιουργεί μοναδικά ηχοχρώματα στο “Secret Love”. Για τον αγαπημένο μας Goran Edman δεν χρειάζεται να κάνουμε ιδιαίτερες αναφορές μιας και αποδεικνύει και σε αυτή την κυκλοφορία ότι η λέξη “ανατριχίλα” είναι συνυφασμένη με την ερμηνευτικό του μεγαλείο. Τραγούδια όπως τα “Heart Of Hero”, “Waiting for A Miracle”, “In My Mind” και “Seconds and Eons” περιέχουν πολύ, μα πολύ συναίσθημα και μεγάλες δόσεις γλυκιάς ευαισθησίας. Την μίξη έχει αναλάβει ο Bernard Löhr, γνωστός από τις δουλειές του με τους ABBA, Celine Dion και Westlife. Γενικά θα έλεγα πως το “Secret Love” είναι μία πολύ καλή παρέα για να αποφορτίσουμε τις μπαταρίες μας μετά από μία δύσκολη μέρα στη δουλειά ή για να απολαύσουμε ένα μελαγχολικό κυριακάτικο πρωινό στο μπαλκόνι μας.

Φώτης Μελέτης

TRILLIUM: “Alloy”

2011-11-23T21:14:00.000+01:00

Η Amanda Somerville αποτελεί μία από τις καλύτερες και πιο δραστήριες γυναικείες φωνές στο χώρο του rock/metal αυτή τη στιγμή. Έχοντας ήδη αρκετά χρόνια στο μουσικό στερέωμα, έχει προλάβει να συνεργαστεί με μπάντες όπως oι Avantasia, οι Epica, οι Kamelot, οι After Forever κ.α. Παράλληλα, συνεργάστηκε με τον Michael Kiske στο πολύ καλό περσινό Kiske/Somerville ενώ παραμένει πολυάσχολη με τις συνθετικές αναζητήσεις της, το πιάνο και τη διδασκαλία φωνητικής σε μόνιμη βάση. Σημειωτέον, όλα αυτά χωρίς να την έχουν πάρει και τα χρόνια…

Οι Trillium αποτελούν πνευματικό της τέκνο καθώς -όπως η ίδια δηλώνει- αποτυπώνουν την τριαδικότητα στην ύπαρξή της και την καλλιτεχνική της φύση ενώ ο τίτλος του album “Alloy” (=κράμα δύο ή περισσότερων μετάλλων), έρχεται να συμπληρώσει τη φιλοσοφία της. Και πραγματικά, στο άκουσμα αυτού του album παρατηρεί κανείς έντονα την πολυσυλλεκτικότητα και τη συνδυαστική στη συνύπαρξη πολλών ετερόκλητων μουσικά στοιχείων και ιδεών. Το “Alloy” κατόπιν αυτού, αποτελεί την πιο ιδιότυπή της δουλειά μέχρι σήμερα και μέσα του μπορεί να ανακαλύψει κανείς πολλά διαφορετικά στυλ και ιδιώματα, άρτια συνδυασμένα και δομημένα. Αποτελεί ένα εντυπωσιακό υβρίδιο rock και metal μουσικής αισθητικής ενώ –σε στιγμές- φλερτάρει με το pop/rock ή και το hard rock ακόμη. Στην προσπάθεια αυτή έχει συμβάλλει τα μέγιστα η παρουσία του σπουδαίου Sascha Paeth, που έχει αναλάβει την παραγωγή ενώ έχει βάλει το λιθαράκι του και στη σύνθεση και ενορχήστρωση του όλου υλικού. H καθαρότητα της φωνής της Somerville σε συνδυασμό με το απίστευτο εύρος έκτασης που διαθέτει, τη βοηθά να έχει τρομερή εκφραστική ευκινησία και προσαρμοστικότητα, κάτι που γίνεται έκδηλο σε κομμάτια όπως το “Big Machine”, “Path Of Least Resistance”, “Coward”, και “Justifiable Casualty”. Ξεχωρίζουν επίσης, τα “Mistaken” και “Into The Dissonance”, που με πολύ όμορφες μελωδικές γραμμές, θα μπορούσε κάποιος κάλλιστα να τα κατατάξει στην κατηγορία του “hit”. Ακόμη, το “σκληροτράχηλο” και αμιγώς μεταλλίζον “Scream It”, όπου μας παραδίδει ένα εντυπωσιακό ντουέτο παρέα με τον Jorn Lande, αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα ενός πολύ καλού δίσκου.

Το album αυτό απευθύνεται σε μεγάλο εύρος ακροατών χωρίς καμία αμφιβολία. Θα έβαζα στοίχημα, πως με το “Alloy” η Amanda θα συστηθεί σε νέους “φίλους” και θα γίνει γνωστή σε σαφώς ευρύτερο κύκλο σε σχέση με αυτόν που ήταν γνωστή μέχρι σήμερα. Πέρα από το metal κοινό, το οποίο προφανώς και θα σπεύσει να την τιμήσει, οι φίλοι των Evanescence για παράδειγμα, καλό θα ήταν να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό το album. Ο μόνος κίνδυνος που διατρέχει η ξανθομαλλούσα αοιδός, είναι να περάσει στα ψιλά η παρούσα δουλειά της μέσα στη δίνη μιας εντυπωσιακά ποιοτικής χρονιάς για τα μουσικά δρώμενα. Θα ήταν άδικο.

Γιώργος Ευσταθίου

MITCH MALLOY: "Mitch Malloy II"

2011-11-20T22:29:00.000+01:00

Βλέποντας τη φωτογραφία του Mitch Malloy στην κυκλοφορία-follow up, του καταπληκτικού “Mitch Malloy II” του 1992, θα έλεγα ότι ο χρόνος άφησε αναλλοίωτη όχι μόνο τη μορφή του Mitch, αλλά και ενίσχυσε με πάθος και ποιότητα και τις ήδη πλούσιες φωνητικές του ικανότητες.

Σε αυτό το follow-up βέβαια έχει άξιους συμπαραστάτες, μία dream-team μουσικών όπως οι Phil Collen (Def Leppard), Pete Lesperance (Harem Scarem), Keith Howland (Chicago, Rick Springfield) στις κιθάρες, σε ένα flashback του πρώτου ομότιτλου άλμπουμ, ο Hugh McDonald (Bon Jovi, Alice Cooper) στο μπάσο και ο βιρτουόζος μαέστρος C.J. Vanston (King of Hearts, Richard Marx) που παίζει πλήκτρα και συνδημιουργεί. Και για μην υπάρξει παράπονο στα φωνητικά συμμετέχουν, οι Jeff Scott Soto, Bruno Ravel (Danger Danger) και ο θρύλος του AOR, Brett Walker που συνεισφέρει στο κομμάτι “I'm The One”, που αποτελεί και το πρώτο single. Με τέτοια επικουρία και τα φανταστικά του φωνητικά, το άλμπουμ ξεχειλίζει από την αίσθηση 80s και πρώιμων 90s συνθέσεων, οι αρμονίες, οι μελωδικότατες κιθάρες, τα πλήκτρα που “κελαηδούν” και φυσικά τα ΦΩΝΗΤΙΚΑ ενός τραγουδιστή που δεν απόλαυσε την αναγνώριση που ευρύτερα άξιζε, καθιστούν την κυκλοφορία τούτη μοναδική. Τουλάχιστον πάλι οι καλοί μου φίλοι που παραβρέθηκαν στο Firefest Festival , επικυρώνουν τα γραφόμενα μου και βεβαιώνουν περί του αληθούς. Το ξεχωριστό, με διαφορά τρίχας, “Falling To Pieces” είναι το καθημερινό άκουσμα που συντροφεύει τα ήδη καταπονημένα αυτιά μου από την κακοφωνία των δελτίων ειδήσεων και της πολύβουης Αθήνας χωρίς να παρακούω και τα υπόλοιπα. Εάν δεν ταξιδέψατε στο Nottingham στις 23 του Οκτώβρη επενδύστε με κλειστά μάτια και ορθάνοιχτα αυτιά…

Νότης Γκιλλανίδης

O B.KAISAS εξομολογείται...

2011-11-20T22:27:00.000+01:00

Ο Babis Kaisas κατόρθωσε με το εξαιρετικό άλμπουμ “Unify” να κάνει αίσθηση σε όσους ασχολούνται με το ντόπιο hard n’ heavy rock αλλά και να ακουστεί με σοβαρότητα και σε πολλές άλλες χώρες. Σ’ αυτό βέβαια βοήθησε σημαντικά η ενεργή συμμετοχή του σπουδαίου τραγουδιστή Tony Mills (Shy, TNT, Serpentine) που έδωσε μία ξεχωριστή οντότητα στο άλμπουμ. Ο B.Kaisas εξομολογήθηκε στο Rockway.gr τα όνειρα του για το δίσκο, τα προβλήματα που αντιμετώπισε αλλά και τις εμπειρίες που αποκόμισε από την συνεργασία του με τον Tony Mill…

Περιέγραψες μας συνοπτικά, με τι είχες ασχοληθεί καλλιτεχνικά τα προηγούμενα χρόνια;
Πριν την κυκλοφορία του ντεμπούτου μας σαν Kaisas, εργαζόμουν κάτω από το όνομα Zandem, μαζί με τον original drummer των Βρετανών SHY, και σε κάποια φάση με τον μπασίστα των επίσης Βρετανών Karallon, Dave Deeley, ο οποίος είχε αναλάβει τα φωνητικά για ένα μικρό χρονικό διάστημα στο project. Aυτά όλα έγιναν τις χρονιές 2006-07.Πιο πριν έγραφα κομμάτια μόνος μου, χωρίς ιδιαίτερο σκοπό. Απλά αποτύπωνα ιδέες, είτε σαν στίχους, είτε σαν μουσική. Δεν περίμενα ότι κάποια μέρα κάποιο από τα είδωλα μου (σ.σ. Alan Kelly) θα θέλει να δουλέψει μαζί μου. Και τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα δεν το πιστεύω (γέλια)!

Ποια προβλήματα αντιμετώπισες στη δημιουργία του άλμπουμ;
Προβλήματα πολλά, και διαφόρων ειδών… Ένα από αυτά ήταν, ότι ο τρόπος με τον οποίο ηχογραφούσα μόνος μου, μετά την συνεργασία μου με τον Alan Kelly, δεν ήταν και ο πιο σωστός. Οπότε όταν o Mark Stuart, που έκανε την μίξη, μου είπε “καλό θα ήταν να ξαναηχογραφήσεις το μεγαλύτερο μέρος από τις κιθάρες, για να ακούγεται καλύτερα σύμφωνα με τον τρόπο που θα σου υποδείξω”, έπεσα λίγο από τα σύννεφα. Βασικά γιατί δούλευα στα κομμάτια από το τέλος του 2007, και αυτό έγινε μέσα του 2010. Τελικά έκατσα, και ξαναηχογράφησα τα κομμάτια σε μόλις μια βδομάδα! Δεν σήκωνα ούτε τηλέφωνο! Επίσης ένα ακόμα άτομο που θα ήθελα να ευχαριστήσω, είναι ο Χρυσάφης Ταντανόζης (σ.σ. drummer των Crystal Tears), με τον οποίο γνωριζόμαστε 20 χρόνια τώρα, και με βοήθησε απίστευτα, όποτε χρειαζόμουν κάτι με τις demo ηχογραφήσεις μου. Υπάρχουν και άλλες αναποδιές που αντιμετωπίσαμε στην πορεία, αλλά “κάθε εμπόδιο σε καλό” που λένε…

Ποιες οι εντυπώσεις σου από τη συνεργασία με τον Tony Mills στα φωνητικά και πως προέκυψε;
Γνώριζα τον Tony μέσω internet, από την εποχή μου με τους Zandem. Τότε έτυχε να δουλεύει στο επερχόμενο άλμπουμ του Vital Designs, και μου πρότεινε να του στείλω κομμάτια που δεν θα χρησιμοποιούσαμε σαν Zandem, για ν'ακούσει. Του έστειλα 2 κομμάτια τα οποία ήταν σε πολύ αρχικό στάδιο, ήταν μόνο η βασική ιδέα, και δεν ταίριαζαν τελικά πολύ με το στυλ του άλμπουμ, που ήθελε να κάνει. Κανά 2 χρόνια μετά, αφού δούλευα πλέον μόνος σε κομμάτια, μιλήσαμε ξανά μέσω internet, και μου προσέφερε την βοήθεια του. Οπότε κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Ο Tony είναι μεγάλο κεφάλαιο στα φωνητικά, και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι έχει δουλέψει σε καμιά 50ριά άλμπουμ τα τελευταία 30 χρόνια! Ένα από αυτά ήταν και το “Night Songs”, των Cinderella, στο οποίο έχει κάνει τα backing φωνητικά. Τι να πω, απλά μεγάλη τιμή να συνεργάζεσαι με κάποιον με τέτοιο ταλέντο και ιστορία.

Με ποιο κριτήριο συνεργάστηκες και με τον βραζιλιάνο drummer Acacio Carvalho;
Ο Acacio είναι πραγματικά φοβερός drummer και είναι τιμή μου που συνεργάζομαι μαζί του. Είναι ο πρώτος που έχει ανοίξει rock μουσική σχολή στην Βραζιλία, παρότι τώρα πλέον ζει στις Η.Π.Α. Απλά είχα δει κάποια βίντεο του στην σελίδα του στο internet και τον προσέγγισα. Έχει πραγματικά προσωπικό στυλ, και τεχνικότατο και ακριβέστατο παίξιμο, χωρίς να χάνει το συναίσθημα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από έναν drummer…

Υπάρχει κάποια ιδιαίτερη ή χιουμοριστική στιγμή που συνέβη κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων;
Δεν μπορώ να θυμηθώ αυτή την στιγμή κάτι ιδιαίτερα αστείο, αν και σίγουρα είχαμε τις στιγμές μας. Κάτι που ήταν πολύ ιδιαίτερο και δύσκολο, ήταν όταν ο Τony Mills έπαθε καρδιακή προσβολή, και δεν ξέραμε αν θα επιβιώσει και σε πια κατάσταση. Ήταν περίπου στο τέλος των ηχογραφήσεων μας και μας τράβηξε λίγο πίσω. Αλλά ο Τony Mills είναι πραγματικά γενναίος σαν άνθρωπος και επανήλθε, ίσως πιο δυνατός από ποτέ. Σκεφτόμουν να τον επισκεφτώ τότε στο νοσοκομείο στην Νορβηγία που ήταν αλλά όπως είπε και ο ίδιος για τον εαυτό του “εμμ...δεν νομίζω ότι θα ήμουν και τόσο καλή παρέα...!”

Το “Unify” ως τίτλος υπονοεί κάτι συγκεκριμένο και επίσης πόσο σημαντικό είναι για σένα μία τέτοια κυκλοφορία;
“Unify” σημαίνει “ενοποιώ”. Ο τίτλος είναι συμβολικός και αναφέρεται στα μέλη της μπάντας, που είναι όλα από διαφορετική χώρα μεταξύ τους, αλλά ενώθηκαν για να κάνουν αυτό το άλμπουμ. Επίσης είναι ένα δείγμα του ότι η μουσική πραγματικά δεν έχει σύνορα και μπορεί να γεφυρώσει πολλά πράγματα εκεί που οτιδήποτε άλλο αποτυγχάνει. Όσο για την κυκλοφορία του, ναι, εννοείται ότι είναι ιδιαίτερα σημαντική για μένα. Ήμουν πίσω από σχεδόν κάθε λεπτομέρεια του album, δίνοντας κατευθύνσεις, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτό που ήθελα να κάνω. Είναι ένα ιδιαίτερα προσωπικό άλμπουμ, αφού έγραψα όλα τα κομμάτια, στίχους-μουσική, έκανα ενορχηστρώσεις και παραγωγή, ακόμα και η ιδέα για το arwork ξεκίνησε από εμένα. Είναι κάτι που ονειρευόμουν να κάνω από τότε που ήμουν έφηβος, όταν πρωτοασχολήθηκα με μουσική, αλλά που μάλλον ούτε ο ίδιος πίστευα ότι θα κατάφερνα να δω κάποτε…

Ο ήχος του άλμπουμ παραπέμπει κυρίως στα κλασσικά metal συγκροτήματα του παρελθόντος. Συμφωνείς με αυτή την άποψη;
Νομίζω ότι λίγο πολύ ναι. Είμαι περισσότερο κοντά στα pop-metal group των 80s. Δεν με πειράζει αν κάποιος που δεν ακούει metal, ακούσει κάποιο κομμάτι μου και του αρέσει. Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι το metal ανήκει στο underground. Για εμένα το metal ξεκίνησε κάπου στα τέλη των 60s- αρχές 70s, με group όπως οι Deep Purple, Black Sabbath, Uriah Heep, Aerosmith, Kiss κτλ… Και όλοι αυτοί πάτησαν πάνω στην “τρέλα” που είχαν οι Who, Jimmy Hendrix, Cream και πολλοί άλλοι. Οι μπάντες των 80'ς όπως οι Bon Jovi, Def Leppard που μονοπώλησαν τα charts τότε, πάνω σ' αυτούς τους μουσικούς “πατούσαν”. Ειλικρινά λυπάμαι ανθρώπους που νομίζουν ότι metal είναι μόνο οι Iron Maiden και οι Metallica και δεν μπαίνουν στον κόπο να ψάξουν παραπέρα, γιατί φοβούνται “τι θα πουν οι φίλοι τους”.

Ποιους κιθαρίστες και συγκροτήματα θαυμάζεις;
Θα έλεγα σαν σκηνική παρουσία και στοιχειωμένες μελωδίες τον Steve Clark από τους Def Leppard. Αν και επέλεξα να παίζω με Fender κιθάρες, κυρίως λόγο του Richie Sambora (σ.σ. Bon Jovi). Ο George Lynch είναι απίστευτος και οι Dokken μεγάλη αγάπη και επιρροή επίσης. Από την Γερμανία οι Bonfire είναι η πλέον αγαπημένη μου μπάντα. Αλλά υπάρχουν πολλοί ακόμα, που δεν φτάνει ο χώρος ν' αναφέρουμε. Και όχι μόνο από τον χώρο του hard rock…

Τελικά το διαδίκτυο είναι η σωτηρία του μουσικού ή καταστροφή της δημιουργίας;
Νομίζω ότι το διαδίκτυο είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο. Απλά η κακή χρήση του και η διάθεση για αντιγραφή μουσικής και ταινιών από κάποιους είναι αυτό που σκοτώνει και τους δυο χώρους. Πάντα όποτε ήθελα κάποιο άλμπουμ πραγματικά, το αγόραζα. Δεν μετράει για' μένα τόσο η ποσότητα όσο η ποιότητα. Αλλά απ' ότι φαίνεται σήμερα, αν δεν κατεβάσεις 10 άλμπουμ την ημέρα δεν είσαι πλέον “cool”…

Ποιες είναι τελικά οι φιλοδοξίες σου και αν υπάρχουν σχέδια για συναυλίες;
Η μόνη φιλοδοξία που έχω είναι αυτό που κάνω να έχει κάποια απήχηση. Να μην περνάει απαρατήρητο. Σε μια εποχή που μπάντες που κάποτε πουλούσαν εκατομμύρια album και αλώνιζαν τον πλανήτη, φτάσανε πλέον να πουλάνε κάτι ψιλά και να κάνουν live αραιά και που σε clubs. Νομίζω είναι ουτοπία να ονειρεύεσαι κάτι περισσότερο. Όπως είπε και ο David Coverdale πρόσφατα “κάποτε λεγόταν Monsters Of Rock και τώρα είναι Hamsters Of Rock”! Σχέδια για live shows δεν υπάρχουν προς το παρόν και οι λόγοι είναι ευνόητοι νομίζω. Παρ'όλα αυτά αν υπάρξει ενδιαφέρον από κάπoιον promoter για κάπoια θέση σε κάποια περιοδεία η κάτι τέτοιο, ίσως και να γίνει. Αλλά για μεμονωμένα live shows και οικονομικά είναι δύσκολο και από άποψη ενδιαφέροντος δεν με αγγίζει ιδιαίτερα. Πολλές μπάντες παγιδεύονται να παίζουν μια ζωή στην πόλη τους. Αν αυτό είναι που θέλουν έχει καλώς. Για εμένα live σημαίνει touring. Ξεπερνώντας τα σύνορα…

Συνέντευξη: Φώτης Μελέτης

MECCA: "Undeniable"

2011-11-17T15:28:00.000+01:00

Τους Mecca τους γνωρίσαμε το 2002 με ένα album που είχε προξενήσει ιδιαίτερη αίσθηση στους κόλπους της AOR κοινότητας εκείνης της περιόδου. Με μπροστάρη τον Joe Vana και μια πλειάδα εξαιρετικών μουσικών να τον πλαισιώνει, -μεταξύ των οποίων οι Fergie Frederiksen, Bobby Kimball και David Hungate (Toto) αλλά και συμμετοχές από άλλους σπουδαίους όπως ο Mike Aquino των Pride Of Lions και ο τεράστιος Jim Peterik (Survivor/Pride Of Lions)-, είχαν συστήσει ένα supergroup που κυριολεκτικά μαζί με ελάχιστους σύγχρονούς τους, έδωσε το φιλί της ζωής σε αυτή τη μουσική και στη δοκιμαζόμενη τότε melodic rock κοινότητα που περνούσε μια μακρά παραγωγική “ανομβρία”, μια δημιουργική ύφεση.

Από τότε, το ντεμπούτο τους εκείνο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την περασμένη δεκαετία, εμφανιζόμενο σε ουκ ολίγες λίστες Best of 2001-2010. Εδώ λοιπόν και αρκετά χρόνια, αγνοούσαμε τα ίχνη της μπάντας, η οποία στην πραγματικότητα, αν και σε λανθάνουσα κατάσταση, εξακολουθούσε να δημιουργεί και να συνθέτει δια χειρός κυρίως Joe Vana. Μια σειρά ατυχών περιστατικών ωστόσο, καθυστέρησε την ολοκλήρωση του “Undeniable”, μεταξύ των οποίων ο θάνατος του συνεργάτη, συμπαραγωγού και στενού φίλου του Vana, Bryan Mitchell. Παρ’ όλες όμως τις ανακύψασες δυσκολίες, ο Joe κατάφερε και πάλι να μαζέψει γύρω του την αφρόκρεμα των διαθέσιμων σ’ αυτόν μουσικών. Ποιούς να πρωτοαναφέρει κανείς; Tommy Denander, Christian Wolf, Pat Mastelotto (Mr. Mister/King Crimson), Tony Levin (Peter Gabriel/King Crimson), Eric Ragno (Graham Bonnet/Jeff Scott Soto/Eric Martin κ.α.) και Brian Moritz (Balance) είναι μόνο μερικοί από αυτούς. Ξεχωρίζει ο υιός Vana, Joey, που έχει αναλάβει μέρος από τις κιθάρες του δίσκου και προσδίδει και μια οικογενειακή νότα στο όλο concept του έργου.

Μουσικά το “Undeniable” κινείται στα κλασικά μονοπάτια των Toto, Survivor, Journey αλλά και REO Speedwagon, Foreigner. H παραγωγή είναι με μία λέξη, εντυπωσιακή. Τα όργανα προβάλλουν όλα στο σωστό ύψος στη μίξη, δίνοντας το απαραίτητο groove βγάζοντας -όπου χρειάζεται- μπροστά το rhythm section ενώ με την κρυστάλλινή, διαυγή, καλογυαλισμένη παραγωγή, οι μελωδίες αφήνονται ελεύθερες χωρίς να “καπελώνονται” ή να αποϊσχυροποιούνται. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως εδώ “παντρεύονται” μοναδικά το High-Tech AOR αριστούργημα των Mr. Mister “Welcome To The Real World” με το διαμαντένιο “The Seventh One” των Toto και αυτό βεβαίως εξηγείται από τις επιρροές αλλά και τους μουσικούς που έχουν εμπλακεί και συνεισφέρει σε αυτό το album. Με τη φωνή του Vana να ελίσσεται υπέροχα και να κινείται κάπου ανάμεσα σε Bobby Kimball, Joseph Williams και Jimi Jamison αλλά και το μπάσο μαζί με τα τύμπανα να ζωγραφίζουν, η σύγκριση με το λατρεμένο “The Seventh One” είναι αναπόφευκτη. Μπορεί οι μελωδίες εν συγκρίσει με τον ογκόλιθο των Toto να μην είναι τόσο straightforward στο πρώτο τους άκουσμα αλλά αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Οι συνθέσεις είναι σαφώς πιο σκοτεινές ενώ οι ενορχηστρώσεις περιέχουν και κάποια πιο progressive ανοίγματα που παραπέμπουν σε μπάντες όπως οι Asia ή οι It Bites, κάνοντας το πακέτο ακόμη πιο ενδιαφέρον. Τα highlights πολλά, αφού ολόκληρο το άλμπουμ τρέχει απολαυστικά στο αφτί του ακροατή. Από τα “Closing Time” και “Ten Lifetimes” που θα πλημμυρίσουν με ευχαρίστηση τους φίλους του Lukather και της παρέας του, στο Survivor-like “Did It For Love” και στα πιο funky μονοπάτια του “Life’s Too Short” ή ακόμη στο “From The Start” που μοιάζει με missing track από το πρόσφατο Williams/Friestedt album. Αξίζει ακόμη να σταθεί κανείς στο πανέμορφο “Deceptive Cadence” που τα υφέρποντα Hi-Tech στοιχεία του, του προσδίδουν μια μαγική ονειροπόλα διάθεση χωρίς την ίδια στιγμή να ακούγεται ξεπερασμένο ενώ το ομώνυμο “Undeniable” αποτελεί ίσως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Με τη μαγική δουλειά του Eric Ragno στα πλήκτρα και μια γλυκιά μελαγχολία στα φωνητικά και το στίχο, είναι πιασάρικο, όσο και απρόβλεπτο καθ’ όλη τη διάρκεια του. Τέλος το “W2W” αντιπροσωπεύει την πιο “σκληρή rock” όψη της κυκλοφορίας με τις κιθάρες να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και να συμπλέκονται με τα πλήκτρα με μοναδικό αποτέλεσμα.

Το “Undeniable” δικαιώνει αναντίρρητα όσους αδημονούσαν για την επιστροφή των Mecca. Πρόκειται για έναν υπέροχο δίσκο, μεστό ωριμότητας, τιμιότητας και σοβαρότητας που κραυγάζει ότι είναι προϊόν πολυετούς κόπου, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια του και αποκαλύπτει τις χάρες του με κάθε επιπλέον ακρόαση. Έχει πολύ πλούτο και βάθος να αναδείξει πίσω από τις καλοδουλεμένες ενορχηστρώσεις του ενώ η παραγωγή του αποτελεί την επιτομή του πως πρέπει να “προσφέρεται στο πιάτο” το μελωδικό rock εν έτει 2011. Δηλαδή, χωρίς “τυμπανοκρουσίες” και αταίριαστες -κακώς εννοούμενα- μοντέρνες παραγωγές όπως δυστυχώς γίνεται κατά κόρον πλέον, μήπως και κερδηθεί και το πιο “μεταλλικό” ακροατήριο… Η μουσική είναι τέχνη, είναι αβίαστη στην αγνή της εκδοχή και δεν (πρέπει να) έχει σχέση με την “κρεατομηχανή” του marketing. Σε όλα αυτά προσθέστε και τον προσεγμένο στίχο και έχετε μια αρκετά λεπτομερή εικόνα για τη νέα δουλειά των Mecca. Διατρέχουμε ένα σωτήριο έτος για τη μουσική που αγαπάμε. Πολλές καλές κυκλοφορίες από νέα ονόματα και εντυπωσιακές επιστροφές παλιών, συνθέτουν ένα υπέροχο όσο και εκρηκτικό μίγμα. Προσωπικά πάντως, δεν θα έχω κανένα απολύτως πρόβλημα ή δισταγμό να συμπεριλάβω το παρόν δισκάκι στη αγαπημένη μου λίστα για το 2011. Για την ώρα, πατώ ξανά το “play” για να το εμπεδώσω.

Γιώργος Ευσταθίου

SCORPIONS: "Comeback"

2011-11-17T15:27:00.002+01:00

Οι εποχές έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί… Όταν το (δήθεν) τελευταίο σου album δίδεται μέσω γνωστής εφημερίδας και στην πορεία η αμέσως επόμενη κυκλοφορία σου (ένα χρόνο περίπου μετά) διανέμεται ξανά δωρεάν μέσω της ίδιας οδού, τότε τα λόγια είναι περιττά. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα σχήμα σαν τους Scorpions, που κουβαλάει μια άλφα ιστορία στις πλάτες του. Εδώ βέβαια θα μου πείτε πως οι Maiden ήταν στα περίπτερα, τι να λέμε τώρα…

Τι είναι το “Comeback”; Μια μπούρδα… μια αρπαχτή… ένας λόγος για να απασχολήσουν το κοινό τους. Όπως και να έχει, όσοι δεν το πήρατε τζάμπα, ας μην ασχοληθείτε καν να το αγοράσετε (εκτός και εάν μαζεύετε τα άπαντα, οπότε την πατήσατε)! Δεκατρείς συνθέσεις, επτά παλαιότερα τραγούδια σε επανεκτέλεση και έξι διασκευές… Ποιος άραγε θα ακούσει τη νέα εκδοχή του “Blackout” ή του “Still Loving You”, για παράδειγμα, αντί της παλιάς; Μην τρελαθούμε δηλαδή! Έχει νόημα το να ξαναπαίζεις τα κομμάτια που σε έκαναν γνωστό; Για μένα όχι! Θα μου πείτε, εδώ οι Manowar επανηχογράφησαν ολόκληρο album, οι Scorpions με τα τριακόσια “best of”, θα κωλώσουν;

Ας πάμε τέλος πάντων στις διασκευές… Οκ, το παραδέχομαι, το “Tainted Love” (Gloria Jones) δε με χάλασε πολύ, αλλά πιθανότατα φταίει το ότι γενικά μου αρέσουν οι λογής επανεκτελέσεις του συγκεκριμένου κομματιού. Το ίδιο θα έλεγα πως ισχύει και για το “All Day and All of the Night” (The Kinks), μιας και πρόκειται για “εύκολο” τραγούδι κατάλληλο για bar ακροάσεις. Από εκεί και πέρα τα “Children of the Revolution” (T Rex), “Across the Universe” (The Beatles), “Tin Soldier” (Small Faces) και “Ruby Tuesday” (The Rolling Stones) δεν είναι ικανά για να δικαιολογήσουν το “Comeback”. Ναι, ακούγονται μεν χωρίς να ματώσουν τα αυτιά σου, αλλά σίγουρα έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις!

Βέβαια, για να είμαι και δίκαιος, οι ίδιοι οι Scorpions δήλωσαν πως ο εν λόγω δίσκος απευθύνεται στους fan και μόνο, λέγοντας έτσι ένα “ευχαριστώ” για την επιτυχία που είχε η “Sting In the Tail Tour”. Αυτό φυσικά δε δικαιολογεί την προχειρότητα του όλου project, μιας και άπαξ και θέλεις να κάνεις κάτι τέτοιο, μπορείς να μην αρκεστείς σε ανούσιες επανεκτελέσεις και μέτριες διασκευές… Και τώρα που το σκέφτομαι, καταλαβαίνω απόλυτα γιατί δόθηκε δωρεάν μέσω εφημερίδας! Σε δύσκολες οικονομικά εποχές δε θα χαλάσει κάποιος χρήματα για κάτι που δεν τα αξίζει! Και εάν δεν είχε κυκλοφορήσει το “Lulu”, τότε το “Comeback” θα ήταν ο πιο αχρείαστος δίσκος της χρονιάς!

Στέφανος Στεφανόπουλος

KRUX: "III- He Who Sleeps Amongst the Stars"

2011-11-14T14:08:00.002+01:00

Όταν είχε πρωτοβγεί το πρώτο, ομώνυμο, album των Krux, έτριβα τα μάτια μου αντικρίζοντας τα ονόματα Leif Edling (Candlemass, ex- Abstrakt Algebra, ex- Witchcraft), Mats Leven (Fatal Force, ex- Abstrakt Algebra, ex- At Vance, ex- Yngwie Malmsteen), Jorgen Sandstrom (The Project Hate, Vicious At, ex- Entombed) και Peter Stjarnvind (Damnation, Nifelheim, ex- Entombed), ενώ ύστερα από τις πρώτες ακροάσεις, έτριβα και τα αυτιά μου!

Τεράστιο και επιβλητικό, τότε φάνταζε η πολυπόθητη νέα δουλειά των Candlemass που δεν έλεγε να έρθει! Τέσσερα χρόνια μετά (2006) έφτασε το δεύτερο μέρος, με το λιτό τίτλο “II”, με τους Fredik Akesson (Opeth, Sabbtail, ex- Arch Enemy, ex- Tiamat) και Carl Westholm (ex- Abstrakt Algebra) να εισχωρούν στην “παρέα”, δίνοντας χαρά στους οπαδούς τους, αλλά σίγουρα όχι εφάμιλλη με εκείνη της πρώτης κυκλοφορίας.

Πέντε χρόνια πέρασαν από τότε και το τρίτο μέρος, ονόματι “III- He Who Sleeps Amongst the Stars” προσγειώνεται στα cd player αυτών που γνωρίζουν το τι εστί Leif Edling. Βέβαια, στο μεσοδιάστημα, οι Leif, Mats και Carl, μαζί με άλλους μουσικούς, δημιούργησαν τους Jupiter Society κυκλοφορόντας ήδη δύο full length, με ιδιαίτερη έφεση στο “space” στοιχείο, κάτι που έδωσε την ώθηση για μια σχετικά απόκοσμη χροιά στο νέο πόνημα των Krux.

Μουσικά, δεν υπάρχει κάτι νέο για να περιγράψει το τελευταίο μέρος αυτής της τριλογίας, πέραν της προαναφερθείσας ατμόσφαιρας. Το “III- He Who Sleeps Amongst the Stars” κινείται ακριβώς στα ηχητικά πλαίσια που χρειάζεται μια τέτοιου είδους κυκλοφορία, έχοντας ως προφανές target group όσους αρέσκονται σε doom ακούσματα με ολίγον τι από epic, έτσι όπως οι Krux το αντιλαμβάνονται. Αργόσυρτοι, heavy ρυθμοί και επιβλητικές ερμηνείες με κερασάκι στην τούρτα τη συμμετοχή του Bruce Franklin (Trouble) με ένα solo στο κομμάτι “A Place of Crows”. Τώρα από συνθέσεις, τι να ξεχωρίσω; Επτά είναι στο σύνολο και οι πέντε “σπέρνουν” (δε χρειάζονται τίτλοι, θα τις ανακαλύψετε εύκολα μόνοι σας). Προσωπικά θεωρώ το “III- He Who Sleeps Amongst the Stars” αρκετά καλύτερο από το “II” (στο πρώτο, ομώνυμο, δεν αναφέρομαι, γιατί πολύ απλά είναι εκτός συναγωνισμού), ενώ είναι αυτονόητο πως όσοι δεν έχουν ασχοληθεί με τη μπάντα, οφείλουν στους εαυτούς τους να ψάξουν για τα cd των Krux, άμεσα!

Να πω και τίποτα αρνητικό; Μισό λεπτό να ψάξω… Λοιπόν, το ψυχεδελικό εξώφυλλο δε μου αρέσει! Αυτά…

Στέφανος Στεφανόπουλος